Sonsöz

Ben Yuri Yumemi.

Bu hikayenin fikri zihnime ilk kez Kuzuların Sessizliği romanını okuduğumda düştü. Doktor Hannibal Lecter kadar korkutucu biriyle omuz omuza verip bir vakayı çözmenin ne kadar heyecan verici ve eğlenceli olabileceğini düşündüm. Bu tam beş yıl önceydi.

Gerilim dolu hikayelere bayılırım. İçinde korku havası olan her şeyi, saf korku türünde olmasa bile, bir solukta okurum. Bu yüzden kendi eserlerime de korku öğeleri veya tüyler ürpertici ters köşeler eklemekten kendimi alamıyorum. Dengeki Roman Ödülü için şimdiye kadar on dört farklı eser kaleme aldım ve neredeyse hepsinde birileri öldü. Sadece üçünde kimsenin burnu kanamadı! Sanırım bu durum, insanın kendi zevklerinden kaçmasının ne kadar zor olduğunu kanıtlıyor.

İşte bu seride de yamyamın yerini cadılar tutuyor.

Korkutucular. Güçlüler. Ve çok havalılar.

Yazmak istediğim tam olarak böyle bir romandı.

O hapishanedeki her bir cadı, korkunç günahlar işledi. Tıpkı dev bir anakondanın avını mideye indirirken tereddüt etmemesi gibi, onlar da kötülük yaparken bir an bile duraksamadılar. Rogue'un hayatı her an tehlike altında olacak. Ancak kaçıp gitmesine izin yok. Sadece bir dedektif olduğu için değil, bizzat kendi ahlak anlayışı buna izin vermediği için. Zaten başkahramanımız tabanları yağlayıp kaçsaydı başımız belaya girerdi. En azından benim başım dertte olurdu. Neyse ki Rogue dişini sıkıp dayanmayı bildi!

Yaşasın Rogue!

Editörlerim Mori ve Kobara, bana yardım etmek için çok vakit harcadınız, size minnettarım. Çizerim Wata, revizeler bu kadar geciktiği için özür dilerim. Gönderdiğin taslak çizimler bana devam etme gücü verdi. Aileme gelince; şimdi rahat bir nefes alabilirim demeyi çok isterdim ama durmaya niyetim yok, çalışmaya devam edeceğim.

Bu kitabı eline alan herkese yürekten teşekkürler. Eğer bu hikayeden keyif aldıysanız, benden mutlusu yok.