Bölüm

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

“Gurgururu!”

—a weird sound echoed through the trees. I looked around, thinking it was the cry of some unfamiliar beast, but I quickly realized that the noise had come from somewhere near my stomach. It sounded like I had a wild animal in my belly.

How rude!

Eustia smiled back at me in my astonishment.

“Before I show you the way out, how about we get something to eat?”

Eustia told me all sorts of things on the way to her house. Apparently, she lived in the deep forest where other people rarely ventured.

I had to imagine that living in a place like this had not been her choice, but Eustia only said, “Home is where you make it.”

Who’d wanna live in a house full of mushrooms?

Her home was not all that far from where she had been foraging, and we arrived in only a few minutes. The house sat in the middle of a small clearing; it looked like the gnarled trees were avoiding the spot.

The house was built entirely of wood; roof, walls, doors, and all, and it seemed like it belonged to the forest somehow. If it weren’t for the sunlight pouring into the clearing, it would have blended right in. I could see laundry hanging on a line to dry. The place felt lived-in.

Next to the house was somebody’s grave. I couldn’t see the name. But from the freshness of the overturned earth, I could tell that whoever was buried there had passed on only recently.

In the yard, a man was splitting firewood. The way he swung the ax down vigorously over and over again was exhilarating.

Before long, the man noticed the two of us and turned to face us.

“Ah. Welcome home, Eustia…And who is our guest?”

He was a fine young man. He appeared to be in his mid-twenties. He tilted his head, still looking at me.

Eustia trotted over to the man, and said, “I just got back, Master!” She embraced him. “This is Elaina. She’s a wayward witch.”

That title doesn’t quite do me justice.

But that was all Eustia offered by way of explanation.

“Ah…” The man nodded. “Well, it is quite easy to lose your way in the forest, eh? I suppose if you brought her here, you’re planning to feed her, right, Eustia? Well, you’d better get started, then.”

He urged Eustia into the house.

Then, to me he said, “It will take a little time before the meal is ready. If you don’t mind, would you please come into the living room and tell me about yourself? As you can see, it’s very rare for the two of us to meet people from the outside.”

I nodded.

“Thank you… Oh, I forgot to say, my name is Giulio. Nice to meet you, Miss Wayward Witch.”

“It’s Elaina.”

I refuse to let that disgraceful designation stick.

“Wow. So that’s how you got lost, huh? I suppose you must be pretty careless, as travelers go.”

“How rude. I’ll have you know this was the rare exception.”

A warm, inviting air filled the living room, where a fire had been lit in the hearth. Eustia was diligently cooking in the kitchen, while Giulio kept me company.

I felt a little like I was intruding on the life of a happy couple.

Though I knew that the two of them probably didn’t have that kind of relationship.

Because Eustia had called Giulio “Master.”

“Why are you living in the middle of a forest like this?” I tilted my head questioningly,

Giulio nodded calmly. “Ah, well, it’s because it’s better for us to live here,” he answered vaguely.

“Meaning what?”

“This place is called the Wandering Wood, and causes people to get lost, right? Locals don’t enter without a good reason, and any foreigners who try are usually turned away. Because they always get lost.”

“…Right.” I averted my eyes, recalling the face of the soldier who had tried rather earnestly to warn me away from taking a shortcut.

“We’re retired from the world. It’s best that we don’t meet outsiders too often.”

“…I’m pretty sure I’m an outsider, though.”

“You’re the exception, because Eustia brought you here,” he said. “Plus, occasionally even we feel like talking to someone from the outside.”

Aren’t you contradicting yourself?

I didn’t feel like asking.

Because there was something more intriguing on my mind.

“…Does the reason you avoid outsiders have anything to do with that grave in your backyard?”

Beneath the table, I had stealthily drawn my wand.

Giulio seemed to immediately perceive the slight wariness in my tone of voice. With a smile, he said, “I suppose you’re wondering if we killed the previous tenant?”

“……”

“We didn’t. That’s not what’s going on. Go ahead and relax. That is indeed a grave out back, but you see”—his voice was low, almost confessional—“that’s the grave of an evil person.”

And then he told me the tale of Eustia’s life.

Long ago, when Eustia was still young, she had been sold into slavery. Giulio didn’t know exactly why, though of course it hadn’t been her choice.

In her earliest memories, Eustia could recall her mother holding her tenderly, though she could not picture the surroundings. Then, something must have happened. Eustia was separated from her mother and became a slave.

The first time she was purchased was when she was about five years old. A nouveau riche man, a merchant, took a liking to her appearance, and bought her. But about half a year later, she was returned to the slave trader. The wealthy merchant had died under suspicious circumstances.

The next person to purchase her was an aristocrat. He bought her to serve him as a maid. Apparently, she had spent several years with him, but when the aristocrat’s son, who had taken quite a liking to Eustia, also died under mysterious circumstances, the girl was once again returned to the slave trader.

After that, she was moved many times from one wealthy house to another. But for some reason, wherever she went, unnatural deaths followed. It might be the person who purchased her, or his son, or someone who did business with them. It varied, but eventually she was always returned to the slave trader.

It was like she was cursed.

Before long, she developed a reputation as an angel of death. There was no one who wanted to buy her.

When she was coming up on her fifteenth birthday, a certain young man fell in love with her at first sight and bought her on the spot.

That young man was Giulio.

From the first moment he saw her, he was completely taken by her, from the bottom of his heart. He wondered how on earth she hadn’t been purchased, as lovely as she was. Though he was puzzled, he took her back home with him.

Though he certainly fancied the girl, Giulio had a more practical reason for purchasing her. As a mercenary for hire, he had spent his life wandering through foreign lands. He knew nothing of housework or cooking. So he’d thought to purchase a servant to take care of his daily necessities. And since he was always moving from city to city, Giulio couldn’t form close relationships with people, so he was probably also lonely.

Eustia was a very hard worker. She quietly obeyed his every instruction, and devoted herself to her master Giulio, just like a good servant. Not much time had passed before Giulio was utterly charmed not just by Eustia’s beauty, but by her deeply earnest character.

He spent his days devising plans to win her heart. She had clearly stolen his.

“Eustia. Come here.” One day, Giulio called her to him while she was in the middle of her work, and said, “Thank you for all your hard work. Umm, if you like…here.”

In his hand was a bouquet of flowers. He had thought they would make her happy.

But the two of them had lived in very different worlds. They did not see things the same way.

“I suppose you want me to decorate the house with these, Master?”

At the time, Eustia had cocked her head, with the same earnest expression as always.

“Huh? No…um, they were meant to be a present…”

“A present? Why would a master give a present to his slave?”

“……”

“……?”

Giulio gave her presents many times after that as well, but each time, she would just look puzzled. Never once did she seem pleased.

Giulio was baffled. She still didn’t see him as anything more than another owner.

It seemed he wouldn’t be able to win her with gifts. So, what did she want? It wasn’t clear to him.

“Eustia, is there anything that you desire? A thing that you’d like to have, or something you want for yourself in the future?”

She looked at him with eyes devoid of life, and answered, “There is not.”

Her reply was direct, and very cold.

“There is nothing for me.”

That was when he had a realization.

The girl he knew was an empty shell. Her whole life she had been treated like a doll that was only good for following orders.

So, Giulio gave up on trying to please her with gifts, because she would never be truly happy until she had filled the emptiness inside her.

After that, he took her with him to all sorts of places.

They went traveling together. They went shopping together. They went to the theater together. They holed up in the library together. He taught her a bit of swordplay, as a way to protect herself. The two of them spent nearly every day together pursuing different interests.

Before long, Eustia had filled the emptiness inside her with learning and culture. She had become the radiant young woman that I had met that day in the forest.

“Eustia. Come here.” One day, Giulio called her to him while she was in the middle of her work, and said, “Thank you for all your hard work. Umm, if you like…here.”

In his hand was a bouquet of flowers. He had thought they would make her happy.

“Thank you very much…Master.”

Her smile when she accepted the bouquet was very, very beautiful, he told me.

At last they were ready to leave their master-servant relationship behind and start a new life as sweethearts.

However…

“But even after that point, we weren’t able to take our relationship any further. You see, I couldn’t touch her. She wouldn’t even let me try. We were never able to be truly happy.”

What on earth do you mean by that?

I tilted my head in confusion.

“It’s because she was cursed,” he said.

I still couldn’t grasp what on earth he meant.

“Hikayenin geri kalanını ben anlatacağım, Usta.”

Tam o sırada, masanın üzerine tabak tabak yemekler tıkırtılarla belirmeye başladı. Anlaşılan, bir süredir konuşuyorduk. Eustia’nın yemeği bitirmesine yetecek kadar uzun bir süreydi bu.

“Ama devam etmeden önce, lütfen yemeğinizi yiyin. Soğumasına gönlüm razı olmaz.”

Eustia tatlı bir gülümseme takınmıştı.

Yemekten sonra Eustia masayı topladı, ardından masanın üzerine üç fincan çay koydu ve hafif bir utangaçlıkla, “…Sakıncası yoksa, hikayenin geri kalanını ben anlatmak isterim,” dedi.

“Giulio bana senin sıradan bir hizmetçi olmadığını söylemişti ama…” Çay için teşekkür ederek hafifçe eğildim ve bir yudum aldım.

“Haklısınız. Ben sıradan bir hizmetçi değilim. Yani, normalde bir köle böyle mutlu bir hayat yaşamaz, değil mi?”

“……”

“…Hepsi bu da değil. Erken yaşantımı duyduktan sonra az çok tahmin edebileceksinizdir sanırım. Ama…” diye gayet doğal bir şekilde ekledi, “Ben, sahip olduğum her ustaya ölümü getiren kötü bir köleyim.”

Tüm hayatı boyunca, elden ele, ustadan ustaya dolaşmıştı. Bazen ustası ölüyor, bazen ustasının oğlu… Ölüm, kızın peşini bırakmıyor, o da defalarca köle tüccarının yanına geri dönüyor ve bu döngü devam ediyordu.

Eustia elbette kimseyi kasten öldürmemişti. Bunu yapacak gücü de, bünyesi de yoktu. Doğduğu günden beri, bu kız tüm hayatını ideal bir hizmetçi olarak yaşamıştı.

Onu satın alan ilk adam öldüğünde, kalbinin derinliklerinde bir rahatlama hissetmişti. İlk ustası, hizmetçilerine el kaldıran türden biriydi. Tam ona saldırdıktan sonra ölmüştü.

Onu satın alan bir sonraki adam o kadar kötü değildi ama oğlu ona göz koymuştu. Çocuk, ona zorla sahip olmaya çalıştıktan sonra ölmüştü.

Defalarca, erkekler savunmasız hizmetçi kızdan faydalanmaya kalkışmış, her biri erken bir sonla karşılaşmış ve kız yine köle tüccarının yanına geri dönmüştü.

Eustia içinde garip bir şeyler olduğunu fark etmişti.

“Üzerimde bir tür lanet vardı. Neredeyse zehirli gibiydim.”

Cildine temas nispeten zararsızdı; zehir, dediği gibi, tükürük ve ter gibi vücut sıvılarındaydı.

“Benden bir öpücük çalan adam anında oracıkta can verdi. Bana… saldırmaya çalışan erkeklerin hepsi aynı kaderi paylaştı. Bedenime dokunan herkes kısa süre sonra öldü. Bu yüzden ben sıradan bir hizmetçi değilim,” dedi.

“…Peki, nasıl böyle oldun?”

“Çok eski bir hikaye,” diye yanıtladı Eustia. “Daha yeni köleliğe satılmıştım. Köle pazarına pis, perişan halde yaşlı bir cadı geldi.”

Eustia, cadının ağır cüppesinin altındaki yüzünü görememişti ama kadının ona ne yaptığını gayet net hatırlıyordu.

Cadı, asasını kızın kafesine doğru uzatmıştı. Sonra kızın yüzüne dokunup şunları söylemişti: “Benim isteğimdir ki, bir başkasına asla sahip olmayasın. Öyle olsun!”

Eustia bu sözlerin ne anlama geldiğine dair hiçbir fikre sahip değildi. Sadece cadının ona dokunurkenki nazik gülümsemesinin kendisinde büyük bir kafa karışıklığı yarattığını hatırlıyordu.

Köle tüccarı onu bir mal gibi sattığında bile, o sözler hep aklındaydı.

Ve onu satın alan erkekler birbiri ardına ölmeye başladığında, anladı.

“O pasaklı cadının bana sahip olabilmesi için… Bana dokunduğunda üzerime bir lanet yerleştirmiş olmalıydı; böylece başka hiçbir ustaya ait olamayacaktım. Ve bu yüzden, defalarca köle tüccarının yanına geri döndüm.”

“……”

“Usta Giulio beni satın aldıktan bir süre sonra, belirli bir söylenti kulağıma geldi. Korkunç bir cadının beni aradığını duydum. Ancak o zaman nihayet inandım. Cadı beni kendine istiyordu.”

Bunun üzerine Giulio ile görüştü. Giulio hemen işini bırakıp ormandaki şimdiki evlerine çekilmişti. Anlaşılan, parası sıkıntısı yoktu. Sonuçta pahalı bir köleyi kolayca satın alabilecek kadar varlıklıydı.

Ve sonra, ikisi cadıya pusu kurmak için bir plan yapmıştı. Yasaklı ormanda yaşayan bir çift hakkında söylentiler yaydılar. Yakında bu söylentiler cadının kulağına ulaştı.

“Cadı birkaç gün önce evimize geldi. Usta’ma saldırdı – onu öldürmeye çalışıyordu. Usta’m ne kadar yetenekli bir savaşçı olursa olsun, bir cadıyla savaşıyordu… Kazanması imkansızdı. Bu yüzden…”

Ellerini ovuşturdu.

İnce, beyaz parmakları hafifçe titriyordu.

“Cadıyı ben öldürdüm.”

Cadı Eustia’yı o kadar çok istiyordu ki. Sadece onun istediği gibi yanına gitmek yeterliydi. Sonra savunmasız sırtına tek bir bıçak darbesi ve her şey bitmişti.

Gerçekten de basit bir meseleydi.

Ve cadının ölümüyle lanet kalktı. Tek bir hamleyle her şey çözüldü. Kötülük yenilmişti ve şimdi iki aşık sonsuza dek birlikte olabilirdi.

Hikayelerinin şu ana kadarki olay örgüsü buydu.

“Usta’m beni gerçekten kurtardı. Onun sayesinde o korkunç lanetten nihayet kurtuldum. Artık özgürüm. Bu yüzden onunla evlenmek ve hayatımın geri kalanını onunla geçirmek istiyorum.”

Eustia adeta ışıldıyordu.

“Ancak tek bir şey var… Bir gün annemle tanışmak isterim. Eminim beni terk etmek istememiştir. Bunu biliyorum. Anılarımda çok nazik görünüyor. Onu burada, ne kadar sürerse sürsün beklemek istiyorum,” dedi Eustia.

Acaba ona bu kadar acı çektiren cadı gittikten sonra mutlu bir hayat sürmeye devam edecek miydi…

…Orada, annesini bekleyerek.

***

Bir hafta önce…

Yasaklı ormandan uzakta, uzak bir şehirde ay ışığında dolaşırken garip bir kadınla karşılaştım.

“……”

Ona garip bir kadın demem kaba gelebilir, ama ana caddenin tam ortasında yüzüstü yatan büyücüyü görünce, ilk başta hasta ya da yaralı olduğunu düşünüp büyük bir paniğe kapıldım.

Hemen koşup kadının oturmasına yardım ettim. “İ-iyi misiniz?!” Sesim bile alışılmadık derecede titrek çıkmıştı.

“…Ş-şey… Çok üzgünüm… Ben… ııı… hareket edemiyorum…”

Hayattaydı. Uzun siyah saçlı kadına daha yakından bakınca, göğsünde yıldız şeklinde bir broş olduğunu gördüm ve onun bir cadı olduğunu anladım. Ama broşu oldukça eskiydi. Muhtemelen uzun zamandır cadıydı.

Oldukça yetenekli olduğunu tahmin edebiliyordum.

Böylesine güçlü bir cadıyı buraya sürükleyen şey ne olabilirdi ki…?

Tetikle, gözlerim etrafımızı taradı.

“Gurgururu!”

Tanıdık olmayan bir canavarın çığlığı havayı doldurdu. Görüş alanımın dışında korkunç bir canavarın dolaşıp dolaşmadığını ve bu cadıya saldıranın o korkunç canavar olup olmadığını merak ettim.

……

Hayır, tüm korkuma rağmen, o korkunç ses belli ki kadının karnından geliyordu. Sadece boş kalmaya daha fazla dayanamayan bir midenin çığlığıydı.

“…Çok açım… Üç gündür hiçbir şey yemedim…”

Bunu söyler söylemez, kadın kollarımda bayıldı.

“……”

Yine mi?

Bundan sonra, sokakta yatan birini görürsem, sanırım görmezden geleceğim.

“…Size büyük bir borcum var. Son zamanlarda şehirden şehire koşturduğum için yemek yemeye pek vaktim olmuyordu. Hedefim gözümün önündeyken öleceğimi sanmıştım…”

Sonunda, aç kadını otel odama götürmüş ve akşam yemeği için aldığım sandviçi ona ikram etmiştim.

Guruldayan midesini yatıştırırken, kadın bana adının Sirith olduğunu ve kendisinin de gezgin bir cadı olduğunu açıkladı. Görünüşe göre ikimizin de birçok ortak noktası vardı. Ona garip bir yakınlık hissettim.

Ben de biraz geç de olsa basit bir kendini tanıtma yaptım ve o da tam düşündüğüm şeyi söyledi.

“Vay canına! Bir şekilde size karşı bir bağ hissettiğimi biliyordum!”

Anlıyorum, anlıyorum, demek ki bazı yönlerden benziyoruz.

Ancak…

“Neden şehirden şehire koşturuyordun? Gücendirdiğin birinden mi kaçıyordun? Yoksa bir dolandırıcılık girişiminde bulunup polise yakalandıktan sonra başın mı derde girdi? …Gezgin bir cadı için bu pek de alışılmadık bir durum değildir, değil mi?”

Durumu anlarsam, birlikte çok fazla zaman geçirmemizin tehlikeli olacağını düşündüm. Mümkün olduğunca hızlı ayrılmamız ikimiz için de daha güvenli olurdu.

Ama o hızla başını salladı.

“Hayır, ben gezgin bir cadıyım. Bir ev sahibini gücendirmek ya da insanları dolandırmak gibi bir şey yapmadım hiç. Ben bir gezginim, bir cadıyım ve kendimi en yüksek standartlarda tutarım.”

“…E-evet. Gezgin cadılar böyledir, kesinlikle. Ziyaret ettiğimiz yerlerde asla sorun çıkarmayız.”

“Hmm? Dışarıda ilginç bir şey mi var?”

“Ah, h-hiçbir şey…”

Pencereden dışarıya dikkatle bakıyordum. Ay, berrak gökyüzünde parıl parıldı, tıpkı yöneldiğimiz bulutlu sohbetin aksine. Bu yüzden bir kez kuvvetlice boğazımı temizledim ve konuyu tekrar rayına oturttum. “Peki o zaman, neden bayıldın?”

“…Panik içindeydim. Bunun daha derin birçok nedeni var, ama…” Bu kadarını söylediğinde, yaşlı cadı aniden bana baktı. “Şey, bu arada alakasız bir şey soracağım ama… Elaina, buraya yakın birçok yeri zaten ziyaret ettin mi?”

“Hayır, hiç de değil… Henüz değil.”

“Vay canına…” Sirith’in ifadesi, sanki onu bir şekilde hayal kırıklığına uğratmışım gibi karardı. “Yani Gezgin Ormanı’nı bilmiyorsun?”

“Hmm? Hayır…”

Gezgin Ormanı mı?

Anlıyorum, anlıyorum. Sadece adından bile garip bir yer olduğunu anlayabilirim.

Boş vaktim olursa gidip görmek eğlenceli olabilir.

“Ben oraya doğru gidiyorum…,” diye devam etti Sirith. “O zaman, Gezgin Ormanı’nın ortasında yaşayan kişiyi de bilmiyorsundur, değil mi?”

Başımı salladım. “Maalesef hayır.”

“Anlıyorum…”

“…Peki,” diye sordum, “bu Gezgin Ormanı’na mı gidiyorsun?”

“Evet. O kişiyle buluşacağım.” Bana parça parça anlattı. “Uzun zamandır birini arıyorum ve… Ormanın derinliklerinde bir yuva kurduğuna dair bir söylenti duydum.”

“Aradığın kişi o mu?”

“Muhtemelen. Öyle olmalılar.” Sirith usulca başını salladı. “Gerçi henüz kesin bir şey bilmiyorum, o yüzden yol arkadaşımdan bilgi almayı ummuştum ama… Eğer sen de bilmiyorsan, yapacak bir şey yok.”

Orada yaşayan birilerini bilmem imkansızdı, bu büyüleyici Gezgin Orman'ı daha yeni öğrenmiştim. Dediği gibi, ona gerçekten yardım edemezdim.

“Peki, neden o kişiyi arıyorsun ki?”

Merakıma engel olmak da imkansızdı, denebilir.

Samimi soruma karşılık Sirith, hiç çekinmeden yanıtladı: “Çünkü o benim kızım. Daha çocukken köle olarak satıldı. Kızım o ormanda.”

Çok uzun zaman önce Sirith, uzak bir diyarda yaşıyordu. Oldukça rahatsız edici bir unvanı vardı: Lanet Cadısı. Ama ülkeyi korumakta hayati bir rol üstlenmişti. Memleketinde çok saygı görüyordu, zira en büyük uzmanlık alanı, bir kez büyü yapıldığında, kendi isteği… ya da ölümü dışında asla kaldırılamayan lanetlerdi.

Sirith'in memleketi, gördüğünüz gibi, bir çekişme ve savaş dönemine gömülmüştü.

Hükümet sırlarını satan hainleri ortadan kaldırmış, düşman liderleri manipüle etmek için güçlerini kullanmış, hatta kendi milletinin askerlerine korku hissetmemeleri için büyü yapmıştı. Lanet Cadısı, korkunç unvanının hakkını kesinlikle veriyordu.

Ancak tüm korkunç çabaları boşunaydı ve anavatanı yıkıma doğru gidiyordu.

O kadar çok haini ifşa etmişti ki, şehir paranoyaya kapılmıştı ve liderlerinden biri beklenmedik bir şekilde öldüğünde, insanlar onun lanetlediğini varsayıyordu. Ölüm korkusunu tamamen yitiren askerler, düşman bölgesine intihar görevlerine koşmuş ve birer birer yok olmuşlardı.

Millet, Lanet Cadısı'na aşırı güvenmiş ve bu süreçte kendini mahvetmişti. Şehir hızla dağıldı. Düşman işgaline karşı savunmasızdı.

“Düşmanın işgal edeceğinin kesinleştiği an, sivillerin kaçması için zaman kazanmak amacıyla askerlerle birlikte geride kaldım. Kızım diğerleriyle birlikte kaçtı.”

“……”

“Askerlerin hepsi öldü ve ben de büyülü enerjim tükenene kadar savaştım. Olabildiğince zaman kazandıktan sonra, kaçan insanlarla buluşup ülke dışına bir yere kaçacaktım. Ama belirlenen buluşma noktasında bir ceset yığını buldum.”

“…Kaçan vatandaşlarına ne oldu?”

“Yetişkinlerin çoğu öldürüldü. Çocukların çoğu düşman tarafından götürüldü. Görünüşe göre planımızı anlamışlardı. Ben onları oyalıyordum sanıyordum ama aslında onlar bizi meşgul ediyorlarmış.”

“…Peki, kızın?”

“Düşman tarafından köle olarak alındı.”

Kızını kurtaramadın sanırım.

Güçlü bir cadı bile düşman ordusuna tek başına girip sağ salim çıkmayı bekleyemezdi. Kızı hayatta kalmış olsa bile, Sirith'in onu bulabileceğine dair bir garanti yoktu. Bunun farkında olduğundan emindim.

“Kızım kaçırıldıktan sonra, düşman ülkeye sadece bir kez gizlice girdim.”

Lanet Cadısı'nı tanıyacak azımsanmayacak sayıda insan olacağından, bir serseri gibi giyinmiş, yüzünü kalın bir başlıkla kapatmış ve köle mahallesine gizlice girmişti.

Kızını köle bölgesinde gördüğünde ne kadar üzülmüş olmalıydı! Onu kurtarmayı ne kadar çok istemiş olmalıydı! Ama düşmanlarla çevriliydi. Kurtarma imkansızdı.

Sirith bana, yapabildiği tek şeyin asasını kızının kafesine sokmak olduğunu anlattı. Bir kargaşaya neden olma riskini alamazdı.

“Yapabildiğim tek şey, kimsenin kızıma zarar verememesini sağlamaktı.”

Kızı, bir mal parçası gibi sıraya dizilmişti.

Sirith, “Bir başkası tarafından asla sahiplenilmeyesin. Öyle olsun!” demiş ve ona bir lanet büyü yapmıştı.

Bu, tükürüğünü, gözyaşlarını, terini, tüm vücut sıvılarını zehirleyen bir lanetti. Ne kadar korkunç bir usta onu satın alırsa alsın, ne kadar kötü muameleye maruz kalırsa kalsın, en azından kimse onun en mahrem onurunu elinden alamazdı.

Sirith'in o zamanlar kızı Eustia için yapabildiği tek şey buydu.

“Bundan sonra şehri terk ettim. Sonuçta ben ölseydim lanetin hiçbir faydası olmazdı, bu yüzden… yapılabilecek başka bir şey yoktu.”

Ve böylece bekledi, dünyayı dolaşırken zamanını kolladı, tüm bu süre boyunca kızıyla yeniden buluşma gizli arzusunu besledi. Kızının bir şekilde esaretinden kurtulacağı umuduna sıkıca tutundu ve gittiği her yerde, güzel siyah saçlı bir köle kız hakkında sorular sordu.

On yıldan fazla zaman geçti.

“Nihayet… Nihayet zamanı geldi. Kayıp çocuğumun yeni bir usta tarafından Gezgin Orman'ın derinliklerinde yaşaması için götürüldüğüne dair bir söylenti duydum. Sonunda, onu kurtarabilirim…”

Sirith yumruklarını çok ama çok sıkıca sıktı.

Yıllar sonra, en değerli umudu nihayet gözünün önündeydi.

“…Umarım kızınla sağ salim buluşabilirsin,” dedim. “Peki, ikiniz bir araya geldikten sonra ne yapmayı planlıyorsun?”

Bu soru üzerine, bir an düşündü, sonra yanıtladı: “Bakalım… Kötü ustasını kovduktan sonra, onunla birlikte ormanda yaşamak için emekli olmayı düşünüyorum. Gezgin Orman'ın ortasında, huzur içinde yaşayabilmeliyiz.”

Sirith memnuniyetle gülümsedi.

Eustia tüm hikayesini anlattıktan sonra, ben de gitmeye hazırdım.

“Yemek için teşekkürler. Çok lezzetliydi. Gerçekten minnettarım.” Resmi bir şekilde eğildim. “Gerçekten gitmem gerekiyor, o yüzden müsaadenizi isteyeceğim.”

“Ah, o halde seni uğurlayayım.” Eustia yerinden kalktı ve tıpır tıpır yanıma geldi.

Sonuçta bana eşlik etmeyi söz vermişti.

“Beni söz verdiğin gibi ormandan geçirmeyi düşünüyorsan,” dedim, “gerek kalmayacak. Kendi yolumu bulabilirim. …İş başa düşerse, süpürgemle ormanın üzerinden uçabilirim.” Yavaşça başımı salladım. “Pekala o zaman…”

Kapıyı açıp dışarı çıktım. Eustia, beni durdurmak istercesine bir kolunu uzatmış duruyordu. Ama ben aceleyle uzaklaşırken gözlerimi yere diktim.

Artık o yerde durmaya tahammül edemiyordum.

Ev, ormandaki küçük bir açıklığa kurulmuştu. Yakında bir ipte çamaşırlar kuruyordu. Burası yaşanmışlık hissi veriyordu.

Evin yanında birinin mezarı vardı. İsmi göremiyordum. Ama devrilmiş toprağın tazeliğinden, buraya gömülen kişinin henüz yakın zamanda vefat ettiğini anlayabiliyordum.

Mezarın sadece birkaç gün önce kazıldığına emindim.

---

Elaina.

Mezarın yakınında oyalanırken Giulio seslendi. Yalnız başına yanıma doğru koştu. Eustia hâlâ içeride olmalıydı.

“…Bir şey mi unuttum?” Kafa karışıklığı taklidi yaptım.

Başını salladı, “Hiçbir şey unutmadın. Sadece hikayenin sonunda biraz üzgün görünüyordun, o yüzden endişelendim.”

Kendimi oldukça iyi tuttuğumu sanıyordum ama sanırım beni anlamıştı.

Başımı çevirdim. “Gerçekten önemli bir şey değil.” Bakışlarım ayaklarımın dibindeki mezara takıldı. Öylece duruyordu, yalnız bir toprak yığını ve başka hiçbir şey.

“……” Giulio bakışlarımı takip etti. “…Ne Eustia ne de ben, bu cadının Eustia'ya lanet büyüsü yaparken ne düşündüğünü bilmiyoruz. Bize gerçeği söyleyemeden öldü, anlıyor musun?”

“…Anlıyorum.”

“Bazen merak ediyorum… Bu cadı gerçekten bu kadar kötü müydü diye. Yaptığı şey Eustia'yı mutsuz etti, bundan şüphe yok. Normal bir hayat yaşamasını imkansız kılan zalim bir lanetti… Biraz da onu kölelik hayatına zorlamak gibi.”

“……”

“Biliyor musun, cadının hep kötü olduğunu varsaydım ama bazen tüm resmi görmediğimizi düşünüyorum. Belki de o cadının Eustia'ya lanet büyü yapması için geçerli bir nedeni vardı. İçimden bir his bunun böyle olabileceğini söylüyor. Neyse,” diye mırıldandı Giulio, “bu mezarı küçük bir kefaret denemesi olarak inşa ettim.”

Ve sonra…

“Peki ya sen?” Bana bakmak için döndü.

“Ben mi?”

Giulio keskin bir şekilde başını salladı. “Gezgin Orman'a kimse iyi bir sebep olmadan girmez,” dedi. “Yani mutlaka bir şey olmalıydı. Süpürgenle uçabiliyorken neden ormanın ortasından geçmek için bu kadar zahmete giresin ki?”

“……”

“Belki de biriyle tanışmaya gelmiştin…”

“Hayır.”

Sözünü kestim, başımı sallayarak.

Ormana kimse iyi bir sebep olmadan girmezdi… Pekala, iyi bir sebebim olduğunu varsaysak bile, onlara ne olduğunu söylemeyecektim. Asla.

Belki de biriyle tanışmaya gelmiştim ama bunun şimdi ikisiyle de bir ilgisi yoktu.

Ve böylece, elimden geldiğince yalan söyledim.

“Sadece kestirme yoldan gitmek istedim. Gerçekten, hepsi buydu.”

---