Unutulmayan Küpe

“Dur bir saniye, o da ne?” Elindeki bir şeye ışık vurunca parladı. Gözlerimi ondan alamadım. “Bu bir ay ve yıldız mı?” diye sordum.

Çantasının fermuar ucunu işaret ettim. Ona takılı hilal ve yıldız bana tanıdık geliyordu.

“Ah, evet. Bunu Runa’dan çok uzun zaman önce almıştım.”

Söyledikleri beni şaşırttı.

“Annemle babamın boşanıp ayrı yaşayacağımız kesinleştiğinde Runa bana bu küpeyi vermişti. Lise çağına geldiğimizde birer tane takalım demişti.”

Açıklamasını dinlediğimde, daha önce nerede gördüğümü net bir şekilde hatırladım; airsoft oynadıktan sonra Runa’nın aradığı küpeye çok benziyordu.

“Dur bir saniye, küpe mi? Ama o...”

“Evet, ben onu bir aksesuar yaptım,” diye yanıtladı Kurose-san umursamazca ve hiç duraksamadan. “Kulaklarım delik değil. Okul kurallarına göre küpe takmak yasak, biliyorsun. Okulumuz bu konuda biraz gevşek bence, ama açıkça izin verildiği de söylenemez, o yüzden bir öğretmen alıp beni azarlasa şikayet edemem. Kendisi bile takmıyor; çok dikkat çekiyor. Gerçi, Runa’dan bahsediyoruz. Muhtemelen çoktan unutup gitmiştir.”

“Şey...”

Hilal ve yıldız tasarımına gözlerimi diktim. Bunu başka bir şeyle karıştırıyor olmam imkansızdı.

“Senin için önemli, değil mi? Müsadere edilmesini istemediğin için okula takmadığını söylemiştin.”

Yamana-san’ın söylediklerini hatırladım.

Runa bunu hiç unutmamıştı. Kurose-san’a verdiği küpeyi ve yaptığı sözü hatırlıyordu. Kendi parçasını özenle saklıyordu.

Ama tam Kurose-san’a bunu söyleyecekken...

“Hey...” diye kesti sözümü ve tekrar ona baktım. Garip görünüyordu ve yanakları hafifçe kızarmıştı. “Şimdi gidebilir miyim? Bunun içinde hijyen eşyalarım var.”

“Ah, üzgünüm.”

İçgüdüsel olarak özür dilemiş olsam da, aslında neden bahsettiğini anlamamıştım. Kurose-san banyodayken, telefonumdan bir arama yaptım ve regl ürünlerinden bahsettiğini fark edince kıpkırmızı kesildim.