Chapter 2

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

Once the hot shower poured over his head, all the muscles in his body that felt like they had frozen finally regained their normal mobility. Ryuuji thoroughly wiped himself down with a towel and took a breath. He would have to deal with everything else starting from here, but at least his life wasn’t in danger anymore.

“Done with your shower?” Kitamura’s voice came from the changing area.

“Yeah,” he answered. Ryuuji wrapped the towel around his hips and stuck his face out through the door.

“Things are pretty much half-dried, but I’m prioritizing your underwear and socks for now. The rest of your clothes…well…I think they’ll take a while… Hmmmmm…” Kitamura patted down Ryuuji’s jeans, which were spread out on a stranger’s washing machine. He grabbed the hair dryer again. “I guess I’ll put it back in for a little longer.”

“No, no, this is fine,” said Ryuuji. “I can wear this.”

He lowered his head and made a cutting motion with his hand, giving thanks like a professional sumo wrestler. Even though Kitamura had also walked through the snow without a coat and been chilled to the bone, Ryuuji had heard the sound of the hair dryer the whole time he was showering.

His clothes probably wouldn’t be so easily dried, since they had been fully submerged in the just-about-freezing water of the river, but the underwear that Kitamura handed him was definitely warm and dry, just as he said.

“Ahh…I feel like I’ve just gotten back to normal. They were so sopping wet that they were sticking to my butt this whole time, and it felt so gross.” Ryuuji squirmed to put them on under the bath towel he had wrapped around his hips and nodded.

“You’re changing like a girl about to get into a pool,” Kitamura blurted out.

Ryuuji tried to laugh it off. “What…huh…?”

As he thought for a second, his eyes opened wide.A girl about to get into a pool? Yeah, I love that. It’s a delicacy—like eating something that pops against your teeth—was not what he was thinking. His close friend had just suddenly become terrifying.

“Have you been peeking on girls while they were changing?!”

“What could have put that into your head?” Kitamura pulled off his glasses, which were fogged from the humidity, and wiped them clean. “When I was in elementary school, we didn’t have a locker room, so all the boys and girls changed together in the classroom.”

“Oh, that’s all… I was actually really scared for a sec. Actually, don’t watch me like that. Unlike you, I’m shy about being naked.”

“I’m not looking, I’m not. See, I’m not?” Kitamura stood imposingly in front of Ryuuji and seemed to purposefully lower his glasses, opening his eyes wide.You idiot! That’s Haruta level!Ryuuji retorted, and they joked about for a bit as he finished getting dressed.

“I wonder if Aisaka’s changed?”

“Her…her hair was all waterlogged, so probably not yet.”

They turned their eyes to the ceiling and were both briefly silent. Taiga, who had been sopping wet like Ryuuji, should be using Ami’s bath on the second floor in Ami’s room.

As the snow continued to fall, Ryuuji had run with his friends to the Kawashimas’ house, an attractive, tiled, two-story building built upon extensive grounds. Ami’s father’s older brother and his wife lived on the first floor, while the second floor had been divided into four side-by-side studios. Ami said she was using one as her own. She lived alone in the studio but ate her meals in the main house. She said the point of it was that it was like a kid’s room but with more space.

No one was in the main house, so Ami let the boys into the first floor, and the girls went upstairs. Instead of stealthily escorting them through like thieves, Ami gave them a proper tour of the downstairs, like she’d invited friends over and wanted them to have a good look around. The recessed ceiling bathed the patterned sofa in warm light as she pointed out each of her family members’ places. Some cushions, a cardigan, and a magazine had been left lying around somewhat untidily. It looked comfortable. He could see traces of the inhabitants’ well-off status and excellent taste in the things lying around.

Using the bath would leave obvious traces, Ryuuji told Ami, but she had easily answered, “I can just tell them that I used it. You can use whichever towels you want, too.”

This house must have been a saving grace for Ami after she ran away from her own parents’ house because of the whole stalker commotion, whether she realized it or not.

“If Kawashima’s uncle and the others come back and see us here, they’ll think we’re breaking in, won’t they? And we’ll seem like a pair of violent thieves that were even shameless enough to take a bath…” Standing on the thick bath mat, which felt nice under his feet, Ryuuji looked around, unsettled. He saw pristine and matching towels, makeup, a razor, toothbrushes, and toothpaste—no matter how cozy the place was, he was in the middle of running away. He couldn’t stay here for long.

In a hurry, he stuck his legs into his still cold and damp jeans, without caring how they felt, and even put on his T-shirt and parka. He still had no idea what to expect.

“You’re probably fine for tonight. I asked Ami about it, but the Mr. and Mrs. seem to have already left for night duties.”

“They’re working at night? Are they doctors or something?” Ryuuji roughly brushed up his wet hair, trying to banish the face of his mother, who also worked.

“The husband works at a college hospital. The wife is a nurse and caregiver, so it seems like she works in other places. They don’t come back until morning, so that’s as much relief we could have asked for…but the issue is my place. She’s still there.That person.” Kitamura once again took off the glasses that he couldn’t seem to unfog and then used the hem of his shirt to wipe the lenses.

Ryuuji fiddled with the switch of the dryer in his hand. “Calling her ‘that person’…makes her sound like some ridiculous mastermind or something.”

“She looked like one. Kind of a like a final boss.”

“She did make a surprise entrance. Did she come in a Porsche?”

“She did. Um, and how do I put this, she was pregnant, too.”

When Taiga’s mother had showed up at the Kitamuras’ place, Kitamura had apparently told her, “I know somewhere they might be. I’ll bring them back, so please wait here,” and just left. He’d contacted Ami and Minori, and they had run around town looking for Ryuuji and Taiga.

In other words, it seemed Taiga’s mother was at the Kitamuras’ house at that moment. Kitamura had already gotten several calls from home on his cell.

“If my mom mentions Ami’s name, they might come searching here, but… Well, if it comes to that, we can pretend no one’s home.” Kitamura’s naked eyes seemed larger than ever as he squinted and then smiled.

“I’m…really sorry.”

Ryuuji had only just come to the realization that he’d ended up pulling the people around him into this mess. Despite his gallant and self-important proclamations of fighting, and running, and loving Taiga, he was causing his friends trouble. He was causing them worry and needing their help.

He rubbed at his eyes and turned his face down. He and Taiga had finally gotten their feelings through to each other, but the world where they were tied together by their resolve and infatuated with each other couldn’t exist without others inconveniencing themselves to help.

Maybe if they just hadn’t fallen into the river—but even then, they’d still have been at a standstill. The meager change they had between them wouldn’t even cover bus fare. Maybe if Taiga hadn’t dropped her money—but how far and how long could they even go with just twenty-four thousand yen? They might have been able to hide out the rest of the week at a cheap place, but he wouldn’t even know how to find a place like that. The police would have gotten involved, and their friends would still have searched for them, worried about them, and run around in the snow.

Was it better this way? Maybe this was actually the only thing they could have done?

“It wasn’t supposed to go this way…”

Then how should it have gone, instead?If the god of fortune had asked him that, Ryuuji wouldn’t have known how to respond.

“But, but, it’s kind of like I really… Taiga and I really didn’t want it to happen like this—”

“It’s okay.” Kitamura shook his head broadly. “I did all that stuff with the bleached hair and everything, remember? Well, this isn’t a give-and-take kind of situation. I’ll never forget what you did for me, of course, but I’m not doing this ’cause I owe you.”

His friend’s words, which echoed in the herbal fragrance faintly wandering through the bright changing room, certainly seemed genuine. But just because Kitamura believed it was true didn’t mean that Ryuuji could accept it. Not yet.

There was something he was hung up on. This long, complex equation had been wrong from the outset, and the wrongness of blindly obeying it stuck in his craw. Ryuuji felt like plunging his finger down his throat and throwing it all up, but he couldn’t even do that.

“According to what you guys said earlier, her mother’s going to take Aisaka away, right?” said Kitamura. “Even though Aisaka doesn’t want to go—Aisaka said she was going to be kidnapped right before our eyes. In that case, this isn’t just you guys’ problem anymore. Aisaka is our friend, too. I can’t just stand by while she’s in trouble. And you’re also my friend. If a friend is being torn away from a friend he cares for, then I’ll do anything to help them both.”

He had no hesitation, no indecision, no pretensions.

“There’s something you and Aisaka finally, actually, really figured out too, right?”

Ryuuji nodded, because he wanted to answer Kitamura’s words with the truth. Even though it wasn’t all within his grasp yet, he wanted to convey everything that he could see in his heart as words. “I don’t want to leave Taiga’s side…”

He pushed up his hair, which had stuck coldly to his cheek from the shower, and awkwardly and earnestly moved his lips.

Çünkü onu seviyorum.

Sonunda ısınan ayak parmaklarının yeniden buz kesmeye başladığını fark etti. Çoraplarını giymek için öne doğru eğildi. Vücudu kaskatı kesilmişti, sendeleyerek hareket ediyordu. Şu an durduğu noktaya gelmek hiç de kolay olmamıştı.

Kitamura da bunu anlamış olmalıydı.

Taiga’nın bir zamanlar Kitamura’ya karşı hissettiği duygular kesinlikle sahte değildi. Ryuuji’nin kalbini böylesine şiddetle sarsan, o ulaşılmaz hisler de gerçekti; bazen Taiga ile Kitamura’nın arasının iyi gitmesini dilediği, bazen de gitmemesini umduğu o anlar uydurma değildi. Kushieda Minori’ye doğru onu sürekli çeken o hisler de yalan değildi. Bu duyguların tek bir tanesi bile yanlış değildi. Hepsi sahiciydi ve geçmişin her anında, ellerinden gelen tüm güçle var olmuşlardı.

Yaşamışlar, hayatta kalmışlar ve sonunda buraya kadar ulaşmışlardı ama geldikleri yol hiç de çiçekli değildi. Ryuuji, her yanlarının yara bere içinde olduğunu ama yine de geleceğe doğru ilerlediklerini düşündü.

Ve öngörülebilir gelecekte, tüm duyguları artık sadece Taiga’ya aitti.

Gümüş çerçeveli gözlüğünü yüzüne sıkıca yerleştiren Kitamura, yankılı sesiyle kestirip attı. "Öyleyse onu bırakma. Sahip olduğun her şeyle onu korumak için savaş."

Kitamura’nın onun silah arkadaşı olduğundan emindi ama Ryuuji’nin kalbini bulandıran endişe hâlâ karanlık bir girdap gibi dönüp duruyordu. Dostunu kendi savaş alanına çekmişti ve bunun doğru mu yoksa yanlış mı olduğunu hâlâ bilmiyordu.

"Sadece," dedi, "sanki... savaşma biçimimde bir yanlışlık varmış gibi hissediyorum."

"Sadece iyice düşün," dedi Kitamura. "Ben her zaman senin yanında olacağım."

Kitamura sessizce beklerken Ryuuji saçlarını kurulamayı bitirdi. Aynadaki yansıması tuhaf bir şekilde sert ve gergindi. Kaçak bir yakuza üyesine benziyordu; hayır, daha çok köşeye sıkışmış korkak küçük bir hayvana benziyordu.

Ayaklarını ıslak spor ayakkabılarının içine soktu. Ödünç aldıkları anahtarla ana binayı kilitleyip ikinci kattaki Ami’nin odasına yöneldiler. Kapıyı çaldıklarında içeriden Ami’nin sesi yükseldi: "Açık, girin!"

İçeri girdiler.

"Yani, bu resmen bir kaya. Buna yiyecek demek için bin şahit lazım."

"İçine ne koydun sen? Niyetin neydi?"

"Çok tuhaf... Sadece eritip donmaya bıraktım..."

"Mucizevi bir kimya başarısına imza atmışsın. Kakao bile şaşkınlıktan ne yapacağını şaşırmıştır."

"Bu artık resmen bir silah. Bununla iki üç kişiye suikast düzenleyebilirsin."

"Çok garip, neden böyle oldular ki?"

Üç kız, örtüsü serili ve ısıtmalı kotatsu masasının içine iyice gömülmüşler, Taiga’nın yapıp Ami’ye verdiği ev yapımı çikolatalar üzerine hararetli bir tartışmaya dalmışlardı. Ryuuji tatlıların üzerinde üç ayrı diş izinin durduğunu görebiliyordu.

Ryuuji ve Kitamura’ya dönen Minori, alnını kırıştırarak konuştu. "Bu durum biraz saçma. Canım tatlı çekmişti, bir ısırık alayım dedim ama hiçbirimizin dişi bunlara sökmüyor. Bunlar tüketime uygun olmayan şekerlemeler. Hayır, tam tersi; bunlar şekerlemeye uygun olmayan tüketimler."

Ami onun sözlerini devraldı. "Öğğ! Takasu-kun, resmen dere kokuyorsun! O dere kesinlikle çok kirli!"

"Tabii ki kirli. Gündüz gözüyle bakarsan suyun nasıl durgun ve bulanık olduğunu görürsün. Ah, benim yirmi dört bin yenim de hâlâ suyun dibinde..." Taiga, muhtemelen Ami’den ödünç aldığı kadife eşofman takımıyla çok sevimli görünüyordu. "Acaba biraz uğraşsaydım onu bulabilir miydim?"

"Sen ne... Ne kadar aptalca bir şey bu... Ayrıca ne hakla gidip böyle güzel kıyafetleri ödünç alıyorsun?!"

"Şey, sanırım bunlar sana çok küçük gelirdi Ryuuji."

"Benim kıyafete ihtiyacım yok! Üzerindeki o elbiselere ne oldu?!"

"İşte ordalar." Kotatsu masasına omuzlarına kadar gömülmüş olan Taiga, çenesiyle odanın bir köşesini işaret etti. Paltosu en azından bir askıdaydı ama geri kalan tüm kıyafetleri bir plastik torbaya tıkıştırılmış, hâlâ sırılsıklamdı.

"Ahhhh...!" Gerçeklik dalgaları Ryuuji’yi boğmaya başladı. Taiga’nın çıkarıp bir kenara fırlattığı o ıslak giysiler, zamanın durdurulamaz akışıyla yavaş yavaş çürüyecekti. Şu an bile tik tak eden o zaman.

"Öyle dikilip durmayın. Masanın altına girin. Sen de gel Yuusaku. Yan yana oturursanız sığarsınız, değil mi?" Ami, masanın örtüsünün açık olan tarafını onlar için yukarı kaldırdı.

Odadaki mobilyaların çoğu çelik raflardan oluşuyordu ve üzerlerine her türlü eşya gelişigüzel yığılmıştı; küçük bir televizyon, bir yığın dergi, bir müzik çalar ve hatta marka çantalar. Ami’nin odası geçici bir kiralık daire hissi veriyordu.

"Nerede... uyuyorsun? Yatağın yok."

"Katlanabilir bir futon yatağım var. Isıtmalı masayı çıkardığımda onu dolaba, ait olduğu yere kaldırıyorum."

"Ders çalışacak bir masan bile yok."

"Tabii ki var, işte tam burası."

Hâlâ kotatsunun içine iyice gömülmüş olan Ami, masanın yüzeyine avcuyla vurdu. Ryuuji, ne yatağı ne de masası olmasına rağmen onun her zaman nasıl bu kadar derli toplu ve bakımlı göründüğüne şaşırdığını düşündü. "Sorun değil. Aslında ailemin evi çok güzel—hey, şuna bak, çoktan uyumuş bile."

Hemen yanındaki Taiga tamamen masanın içine çekilmiş, başının tepesini Minori’nin kalçasına yaslamış bir halde kıvrılmış horluyordu.

"Bitkin düşmüş olmalı. Bir süre kendi haline bırakın."

Kitamura’nın bu sözleri üzerine Ami, Taiga’yı omuzlarından sarsıp uyandırmak üzere olan ellerini geri çekti. Bir süre boyunca hepsi sessiz kalıp Taiga’nın uyurken çıkardığı nefes seslerini dinlediler. Sonunda sessizliği ilk bozan Minori oldu.

"Şey, demin Taiga konuşurken sormaya fırsatım olmadı ama..." Sesini alçaltarak parkasının kordonuyla oynamaya başladı, masanın üzerinde birinin yiyip bıraktığı mandalina kabuğuna dik dik bakıyordu. "Taiga’nın annesiyle arasındaki bu durum neden bu kadar sert? Taiga, annesinin evlendiği kişiyi mi sevmiyor? Taiga’nın annesinden hoşlanmadığına eminiz... değil mi?"

"Yani, elbette." Minori’nin profiline göz ucuyla bakan Ami, Taiga’nın yerine cevap verdi. "Öncelikle, boşanmanın ardından babasının yanında kaldı. Boşanmada kimin suçlu olduğunun bir önemi yok, kızlar normalde annelerinin peşinden gitmez mi? Ama o gitmedi. Onun en yakın arkadaşı olduğunu söylüyorsun ama görünüşe bakılırsa Kaplan hakkında pek bir şey bildiğin yok."

"Çünkü bir keresinde... o adam yüzünden Taiga ile kavga etmiştik. Babası yüzünden. Barıştıktan sonra bile ailesi hakkında konu açmaya bir türlü cesaret edemedim."

Ryuuji tuhaf bir şeyi hatırladı. Noel sırasında Taiga, iyi bir kız olacağına dair söz vermiş, babasına ve yeni karısına hediyeler göndermişti; ama şimdi düşününce, annesine gönderilmiş hiçbir şey hatırlamıyordu. Annesinin hamile olduğundan bile haberi yoktu. Festivalde babası tarafından korkunç bir şekilde ihanete uğradığında bile, Kanou Sumire’ye saldırıp uzaklaştırma aldığında bile Taiga asla annesinden yardım istememişti. Okul gezisi sırasında yaralandığında bile annesinin gelmesini talep etmemişti.

Yardım istemek mi istememişti yoksa isteyememiş miydi bilmiyordu ama her iki durumda da, anne-kız arasındaki uçurumun sandığından çok, çok, çok daha derin olması muhtemeldi.

"Temelde Kaplan, Takasu-kun’dan ayrılmamak için kaçıyor. Eğer annesiyle giderse, ondan koparılacak. Bunu sadece o uyuduğu için söylüyorum ama..." Ami, Taiga’nın başının hiç kımıldamayan arkasına kısa bir bakış atıp sesini iyice kıstı. "İşler bu noktaya geldi çünkü sen de buna karar verdin Takasu-kun, ama dürüst olmak gerekirse... Yapmaya çalıştığınız şeyin pek gerçekçi olduğunu düşünme."

Ama ben buradayım, diye düşündü Ryuuji, Ami’nin ifadesini izlerken; ancak kelimeler ağzından dökülmedi. O vardı çünkü Yasuko geçmişte gerçekten de gerçekçi olmayan bir şey yapmıştı. Yasuko hamile kalmış, evden kaçmış, onu doğurmuş ve sonraki on sekiz yıl boyunca ailesiyle tüm bağını keserek Ryuuji’yi tek başına büyütmüştü.

İster lise öğrencisi olsun ister olmasın, eğer birisi kaçmayı kafasına koyarsa, bu yapılabilirdi. Ryuuji’nin bizzat varlığı bunun kanıtıydı.

Ami, elbette bunu bilmiyordu. Konuşmaya devam etti.

"Gerçekten kaçıp evlenseniz bile, bu gerçekten sonsuza dek mutlu bir son mu olacak? Takasu-kun, senin ve Kaplan’ın birlikte yaşamaya karar vermeniz güzel ama—nasıl desem? Sürekli yetişkin olduğunuzu söyleyip duruyorsunuz ama asıl yetişkinleri bir kenara mı itiyorsunuz? Mesela... Taiga’nın annesiyle bağları sonsuza dek koparacak mısınız? Bu biraz çocukça değil mi? Sanki işler sizin istediğiniz gibi gittiği sürece kazanmışsınız gibi davranıyorsunuz."

Verecek bir cevap bulamayan Ryuuji, gözlerini kendi parmak uçlarına indirdi. Ami haklıydı. Yine de Yasuko ile olan hayatını hatırlamadan edemiyordu. Yasuko yaptığı şeylerden pişmanlık duyuyor ve kendi vicdanını rahatlatmak için Ryuuji’yi kullanmaya çalışıyordu. Bundan kaçmak istemesi bu kadar mı yanlıştı?

Belki de herkes için neyin uygun olduğunu aklında tutsa, kendi arzularını yutup çevresindekilerin ondan beklediği gibi davransa her şey yolunda giderdi. Ancak hayatındaki yetişkinler onu kendi çıkarları için parmaklarında oynatmışlardı ve bunu bir kez fark ettiğinde, onların beklentilerine cevap vermek zorlaşmıştı. Elbette Ami’nin dediği gibi onlarla tüm bağları koparmak istemiyordu ama onların kendisini kontrol etmesini de istemiyordu. Eğer o ve Taiga bu pençeden kurtulamazlarsa, asla diledikleri gibi yaşayamayacaklardı.

Bunun, okulu bırakıp iş bulmak zorunda kalabilecekleri anlamına geldiğini biliyordu. Yasuko’yu bir daha hiç göremeyebilirdi. Bunun olmasını istemiyordu ama iki boğazı beslemesini ondan beklemenin de yanlış olduğunu biliyordu.

"Eğer Takasu ve Aisaka bu işi sonuna kadar götürmeye kararlıysa, onları tüm gücümle destekleyeceğim. Onlar için her şeyi yaparım," diye mırıldandı Kitamura.

Masa dar olduğu ve içerisi rahatsız edici derecede ısındığı için oradan uzaklaşıp Ami’nin egzersiz topunun üzerine oturmuştu. Gözleri Ryuuji’ninkilerle buluştu ve Kitamura mahcubiyetini gizlemeye çalışarak omuz silkti.

"Evleneceğinizi, bir yolunu bulacağınızı söylediğinde gerçekten çok mutlu oldum. Kabul, bu işler normalde böyle yürümez, dünyanın düzenine göre çok hızlı hareket ediyorsunuz ama kimin umurunda?!" Kitamura, egzersiz topunun üzerinde zerre sarsılmadan kollarını görkemli bir edayla havaya kaldırdı. "Kushieda kendi mutluluğunu kendisi seçeceğini söylemişti, değil mi? Ben de aynısını yapacağım. Kendi mutluluğumu seçeceğim. Takasu, Aisaka, sadece devam edin! Perişan olsanız da, önünüzü göremeseniz de, her şey birbirine girse de sorun değil! Sadece mutlu olmanız yeterli!"

"Bu iş çoğunluk oyuyla olmaz," dedi Ami, her iki elinin işaret parmağını havaya kaldırarak. "Bir hayır, bir evet. Kushieda, belirleyici oy senin. Sen ne düşünüyorsun?"

Mandalina kabuğuyla oynayıp duran Minori bir an duraksadı. Bir elinin ayasını, bir saniye bekle dercesine Ami’nin yüzüne doğru uzattı. Diğer eliyle de öne eğdiği yüzünü gizledi.

"Kushieda..." Ryuuji ona baktı. Belki de Minori bile böyle köşeye sıkıştığında söyleyecek söz bulamıyordu. Ami dudaklarını hafifçe büzdü ve o da Ryuuji gibi eğilip Minori’nin yüzüne bakmaya çalıştı.

"Bvah ha!"

"Bvah haaa!"

İkisi birden kahkahayı patlattı.

"Ö-özür dilerim... çok bhüyüktü..." Minori bütün bir mandalinayı soyup tek seferde ağzına tıkmıştı. Umutsuzca yutkunmaya çalışırken çenesinden turuncu meyve suları süzülüyordu. "Bhir saniye, bhir saniye."

Bir fareyi bütün halde yutan yılan gibi boynu acıyla kasıldı ve sonunda mandalina aşağı indi.

"Ahhh, şok oldum... Ağzım sandığımdan çok daha küçükmüş..."

Biraz çay içip nefesini düzene soktu. Sonra, sanki ne diyeceğine çoktan karar vermiş gibi...

"Her neyse," dedi derin uykudaki Taiga’ya bakarak. "Taiga’nın kendi rızası dışında götürülmesinin saçmalık olduğunu düşünüyorum. Bunu kabul edemem. Taiga’dan ayrılmak istemiyorum. Taiga’nın üzülmesini istemiyorum. Takasu-kun’un da üzülmesini istemiyorum. Bunu istemiyorum ama diğerinin de doğru olduğunu düşünmüyorum. Bu dünyada hiçbir şeyin tam olarak doğru olduğuna inanmıyorum zaten. Başkasının ne yapıp ne yapmayacağına, neyin kesin doğru veya yanlış olduğuna biz karar veremeyiz. Sadece değer verdiğim ve benim için çok şey ifade eden arkadaşlarımın, Taiga ve Takasu-kun’un acı çekmemesini istiyorum. Bu yüzden seçimim belli. Kaçmalarına katılıyorum."

"Bunu bu şekilde söylemene inanamıyorum!" Ami telaşla sesini yükseltti. "Kaplan’ın yok olup gitmesine ben de üzülürüm! Ben de bir şeyler yapmak istiyorum! Ama, ama sadece bunun gelecek için en iyisi olup olmadığını düşünüp duruyorum! Siz bunu hiç düşünmüyor musunuz?!"

"Ne demek istediğini biliyorum Ahmin ama senin bilmediğin bir şey var. Taiga’nın ailesi, özünde..."

—berbat insanlar.

Ryuuji, Minori’nin bir anlık duraksamasını izlerken muhtemelen bunu söylemek istediğini düşündü. En yakın arkadaşının ailesini son anda suçlamaktan çekinmişti, ki bu belki de en doğru karardı.

Taiga’nın küçük omuzları, ne zaman uyandığı belli olmadan masanın örtüsünün altından belirdi. Yüzüne ve omuzlarına dolanan yumuşak, uzun saçlarını parmaklarıyla tarayarak doğruldu.

"Minorin... Gerisini getirme."

Daha önce defalarca şakalaştıkları, birbirlerine takıldıkları zamanlardaki gibi başını Minori’nin omzuna sürttü. Minori, ateşini ölçer gibi elini Taiga'nın alnına koydu, pişman bir ifadeyle bir an dudaklarını ısırdı. Sonunda hafifçe başını salladı.

Fısıldar "Gerçekten özür dilerim." Sesi Ryuuji’nin kulaklarına kadar ulaştı.

"Süs Köpeği’nin neden bizim için endişelendiğini anlıyorum." Taiga’nın yüzü masanın sıcaklığından kıpkırmızı olmuştu. Gözlerinin kenarları bile kızarmıştı. "Ayrıca annem... o kocakarı... o kadın... annemin bana yardım etmek için geldiğini de biliyorum. Sanırım bir ebeveyn olarak sorumluluklarını yerine getirmeye çalışıyor. Ama babamdan boşandığında beni geride bırakıp o adama gitmişti. Bunu unutamıyorum. Kendi seçtiği, sevdiği bir adamdan bebek yapacak ve bense sadece bir annenin ihtiyaç duymadığı bir adamın çocuğuyum... Bana yardım etmeye gelse bile ondan asla istediğim gibi bir sevgi bekleyemem. Çünkü ondan bir şey beklediğim anda beni terk edecek. Başıma defalarca geldiği için bunu çoktan öğrendim; istediğim şeylere asla sahip olamayacağım. Bu kelimenin barındırdığı her anlamla, bu duruma alıştırıldım ve kırıldım. Ama..."

Bu acı dolu sözlere rağmen Taiga hafifçe gülümsedi. Ami, Kitamura ve Minori’ye baktı, sonra gözleri Ryuuji’ninkiyle buluştu.

"...bir çocuğa aşık olursun. Nazik olmasını, seni anlamasını seversin, onunla olmak eğicelidir ve onu bırakamazsın; bu bir bağımlılık gibidir. Biraz tuhaftır ama sesini, konuşma tarzını, yemek yerken ağzını açışını seversin. Ellerini, parmaklarını ve dudaklarını seversin... Aslında, bunların kimin umurunda?"

"Gerçekten de umurunda değilmiş," diye takıldı Minori. "Evet, kimin umurunda," diyerek onayladı Taiga. Kitamura sessizleşti, Ami’nin alnında ise çizgiler belirdi.

"Ama onu her zaman görmek istedim. Onu heeeer zaman hatırlamak istedim ve bu koooskoca zaman boyunca sadece onu görmek bile kalbimi yerinden çıkarırdı ama yine de bakardım. Yanındayken kafamın içi patlıyormuş gibi olurdu, her yer bembeyaz kesilirdi... Bunun ne zaman başladığını bilmiyorum ama engel olamadım. Durması gerektiğini düşündüm. Durmalıydım çünkü o çocuk başkasından hoşlanıyordu. Ve o kız da o çocuktan hoşlanıyordu. Arkadaşlık ve sadakat maskesi taktım ama bakışlarımı kaçırmak istememin asıl sebebi, bir şeyleri istemeye hakkım olmadığını düşünmemdi. Eğer bir şeyi istersem, o şey kırılırdı. Ryuuji beni sevmiyordu, Minorin’i kıskanmak istemiyordum ve eğer elimi uzatıp yakalamaya çalışırsam her şeyin sihirli bir şekilde mahvolacağını sanıyordum. Kulağa aptalca geliyor ama gerçekten buna inanmıştım." Taiga nefes nefese, bir çırpıda konuştu. "Hala da biraz öyle düşünüyorum. Duramadığım ve Ryuuji’yi gerçekten elde etmeye çalıştığım için belki de Aisaka ailesinin çöküşüne ben sebep oldum. Acaba bu benim hatam mı?"

"Tabii ki hayır!"

"Hiç alakası yok!"

"Elbette değil!"

"Aptal mısın sen?!"

Dört kişinin birden verdiği tepki biter bitmez Minori aniden Taiga’nın gözlerine parmaklarını sokup onu kör etmeye çalıştı. "Ah... İstediğimden biraz sert oldu... Üzgünüm... Ne yapmalıyım..."

Taiga gözlerini kapatıp masaya kapandı. "Neyse, artık bir önemi yok," dedi sesi boğuk çıkarak. "Ben de savaşacağım. Ryuuji ile birlikte olmak istiyorum, bu yüzden dünyam bu yüzden yok olacaksa bile, nerede olursam olayım hayatta kalacağım. Kesinlikle kaybetmeyeceğim. Ryuuji’den vazgeçmeyeceğim. Minorin’den de, Kitamura-kun’dan da... Süs Köpeği’nden de vazgeçmeyeceğim. Çünkü sizi seviyorum. Ne kadar büyük bir yıkım gelirse gelsin, nerede olursam olayım, kimseyi sevmekten vazgeçmeyeceğim."

Ryuuji ne diyeceğini düşündü. Kararlılığını Taiga’ya ve diğer herkese aktarabilecek kadar güçlü ve kesin hangi kelimeler vardı? Düşündü ve sanki söyleyeceklerini uzun uzun tartmış gibi konuştu.

"Demek... dünyanın merkezinde aşkını ilan ediyorsun..."

Takasu...

Takasu-kun...

Takasu-kun...

Sen...

Hava karlı olduğu için mi, nehre düştüğü için mi yoksa odayı dolduran havanın sıcaklığından mıydı bilinmez ama o soğuk sessizlik tam beş saniye sürdü.

"Vaaaaaaaaaahhhh... Bu çok iğrenççççççç..."

"Gerçekten ağlatacak kadar kötü müydü ya??"

Ami gözlerinden iri taneli gözyaşları dökerek ağlamaya başlamıştı. Ryuuji onun her zamanki gibi kışkırtıcı davrandığını sandı ama Ami ona sert ve kızarmış gözlerle baktı.

"Buna dayanamıyoruuuuuummm... Ahh, annemi istiyorruuuuuuuummm..."

"Gerçekten o kadar kötü müydü...?"

Ami ayağa kalktı. "Bunu alabilirsin, o yüzden çabuk olun ve gidin artık buradaaaaaaaaaannn!"

"Ah...!"

Çelik raftaki Louis Vuitton anahtarlıktan bir anahtar çıkarıp Ryuuji’ye fırlattı. Ryuuji ucu ucuna yakaladı. Bu eski ve sararmış anahtarı bir yerden hatırlıyordu. "Bu... villanın anahtarı mı?"

"Öyle." Ami burnunu çekerek derin bir nefes aldı. Yüzündeki gözyaşlarını usulca sildi. "Elektrik yok. Gazı kestiler. Eğer sayaç kutusundaki vanayı açarsanız su kullanabilirsiniz ama ne kadar kullandığınız kayıtlara geçer."

Taiga’nın yüzüne baktı. Taiga da isteksizce Ryuuji’ye bakıyordu. Tereddüt etti ama...

"Bunu ödünç alamayız... Elbette bu—"

"O zaman ne yapacaksın? Sanki gurur yapacak zamanmış gibi." Ryuuji anahtarı geri vermeye yeltenince Ami, almayacağını belli etmek için ellerini arkasında birleştirdi. "Kaçmaya karar verdiniz, değil mi? O zaman cesur olmalısınız! Kimse sonsuza kadar orada yaşayacağınızı söylemiyor! Yarı zamanlı iş bulsanız bile kalacak bir yere ihtiyacınız var, değil mi?! Gitmek zorunda değilsiniz ama en azından bir güvence olarak yanınızda dursun!"

Eğer ailesi öğrenirse Ami’nin başı ne kadar belaya girerdi? Tüm olasılıkları değerlendiren Ryuuji, o anahtarı cebine koymakta hala zorlanıyordu. Bataryası bitmiş bir robot gibi kaskatı kesilmişti. Eğer polis devreye girerse ve Ami’nin onlara saklanacak yer sunduğu ortaya çıkarsa, o da kaçanlar kadar büyük bir suç işlemiş sayılmaz mıydı?

Muhtemelen buna da hazırlıklıydı. Ami, kalbi her zaman o devasa şefkatin gücüyle tutkuyla savrulan bir insandı.

Ama bu gerçekten doğru muydu?

"Ah..." dedi Kitamura, telefonuna bakarak. "'En azından bir mesaj at. Çok endişeliyiz.'... Annemden gelmiş. Bu gece için vaktim dolmak üzere. Hatta buraya bile gelebilirler. Şimdiden çıksak mı, ne dersiniz?"

"Eğer Ahmin’in villasına gidecekseniz, treni kaçırabilirsiniz. Yazın gittiğimizde tarifeye bakmıştım, seferlerin akşamın erken saatlerinde bittiğini hatırlıyorum. Eğer şimdi çıkarsanız..."

"Ryuuji ve benim hiç paramız yok."

Sana biraz borç veririm, dedi Ami. Ama dur bir saniye, treni kaçırabilirsin. Bekle, telefondan sefer saatlerine bakılabiliyordu sanki.

Hayır, gerek yok, bakmana lüzum yok. Ryuuji, telefonuna davranan Ami’yi durdurup bakışlarını Taiga’ya çevirdi. Taiga, son bir kez eve dönelim. Ben biraz para alırım. Yarın da sen okula gelirsin. Annene, sınıfındakilere en azından son bir kez veda etmek istediğini söylersin. Gelebilir misin?

Bilmiyorum ki... Okuldan kaydımı sildirmek için belgeleri postayla göndereceğini söylemişti. Ama eğer öğretmenime bizzat elden vermek istediğimi söylersem belki bir ihtimal izin verir. Peki ya sen? Ya-chan’a ne diyeceksin?

Ryuuji bir an duraksadı. Eve gittiğinde Yasuko orada olur muydu? Kitamura’nın evinde sadece Taiga’nın annesinin olduğunu duymuştu; belki de Yasuko onunla tartıştıktan sonra tek başına eve dönmüştü. Belki de işe gitmişti.

Muhtemelen iştedir, evde olacağını sanmam ama...

Ya evdeyse? O zaman ne yapardı? Ne diyebilirdi ki? Hiçbir şey demeyip ertesi gün okuldan sonra öylece ortadan kaybolmak daha mı iyiydi?

Ya-chan’dan az önce söylediklerin için mutlaka özür dilemeli ve sözlerini geri almalısın. Sonra da ne yapacağımızı ona anlatıp seni anlamasını sağlamalısın. Eminim Ya-chan bizi anlayacaktır. Bize yardım eder.

Anlamazdı diye düşündü Ryuuji. Ne anlar ne de yardım ederdi ama bunu Taiga’ya söyleyemezdi.

Dışarı çıktıklarında kar durmuştu. Siyah asfaltın üzerinde yer yer bir iki santimlik beyazlıklar göze çarpıyordu. Hava sıcaklığı biraz arttığından olsa gerek, bastıkları yerlerdeki karlar hemen eriyordu.

Ami’nin evinin biraz ilerisindeki yaya geçidinde beliren siyah Porsche’yi hepsi aynı anda fark etti. Alçak şasisi ve kendine has hatlarıyla araba, yol kenarına süzülüp durdu. Taiga’nın annesi, motoru çalışır halde bırakarak araçtan indi.

Doğruca Taiga’nın yanına yürüdü.

Juicy Couture.

Taiga’nın Ami’den ödünç aldığı parkanın yakasından tutup arkasını çevirdi ve etikete baktı. Bakışları duygusuzdu; gözleri zifiri karanlıkta bile açık gri bir tonda parlıyordu.

Kawashima-san? Hanginiz o? Sen misin? Gözleri Ryuuji, Kitamura ve Minori’nin üzerinde hızlıca gezindikten sonra Ami’de durdu. Bu oldukça pahalı bir parça. Bunu senden satın alacağız.

Ne? Şey, hiç gerek yok! Lütfen zahmet etmeyin! Ami, her zamanki iyi kız rolüne bürünerek ellerini salladı ama Taiga’nın annesi hiç tereddüt etmeden küçük çantasından cüzdanını çıkardı. Hareketlerindeki o kendinden emin akıcılık, bir spor arabayı andıran el çabukluğuyla birleşiyordu.

Bu miktar yeterli olur herhalde?

Şey, gerçekten ben... Aslında bunu bana ailem almıştı, o yüzden—

O halde bunu ailenize iletirsiniz.

Ami’nin eline zorla elli bin yen tutuşturdu. Ryuuji bu paranın karşılığını edip etmediğini bilmiyordu ama sanki bu hareket, Ami’nin kıyafet ödünç vererek kurduğu bağı koparıp atmıştı. Bu parayla birlikte Taiga’nın geride bıraktığı tüm izler silinmiş olacaktı.

Tıpkı terk edilmiş bir yuvanın çevresindeki tüm kanıtları yok etmeye çalışan anne bir tilki gibiydi; kokusu bile kalmasın diye ayak izlerini siliyor, toprağı eşeleyip dağıtıyordu.

Gidiyoruz.

Taiga endişeyle arkasına döndü. Günlerdir ona destek olan, hayranlıkla baktığı ve kalbini pır pır ettiren o çocuğa, Kitamura’ya baktı.

Ami’ye baktı. Rakip olmuşlar, birbirlerine zıt gitmişler, tartışmışlar, birbirlerini tekmeleyip yumruklamışlar ve nasıl olduğunu anlamadan yakınlaşmışlardı.

Minori’ye baktı. Hayran olduğu o kızın yüzüne baktı.

Ve sonra, dünyada sevdiği tek kişinin yüzüne odaklandı.

K-kendine iyi bak.

Ryuuji, Taiga’nın bu veda sözlerini dinlerken farkında olmadan hafifçe titredi. Bunun bir oyun olduğunu, sadece geçici bir ayrılık yaşayacaklarını bilse de içini bir korku kaplamıştı. Eğer bu gerçekten birbirlerine söyledikleri son veda olsaydı, o zaman ne yapardı?

Elini sallayıp, Evet, diye karşılık verdi. İçindeki koşup ona sarılma isteğini bastırmaya çalışıyordu.

Peşinden gitmeli miydi? Eğer onu bırakırsa ve bu gerçekten son vedalarıysa, elinden tutup kaçırmak daha mı iyi olurdu?

Ancak arabanın kapısı tok bir sesle kapandı. Karartılmış camlar yüzünden içerisi görünmüyordu. Taiga ve annesi oradan uzaklaştı.

Minori bile sanki peşinden gidecekmiş gibi hamle yaptı ama yanındaki Ryuuji’nin kesik kesik aldığı nefesten, kendilerini dizginlemeleri gerektiğini sezdi.

Her şey yoluna girecek, değil mi... Kitamura’nın ağzından bu kelimeler dökülüverdi.

Yoluna girecek. Eminim. Çünkü Kaplan onunla gidiyormuş gibi yapıyor ama aslında ruhu hala burada, bizimle.

Minori, Ami’nin bu sözlerini başıyla onayladı.