Kanlı Tezgâhın Ardındakiler

Özür dilerim.

Ö-özür dilemeyi kes artık!

Catherine ellerini telaşla havada sallıyordu.

Evet, ortağıydı o.

Birlikte çalışıyor, birbirlerinin arkasını kolluyorlardı. Bir cadı olsa bile, Rogue ortağına güvenmeliydi.

Günah işlemeyeceğime yemin ederim.

Catherine, bana yardım et, dedi Rogue. Dosyayı yeniden açıyoruz.

Lüks malikânelerin arasından geçip köhne kilise binasına doğru sürdüler.

Arabayı park etti; o ve Catherine kimlik kontrolünden geçip asansörle Altıncı Bölgeye indiler. Aşağı iniş anı her zaman midesini altüst ederdi. Son ziyaretinin üzerinden sadece üç gün geçmişti ama sanki buraya ilk kez geliyormuş gibi hissediyordu.

Asansör kapılarının önünde gözlüklü bir hizmetçi bekliyordu.

Hoş geldin, Dedektif Rogue.

Yüzünde en ufak bir ifade, sesinde bir duygu kırıntısı yoktu; Rogue’un açığa alınmış olması zerre umurunda değil gibiydi. Konusunu bile açmadı.

Döndüm, Rico.

Eğer böyle ufak tefek ayrıntılara takılan biri olsaydı, muhtemelen burada pek uzun süre dayanamazdı.

Humafu toplantı odasında sizi bekliyor, dedi Rico.

Biliyorum. Teşekkürler.

Ayrıca, Stolaleid Müzesi’nin küratörü aradı.

Öyle mi?

Sizinle paylaşmak istediği bir şey varmış.

Rico bu sözlerin ardından hafifçe eğilerek selam verdi ve yanlarından ayrıldı.

Şimdi bu işi tersine çevirme vaktiydi.

İçerideki asansöre binip toplantı katına çıktılar.

Humafu neden yardım ediyor ki? diye düşündü Rogue. Dosya kapandı; bu artık onun sorunu değil.

Şey, aslında... Catherine bir cevap veremeden kapılar açıldı.

Rogue odaya adımını attığında, ufak tefek bir kızın sandalyeye iyice yayıldığını gördü.

Alnındaki çizgiler her zamankinden daha derindi. Tırnaklarını koltuğun kolçağına geçirmiş, dişlerini sıkarak önüne gelene hırlıyordu.

Belli ki tepesi fena atmıştı.

Rogue daha yerine oturmadan konuşmaya başladı.

Dedektif! Beni asıl neyin çileden çıkardığını biliyor musun?

Hayır.

Verdiği cevabın hiçbir önemi yoktu.

Kimse benimle taşşak geçemez. Eli açık bir kadınım, pek çok boku görmezden gelirim. Ama biri benimle oyun oynamaya kalkarsa, bedelini fena ödetirim. Canını yakarım o bokun. Kaçamazsın da! Gerekirse denizin dibine kadar o kıçının peşinden gelirim!

Bacak bacak üstüne atmayı bırakıp dirseklerini dizlerine dayadı ve yukarıdan ona dik dik baktı.

Yani o asıl katil şimdi ölü sayılır. Garanti veriyorum.

Özellikle seninle uğraştıklarını sanmıyorum.

Uğraşıyorlar işte, diye hırladı Humafu.

Altıncı Bölge şefini görevden uzaklaştırmak mı? Bu bok tamamen kişisel.

Bu, Rogue’un beklediği son şeydi; karnına sert bir yumruk yemiş gibi hissetti.

Ona şef diye hitap edilmesi bile başlı başına bir şoktu, tıpkı Humafu’nun bölgeye olan bu bağlılığı gibi. Onun bunları umursayacağı aklının ucundan geçmezdi. Humafu’nun insanlar ve cadılar arasına ne kadar keskin çizgiler çektiğini biliyordu. Yine de...

Aşağılık herifler dışarıda bir boklar karıştırıyor.

Humafu bariz bir şekilde küplere binmişti.

...

Ha? Ne var?

Bunu duyduğuma sevindim. Elimizden gelen her yardıma ihtiyacımız var.

Belki de kızın zihninde sadece bir başka insandan ibaretti. Yakında ölecek olan kullanışlı bir araç. Ama şimdilik buna minnettardı.

Humafu burnundan soludu.

Bu işe gerçekten giriyorum, o yüzden sakın karşıma geçip Kusura bakma, elimizden kaçtılar deme.

Başının hemen yanından bir bıçak vınlayarak geçti, sonra havada döndü.

Anlaşıldı, diyerek onayladı Rogue.

Anında ölmedikleri sürece, çoğu şey bir şekilde hallolur. Kıkırdar köşedeki uzun boylu cadı, yani Profesyonel Angene.

Bir şeyi halletme, sadece gebermelerine izin ver.

Kıkırdar.

Bana kıkırdayıp durma!

Seni bu kadar formda gördüğüm için mutluyum sadece.

Bunu senin eğlencen için yapmıyorum.

Rogue bu sözlerin ardından yazı tahtasına yöneldi. Cadıların bakışları üzerinde toplandı ve oda sessizliğe büründü. Boyunlarındaki o tasmalarla hepsi ona kulak kesilmişti.

Geciktiğim için kusura bakmayın. Hadi şu bilgilendirme toplantısına başlayalım.