Sınırdaki Yankılar

Mister Leon, nasılsınız? Umarım yaralanmamış ya da hastalanmamışsınızdır. Düzgün besleniyor musunuz?

Livia’nın mektubunu okurken gözyaşları gözlerime hücum etti. Angie’den gelen mektup da en az onunki kadar dokunaklıydı. Başıma kötü bir şey gelirse hemen eve koşmamı istiyordu. Bu beni şaşırtmıştı; çoğu soylu benim sağlığımdan ziyade dış görünüşe ve saygınlığa önem verirdi.

Luxion neredeyse pişman bir ifadeyle başını uzattı. Bir süre hiçbir yazışmayı iletemeyeceğim.

Gemisi iki ülkenin sınırında dururken krallık ile mesaj alışverişi yapabiliyorduk. Ancak şimdi daha da yaklaştığı için buradaki mana yoğunluğu sinyali bozuyordu.

Hayat işte. Ama madem lafı açıldı, ne zaman geri dönebileceksin?

Buradaki durumların nasıl gelişeceğine bağlı. Einhorn ve Arroganz’ın bakımını ve ikmalini yapmak için hazırda bekliyorum.

Sanırım elle bir mektup daha yazmalıyım, dedim. Gitmişken onlara bir de hediyelik eşya gönderirim.

Bunun akıllıca bir hareket olacağına inanıyorum.

Sandalyeme yığılıp tavanı seyretmeye başladım.

Pierre için mi endişeleniyorsun?

Yok canım, ne ektiyse onu biçiyor. Hak ettiğini buldu.

Ektiği tüm kötülükler şimdi ayağına dolanıyordu. O pisliğe zerre acımıyordu içim, gerçi onu bu çıkmaza benim sürüklediğimi de inkâr edemezdim.

Usta, dürüst olmak gerekirse kafamı kurcalayan bir şey var—

Daha sözünü bitiremeden Marie kapıyı tekmelercesine açıp içeri daldı. Abi!

Ona dik dik baktım. Kapıyı çalmayı öğren önce.

Sorun değil. Yalnızken ne yaptığınla zerre ilgilenmiyorum. Neyse, asıl konuya gelelim. M-misafirin var!

Ciddi misin? Yine mi? Kaşlarımı çattım. Bu sefer kim gelmişti acaba?

Marie kollarını çılgınca salladı. Lelia gelmiş! Sıkı dur, o da burada reenkarne olmuş!

Ne dediğini kavrayamayarak boş gözlerle ona baktım. Ne olmuş dedin?