İstenmeyen Mevki

Sarayda aileme tahsis edilen odaya döner dönmez kendimden geçtim.

“O piç! Ona daha fazla itibar istemediğimi söylemiştim, o ise gitti mahsus beni kont yaptı!” Koltuktaki minderlerden birini kaptığım gibi fırlattım. Kırılacak bir şeyleri fırlatmaya dimağım yetmediğinden hıncımı minderden çıkarmıştım.

Annemle babam bir kenara çekilmiş, kendi aralarında fısıldaşıyorlardı.

“Oğlumuz artık bir kont olduğuna göre ona nasıl davranmalıyız? Daha resmi mi olsak?”

“Sanırım öyle. Gerçi bu tür şeyleri pek umursayacak biri değil ama...”

“Yine de o artık bir kont ve saray hiyerarşisinde üçüncü kademeye yükseldi. Bizim fersah fersah üstümüzde.”

“Tamamdır, o zaman resmiyetten ödün vermiyoruz.”

Hızla onlara dönüp parmağımı sallayarak kükredim: “Ben sadece lafta kontum! Saray resmen bana zorbalık yapıyor. Sakın bana resmi davranmaya kalkmayın. Düşüncesi bile tüylerimi diken diken ediyor.”

Nicks araya girdi. “Bakın, bir fikrim var. Babam o fabrikayı sana geri verebilir. Böylece makamına yakışır, daha yüksek bir gelirin olur.”

“Eğer sorunlarımı bu çözseydi, şu an burada debeleniyor olmazdım!”

Fabrika hatırı sayılır miktarda para getiriyordu ancak bu yeterli değildi. Kontluk şakaya gelmezdi. O rütbedeki birinden beklenen vergi ve masrafların yanında fabrikanın kazancı devede kulak kalırdı.

Babam avucuna yumruğunu vurarak, yüzünde aydınlık bir ifadeyle konuştu. “O zaman neden saray soylusu olmuyorsun? Devletten emekli maaşı alırsın. Hem dert etmen gereken bir bölge de olmaz!”

“Hayır. Kesinlikle hayır! Beni kesin bakan yaparlar. Öyle bir işin altından kalkamam ben!”

“Haklısın aslında. Eğer sen devletin en tepesindeki yetkililerden biri olursan, bu ülkenin sonu gelir.”

Babama bir minder fırlatıp odadan dışarı fırladım. “Gidiyorum ben! Terk edeceğim bu aptal ülkeyi!”

Annem kapıdan kafasını uzatıp arkamdan seslendi: “Akşam yemeğine evde ol!”

Emredersiniz anneciğim...