Gökyüzündeki Sancak

Kutsal Krallık filosunun Feivel Hanedanı’nın bölgesi üzerinde süzülen hava gemileri altı taneydi. Bunlar sadece öncü birlikten ibaretti; geride bekleyen yüzlerce gemilik devasa bir filo daha vardı. Aslında bu filonun asıl amacı Serge’in isyancı ordusuna destek sağlamaktı. Ancak isyanın bastırılmasıyla birlikte cumhuriyet, başında gerçek bir hükümet bile olmadan derin bir kafa karışıklığı ve kaosun içine sürüklenmişti.

Kutsal Krallık ordusunu yöneten komutanın bu ayağına kadar gelen fırsatı tepmeye hiç niyeti yoktu. Cumhuriyet topraklarını ele geçirme arzusuyla birliklerine derhal Feivel Hanedanı’nın bölgesini emniyete alma emri verdi. Fakat hiç beklemediği bir şey oldu; filosu çok geçmeden davetsiz misafirlerle karşılaştı.

"Holfort’un filosunun burada ne işi var?!"

Leon, güçlendirilmiş isyancı ordusunu darmadağın eden son teknolojiyle donatılmış otuz gemilik devasa Holfort filosunun tamamını buraya yığmıştı. Kutsal Krallık’ın ezici sayı üstünlüğü bu gelişmiş teknoloji karşısında hiçbir anlam ifade etmiyordu; saldırmaya bile cüret edemiyorlardı. Hepsinden öte, tek başına Leon bile başlı başına devasa bir tehditti.

Filonun sancak gemisi Einhorn yavaşça öne doğru süzüldü. Gemiden yükselen ses gürledi: "Bu topraklar bundan böyle Krallık’a aittir. Eğer işgale yeltenirseniz, sonuçlarına katlanmaya hazır olduğunuzu varsayacağım."

Arroganz, Einhorn’un güvertesinde dimdik durmuş, karşılarındaki düşmana bakıyordu. Bir elinde rüzgarda gururla dalgalanan Holfort Krallığı’nın bayrağını tutuyordu.

Kutsal Krallık filosunun komutanı, düşmanın sayıca azlığını görünce kendi adamlarına döndü: "Sayıları bizim yarımızdan bile az! Üstelik destek çağırma imkanımız var. Bu bizim için adımızı duyurma ve Krallık’ın kahramanını bir daha kalkamayacağı şekilde ezme fırsatıdır. Tüm birlikler, hücuma geçin!"

Verilen emirle birlikte gemiler top menzillerini ayarlayabilmek için yan dönmeye başladı. Fakat Einhorn için durum farklıydı. Gövdesini çevirmeye ihtiyaç duymadan, hedefini anında kilitledi ve füze bataryalarını doğrudan Kutsal Krallık komutanının gemisine boşalttı. Devasa gemi, alevler içinde kalarak beşik gibi sallandı.

"Bu mesafeden izimizi nasıl sürebilirler?!"

Komutan da en az adamları kadar şaşkındı. Düşman gemisinin ateşi akılalmaz bir mesafeden gelmişti; buna rağmen kendi silahlarından katçek güçlü bir darbe vurmuştu. Filonun bu ansızın gelen darbenin şokunu atlatmaya çalıştığı o karmaşada, Arroganz elinde bayrakla havaya fırladı ve doğrudan Kutsal Krallık’ın sancak gemisine iniş yaptı.

"İşte... başlıyoruz!"

Arroganz elindeki bayrağı güverteye öyle bir hırsla sapladı ki mızrağın ucu köprüüstünün tavanından içeri girdi.

Uğradığı bu aşağılanma karşısında küplere binen komutan öfkeyle tükürdü: "Bayrağını bizim sancak gemimize dikmeye nasıl cüret edersin? Bir de kahraman olacaksın, aşağılık pislik! Sana haddini bildireceğiz. Bütün birliklerin dikkatine: Bu Zırh’ı kim indirirse, ödül olarak ne dilerse verilecek!"

Askerler bu çağrı üzerine peş peşe Zırh’larını fırlatarak Arroganz’ın etrafını sarmaya çalıştı. Ancak Arroganz, üzerine gelenleri sinek kovar gibi savurup her birini gökyüzüne fırlattı. Atılan tüfek mermileri zırhının dış kaplamasından sekip gidiyor, kılıç darbeleri üzerinde tek bir çizik bile bırakamıyordu. Diğer hava gemileri ise Arroganz kendi sancak gemilerinin tepesinde durduğu için doğrudan ateş açamıyordu.

"Lanet olsun!" Komutan ne yapacağını bilemeyerek duraksadı. Hemen tepelerinde duran Arroganz’ı hedef almak imkansız gibi bir şeydi. Durum ümitsizdi, yenilgi kaçınılmaz görünüyordu. Tam o anda Leon hamlesini yaptı.

Arroganz güverteden havalandı, geminin altına doğru süzüldü ve koca gemiyi sürükleyerek Kutsal Krallık filosundan koparıp Holfort filosuna doğru itmeye başladı.

"N-ne yapıyorsun sen?!" diye bağırdı komutan dehşet içinde.

"Ne mi yapıyorum?" Leon kahkahayı bastı. "Sizi davet ediyorum elbette! Holfort’un yeni topraklarına hoş geldiniz. Rachel’ın yiğit askerleri, sizi ağırlamaktan onur duyarız... Onur konuklarımız olarak, tabii ki savaş esiri sıfatıyla!"

Sancak gemisini adeta bir oyuncak gibi kavrayıp gökyüzünde süzülmeye başladı. Rachel Kutsal Krallığı bu son hamleyi gördükten sonra daha fazla zorlamanın alemi olmadığına karar verip geri çekilmeyi seçti.