Sessizliğin Ardındaki Gölge

Lelia ve Noelle, gösterişten uzak sıradan bir apartman dairesinde kalıyordu. Okula pek uzak sayılmazdı; ikisinin rahatça yaşamasına yetecek kadar temiz ve geniş bir yerdi. Burayı zamanında Lespinasse Hanedanı’nın eski sadık hizmetkârları hazırlamıştı. Hâlâ da kızların koruyup kollanmasını gizlice üstleniyor, gözlerini üzerlerinden ayırmıyorlardı.

O sırada Noelle önlüğünü bağlamış, mutfakta yemek yapıyordu. Bembeyaz duvarların ve derli toplu tezgâhın arasında kendi kendine neşeyle mırıldanıyordu. Derken dış kapı açıldı, Lelia içeri süzüldü.

"Ben geldim," dedi, sesinde en ufak bir duygu kırıntısı bile yoktu.

Noelle neşeyle karşılık verdi. "Hoş geldin! Akşam yemeği neredeyse hazır."

"Tamam."

Noelle, kardeşinin bu soğuk ve kestirip atan tavırlarına alışıktı aslında. Fakat Lelia’nın yüzüne çöken o ağır yorgunluk içi rahatsız etmeye yetti.

"Bir şey mi oldu?"

Lelia bir an duraksadı. "Şey... Sen değişim öğrencileriyle ilgilenmek için seçilmiştin, değil mi?"

"Evet, sen kabul etmeyince bana kaldı."

Noelle, kardeşinin konuyu aniden buraya getirmesine anlam veremeyerek kaşlarını kaldırdı. Lelia’nın yüzündeki ifadeyi okumak imkânsızdı ve bu durum insana huzursuzluk veriyordu. Noelle ocağın altını kapatıp ellerini beline dayadı.

"Tavırlarında tuhaf bir şey fark ettin mi?" diye sordu Lelia.

"Tuhaf mı? Belki biraz... Ama diğer öğrenciler arasında bayağı popüler gibiler. Kızlar arasında nasıl bir fırtına kopardıklarını duymuşsundur herhâlde?"

"Duydum. Benim kafamı karıştıran o çocuk. Şu sıradan olanı. Bir de yanındaki iki kız."

Leon’dan mı bahsediyordu acaba?

"Ha, o mu?" Noelle hafifçe kıkırdadı. "Aklıma gelmişken, çocuk seninle bayağı ilgiliydi biliyor musun? Birinin hayatında olduğunu söylediğimde bayağı bir hayal kırıklığına uğradı."

Lelia’nın yüzünde tek bir mimik bile oynamadı. Kardeşi neden böyle garip davranıyordu ki?

"Seni gerçekten huzursuz eden şey ne?"

Lelia, "Hiçbir şey," diye geçiştirdi. Noelle daha fazla soru soramadan odasına doğru yürüyüp gözden kayboldu.