Cehennemin Eşiğinde Bir Karşılaşma

Gırrrrr, gırrrrrr, gırrrrrr.

Hiç yoktan peydahlanan devasa, siyah bir köpek adamın yanına çömeldi. Parlak kürkünden süzülen ışık ve derisinin altında dalgalanan kaslarıyla birinci sınıf bir tazıydı bu.

Siyah köpekten burun direği sızlatan vahşi bir koku yayılıyor, ağzından ve gözlerinden cehennem ateşleri fışkırıyordu. Zerre kadar çirkin görünmese de Kaito’nun sahip olduğu her bir içgüdü, bu canlının şimdiye dek yüzleştikleri tüm iblislerden çok daha tehlikeli olduğunu haykırıyordu. Ancak her ne hikmetse, içinde en ufak bir korku kırıntısı bile yoktu. Zihni tuhaf bir şekilde uyuşmuştu.

Ölümün vücut bulmuş haliyle burun buruna gelince, duyu dünyasındaki o korku hissi tamamen felç olmuştu.

Bu varlık; o çirkin, çarpık iblislerle kıyaslanamayacak kadar farklı, ezici bir boyuta aitti.

Siyah köpek başını ileri uzattı. Neredeyse estetik denecek kadar kusursuz bir hareketle, keskin dişlerini Elisabeth’in narin bedenine geçirmek üzere atıldı. Tam dişlerini kadına geçireceği sırada adam başını iki yana salladı. Köpek anında durdu ve adam, rüya gibi bir gaze ile bir anda gözden kayboldu.

O gider gitmez odayı dolduran o boğucu baskı da dağılıp gitti. Kaito tüm olan biteni dehlizden izlemişti. Nihayet odaya vardığında sersemlemiş bir halde etrafına bakındı.

"Bekle... Nereye gitti? Daha da önemlisi, kimdi o?"

"Kayser."

"Ne?"

Elisabeth bu soruyu kaskatı kesilmiş bir sesle yanıtladı. Kaito anlam veremeyerek başını yana eğdi.

Kaito’nun durumun vahametini kavrayamadığını gören kadın, sözlerini tekrarladı.

"Kayser kendi topraklarına döndü."