Cadıların Tasması Olmaz

En doğrusu buydu.

“...Sen haddinden fazla naziksin,” dedi kadın.

Ardından adamın çenesini kavradığı gibi yüzünü kendine çevirdi. Rogue, dudaklarını dudaklarında hissettiği an zihni bomboş kesildi.

“Bu teşekkür içindi.”

Miseria geri çekildi ancak yüzü hâlâ o kadar yakındı ki Rogue kadının uzun kirpiklerini tek tek sayabilirdi.

“Heh heh. Suratının aldığı şu hale bak.”

Çenesini bıraktı.

“N-n-ne yapıyorsun sen?” Rogue, kendine gelmeye çalışarak kekeledi. “Ö-öyle kafana göre yapamazsın—”

“O kadar da abartılacak bir şey değil. Çok tecrübesizsin! İstersen sana bir iki şey öğretebilirim Rogue.”

“Ne öğretecekmişsin?!”

Sesini biraz yükseltince kadın elleriyle kulaklarını tıkadı ve yürümeye başladı.

“Geleceğin için endişeleniyorum. Bu kadar toyken hayatta kalabilecek misin acaba?”

“Rahat bırak beni!”

“Ha, unutmadan. Catherine’e göz kulak ol. Onu defalarca cezalandırdım ama sorunları çok derin. Sana verebileceğim tek tavsiye bu. Gerisi sende artık.”

“Dur, gitme!”

Miseria bir ağacın arkasına geçti. Rogue onu takip etmeye yeltendiğinde, kadın başını tekrar uzattı ve dişlerini göstererek mahcup bir şekilde sırıttı.

“Belki bir dahaki sefere beni yakalarsın. Dört gözle bekliyor olacağım!”

Tabii, kesin öyledir.

Cadılara tasma takılamazdı.

Sonsöz