Ansızın Gelen Haber

Lelia, Leon’un evinin önünde bir aşağı bir yukarı dolanıp duruyordu. Elindeki not kâğıdını sıkıca kavrayıp kapının eşiğine adım attı ve zile bastı. Ancak ne gelen vardı ne giden.

Öfkeyle söylenmeden edemedi. "Şaka mı bu şimdi? Niye kimse bakmıyor kapıya?"

Parmağını zilin üzerinde basılı tutmaya devam etti, ta ki oradan geçmekte olan biri koşturarak yanına gelene kadar.

"Küçük hanım, orada kimse yok. O evde yaşayan adam epeydir eve uğramıyor."

"Ne?"

Gelen kişi komşulardan biriydi zira içeridekilere dair epey bilgi sahibiydi. "Eşyalarını toplayıp gitti. Öyle sıradan bir tatil için fazla büyük bavullarla yola çıktı. Tuhafıma gittiği için hiç unutmadım. Acaba taşındı mı diye düşünmüştüm hatta."

"N-nereye gittiğini biliyor musunuz peki?"

"Hiçbir fikrim yok. Zaten son zamanlarda yanında senin yaşlarında bir kızla yaşamaya başlamıştı. Herhalde ikisi kaçtı."

Komşu yoluna devam ederken Lelia şaşkınlıktan donakaldı, elinde tuttuğu not kâğıdı parmaklarının arasından kayıp yere düştü.

"Olamaz. Eğer bu doğruysa... başım çok büyük belada demektir! Aaaaaah!"

Başını iki elinin arasına alıp uzun süre olduğu yerde çığlık attı.