Sessizliği Bozan Adımlar

Okulun avlusunda, öğle arasının tadını çıkaran çiftler göze çarpıyordu. Lelia ve Emile da onların arasındaydı. Yine de Lelia’nın yüz ifadesinden, aklının bambaşka bir yerde olduğu açıkça anlaşılıyordu.

Noelle nereye gitmiş olabilirdi ki? Ablası eve henüz dönmemişti. Onun için endişeleniyordu ama bir yandan da içten içe öfkeleniyordu. Neden bu kadar tereddüt ediyordu ki? Loic ile arasını yapıp bu işi çoktan bitirmeliydi.

Emile, kızın dalgınlığını fark etti. Endişeli bir ses tonuyla sordu. "Ne oldu, Lelia? Matmazel Noelle hâlâ dönmedi mi?"

Lelia zoraki bir gülümseme kondurdu yüzüne. "Yani, hayır, henüz değil. İyi olduğuna eminim aslında. Sadece bir haber verseydi içim rahat ederdi."

Emile’in kaşları çatıldı. "Son zamanlarda kulağıma huzursuz edici şeyler geliyor. Loic’in Matmazel Noelle’e karşı hisleri olduğunu biliyorum ama umarım Pierre ona acımasızca bir şey yapmaz."

"Evet, ablam gerçekten çok inatçı. Oyun oynamayı bırakıp Loic ile çıkmayı kabul etseydi, tüm bu sorunlar kendiliğinden çözülecekti."

Lelia ikisinin arasını yapmak için elinden geleni yapıyordu. Hatta bu uğurda Loic’e her türlü taktiği vermişti.

Emile kararsızca ekledi. "Sence de Loic’in davranışlarında son zamanlarda bir gariplik yok mu? Etrafına yaydığı aura sanki biraz... ürpertici."

Emile, Loic’in taşıdığı tehlikeyi hissetmişti fakat Lelia bunu kabul etmek istemiyordu.

"Ciddi misin? Bence sadece işler istediği gibi gitmediği için panikliyor. O kadar da korkutucu biri değil, sadece biraz sahiplenici, hepsi bu."

Emile yüzünü buruşturdu. "Eğer sadece biraz sahipleniciyse, bana laf düşmez herhalde." Gözlerini Lelia’dan ayırdığı sırada, Leon’un Narcisse’i avlunun ortasında sürüklediğini fark etti. "Bu garip işte. Mübadele öğrencileri bir süredir buralarda yoktu. Profesör Narcisse’i nereye götürüyor acaba?"

Lelia gözleri fal taşı gibi açılmış halde Leon’a kilitlendi. Düşüncelere öyle dalmıştı ki, elinde tuttuğu ekmeği düşürdüğünü bile fark etmedi. "O... yoksa...?"