Ganimetin Gölgesinde Hesaplaşma

Zola’nın ekşimiş sütü andıran suratına bakarken dişlerimi göstererek genişçe sırıttım.

Dışarı adımını atar atmaz yaptığı ilk şey, tüm hazinelerimi ve uzay gemimi, ya da onun deyimiyle hava gemimi ona teslim etmemi emretmek oldu.

“Babamla yaptığın sözleşme beni bağlamaz,” dedim, son derece makul bir tavır takınarak. “On beş yaşındayım ve artık resmen bir yetişkinim. Üstelik maceracı kaydımı da yaptırdım. Bunun ne anlama geldiğini biliyorsun, değil mi? Bulduğum her şey babama değil, bana ait.”

Bu sözlerim aptalca ısrarını bir anlığına kesti. Babamın söyleyecek bir şeyleri var gibiydi ama annem müdahale etmesine engel oldu.

En sonunda Zola, huysuz bir tavırla karşılık verdi: “Bu hazineleri ailenin parasıyla kazandın! Şimdi de karşılarımıza geçmiş, utanmadan hepsinin senin olduğunu mu iddia ediyorsun?!”

Böyle söyleyeceğini zaten biliyordum. Ancak Holfort Krallığı’nda maceracıların buldukları ganimet üzerinde hak sahibi olduklarına dair katı kurallar vardı. Zaten bu ülke, en temelinde bu ilke üzerine kurulmuştu.

“Eğer ailem beni utandırmak isterse bu onların bileceği iş,” dedim rahat bir tavırla. “Ama senin bana tek kelime etmeye bile hakkın yok. Hmm, neden şunu almıyorsun?”

İçinde altın külçelerin olduğu deri bir keseyi önüne fırlattım. Doğrusu, sadece o kese bile tek başına inanılmaz değerliydi ama arkamdaki hazine yığınlarını gördükten sonra bunun onu tatmin etmeyeceğine emindim. Altını ona tam da bu yüzden, onu aşağılamak için uzatmıştım.

Doğal olarak Zola pes etmeye niyetli değildi. “Bu saçmalıklarını kimsenin kabul edeceğini sanmıyorsun herhalde! Hazinelerini yönetmekten Balcus sorumlu olacak, öyle değil mi? Dolayısıyla onlarda benim de hakkım var!”

İniş yapmadan önce bu konuyu Luxion ile istişare etmiştim, bu yüzden nasıl bir karşı saldırı yapacağımı çok iyi biliyordum.

“Eğer servetimi burada bıraksaydım dediğin doğru olabilirdi. Ancak bir yetişkin ve maceracı olarak kendi yoluma çizdim. Mal varlığımı kendim yönetebilirim.” Omuz silktim. “Yine de Bartfort Hanesi’ne katkıda bulunmam gerekiyor. Bu yüzden bölgemize yatırım yapmayı düşünüyorum. Limanımızın biraz onarıma ihtiyacı var, haksız mıyım?”

Kaşları çatıldı, bana öfkeyle bakarken alnında derin kırışıklıklar belirdi. Bu manzara içimi sevinçle doldurdu.

Eğer servetimin herhangi bir kısmını Balcus’a devretseydim, kadının buna anında el koyacağından emindim. Ama parayı doğrudan toprağımıza yatırırsam hiçbir şeyi yürütemezdi. Bir yolu söküp götüremez ya da limandan bir parça koparıp evine taşıyamazdı ya.

Dezavantajlı durumda olduğunu fark eden Zola geri çekilme kararı aldı. Elf sevgilisini de peşinden sürükleyerek malikânedeki odasına doğru hışımla ilerledi.

Onun arkasından bakarken kahkahayı bastım.

Babam sırtıma bir şaplak indirdi. “Aptal herif, kadını kışkırtıp durma. Onu sinirlendirmek ne işine yarayacak?”

“O kadın beni sapık bir kocakarıya satmaya kalktı,” diye hatırlattım ona. “Bana borçlu. Neyse, ganimetim hakkında ne düşünüyorsunuz? Muazzam, değil mi?”

Annemle babam parıldayan yığınlara bakarken gerçekten şaşkın görünüyorlardı. “Gerçekten de öyle,” diye onayladı babam. “Lonca’ya bildirdin mi?”

Maceracı Loncası, maceracıların bulduklarının yaklaşık yüzde yirmi ya da otuzuna el koyan bir organizasyondu. Bereket versin ki geri kalan miktar tamamen bana kalıyordu. Özel bir mülkiyetmiş gibi yönetilmemesine rağmen devlet buraya lonca diyordu işte. Bu dünyanın keyfi kuralları bazen gerçekten sinirlerimi bozuyordu.

Başımı salladım. “Elbette. Hazinemin devasa bir kısmına çöktüler zaten. Ama geri kalanı tamamen benim. Ayrıca parçaladığım teknenin yerine yenisini koymak istiyorum. Hatta...” Kendimi cömert hissediyordum. “...belki de size gerçek bir hava gemisi vermeliyim.”

Annem bıkkın bir ifadeyle bana baktı. “Birazını da kendin için ayırman gerekmez mi? Geleceğin için diyorum. Bu kadarıyla tek başına rahatça yaşayabilirsin.”

Sırtımı dikleştirdim. “Aslında, ben de ikinizle tam olarak bu konu hakkında konuşmak istiyordum.”