Kutsal Ağaca Yemin

Ertesi sabah sınıfa kasvetli bir hava hâkimdi. Bütün öğrenciler Jean’in aldığı ağır yaraları konuşuyordu.

"Duydun mu? Arka bahçedeki ağaçlardan birine asmışlar."

"Soylu sınıfının damarına basarsan olacağı bu."

"Zavallı çocuk. Elimizden hiçbir şey gelmez. O adamların hepsi ilahi korumayla kutsanmış neticede."

Alzerlilerin gözünde bu koruma her şey demekti. Buna erişebilecek kadar şanslı olan herkes soylu sınıfı mensubu sayılırdı. Alzer’deki aristokrasinin Holfort’taki gibi kan bağıyla, soy zinciriyle hiçbir alakası yoktu. Statünü Kutsal Ağaç’ın seni tanıyıp onaylaması belirlerdi. Bu onay yoksa bir hiçtin. Öte yandan ilahi korumaya sahip olanlar, sana diledikleri gibi davranma hakkını kendilerinde bulurdu.

"İğrenç bir ülke," diye mırıldandım.

Noelle gözlerini yere dikmişti. Jean’in başına gelenlerden sonra moralinin bozuk olması çok doğaldı.

"İyi misin?" diye sordum.

Yüzü kâğıt gibi bembeyazdı ama yine de başını salladı. "İyiyim. Sadece Jean için endişeleniyorum. Hastane masraflarını nasıl ödeyecek hiç bilmiyorum. Bir de köpeğine kim bakacak?"

Kaldığı apartman dairesinde evcil hayvan beslemek yasak olduğu için Elle’i yanına alamıyordu.

"Tasalanma," diyerek içini rahatlatmaya çalıştım. "Bizim kıza ben bakıyorum."

"Sahi mi?" Şaşkınlıkla gözleri açıldı, derin bir rahatlama nefesi verdi. "Bunu duyduğuma o kadar sevindim ki. Jean ona tapar resmen. İyi bakıldığını bilse kesin daha hızlı toparlanır."

"İnşallah."

"Aslında onu kendi evimde saklamayı düşünmüştüm," diye itiraf etti Noelle. "Ama böylesi çok daha iyi olmuş. Şey, acaba arada bir uğrayıp onu kontrol etsem senin için sorun olur mu?"

"Ne demek, kapım sana her zaman açık," dedim. Gülümsemeye çalıştım ama dudaklarım kasıldı, samimiyetimi gözlerime yansıtmakta epey zorlanıyordum.

"Sanki pek içinden gelerek söylemiyorsun gibi ama..."

Aslında Noelle ile yakınlaşmak için biçilmiş kaftandı bu durum. Gelgelelim Jean’e karşı öyle büyük bir suçluluk duyuyordum ki sağlıklı düşünemiyordum bile.

Noelle’in yüzü tam biraz gülmeye başlamıştı ki Profesör Clement sınıfa süzüldü.

"Herkes sessiz olsun. Dün yaşananları hepiniz duymuşsunuzdur ama artık derse başlamamız gerekiyor." Yüzündeki ifade her zamankinden daha ciddiydi fakat gözü sürekli Noelle’e kayıyordu. Onun için endişelendiği her hâlinden belliydi.