Savaş Meydanının Maskaraları

Aşağı yukarı aynı anlarda, Chris ile Brad de buluşmuş, düşman askerlerini birer birer temizlemeye başlamışlardı. Chris, her zamanki gibi sadece peştamalına sarınmış bir halde tahta kılıcını savuruyor, önüne çıkan her askeri yere seriyordu.

Düşman askerleri feryat figan bağırıyordu. "Kahretsin! Bu herif palyaço gibi giyinmiş ama acayip güçlü!"

"Buna palyaço kıyafeti demek düpedüz hakarettir!" diye karşı çıktı Chris. Kendisiyle alay eden adamın tepesine kılıcını indirip onu oracıkta bayılttı.

Brad ise ellerinde orkestra ekipmanı tutan, gösterişli zırhlar içindeki bir grup adamı peşine takmış, ağır adımlarla onu arkadan takip ediyordu.

Düşman askerleri onları gördüğü an, bu savaşı kazanamayacaklarını anlayıp geri çekilme kararı aldı.

"Çok kalabalıklar! Destek çağırın!"

"Ana birlik bu olmalı!"

"Lanet olsun! Krallık barbarları!"

Brad kaçışan askerlerin arkasından bakıp içini çekti. Bir an sonra, arkasındaki askerler puf diye bir sesle gözden kayboldu. "Ne yazık. Tam da gösterime başlayacaktım ama bu seyircide hiç sabır yokmuş. Bu arada Chris, açılış konuşmasını güzel yaptın."

Brad'in bu lakayıt tavrı üzerine Chris, tahta kılıcını arkadaşının kafasına indirdi.

"Ah! N-ne diye vurdun şimdi?!" diye çıkıştı Brad.

"Bütün işi bana yıkmayı bırak da biraz yardım et."

Brad başını iki yana salladı. "Gerçekten hiç anlamıyorsun, değil mi? Başrol oyuncusu her zaman sahneye en son ve en havalı şekilde adım atar."

"Sen ne zamandan beri başrol oldun ki? Başrolün Bartfort olduğu gün gibi ortada. Bu işi en başta o teklif etti, kurtaracağımız kişi de onun tanıdığı. Benim gördüğüm kadarıyla sen figürandan başka bir şey değilsin."

Brad yüzünü astı. "B-ben kendi hikayemin başrolüyüm. Bu da beni her zaman ana karakter yapar."

"Öyle mi? Ne güzel senin adına. Şimdi acele et de yola koyulalım. O adamlar destek birliklerle dönerse başımıza iş açılır."

"Hey, beklesene!"

Chris hızla öne doğru atılırken, Brad de aceleyle onun peşinden koştu.