Korsan Sancağı

Louise o devasa zepline adımını attığında, kendisini karşılayan ilk kişi Serge oldu. Gözlerini dikmiş, onu tepeden tırnağa süzüyordu. "Ölüme giden biri için fazla şık kıyafetler değil mi bunlar?"

Kutsal Ağaç'a adak olarak sunulacağı için bu güne özel beyaz bir elbise hazırlanmıştı. Bir bakıma gelinliği andırıyordu.

"Peki senin burada ne işin var?" diye sordu Louise, şaşkınlığını gizleyemeyerek. Onu asıl rahatsız eden Serge'i görmek değil, bu gemide bulunmasıydı. İşler ters giderse canından olabilirdi. Rault hanedanının mirasçısı olarak, böylesine tehlikeli bir görevde yer almasına nasıl izin verildiği tam bir muammaydı.

Serge elinde bir mızrak tutuyordu, zırhı ve kuşamıyla her an savaşa girmeye hazır bir hali vardı. "Sadece göz kulak olmaya geldim. Kaçıp gitmediğinden emin olmak için."

"Gerçekten iğrenç birisin," diyerek tükürürcesine konuştu Louise. "Bunca yolu sadece kaçmak için mi geldiğimi sanıyorsun?"

"Küçük kardeşine kavuşmak için can atıyorsun demek?"

Serge'in bu alaycı tavrı bardağı taşıran son damla oldu. Louise ona tokat atmak için elini kaldırdı fakat Fernand tam o sırada bileğini yakaladı.

"Bu kadar yeter, kesin şunu. Serge, haddini aşıyorsun."

Louise bileğini kurtardı ve Serge'i tamamen görmezden gelerek ileriye doğru yürüdü. Arkasından birkaç koruma da onu takip etti.

Fernand derin bir nefes alıp rahatlama hissiyle içini çekti. "Ben arkadan göz kulak olacağım. Bir şey olursa hemen yardıma koşarım."

Fernand oradan uzaklaşırken Serge arkasından seslendi: "Kendini savaşa hazırlasan iyi edersin, Fernand. Krallık kesinlikle buraya damlayacaktır."

Fernand duraksayıp omzunun üzerinden geriye baktı. "Yani onun da geleceğini düşünüyorsun, öyle mi?"

"Kesinlikle. En ufak bir şüphem bile yok." Serge söyleyeceğini söyledikten sonra kendi kendine mırıldanarak oradan uzaklaştı. "Şimdi çık ortaya bakalım. Zayıf noktanın ne olduğunu çok iyi biliyorum."