Sır si

“Araya girdiğimiz için kusura bakmayın çocuklar. Biz artık gidelim.” Sabırlı bir ebeveynin çocuğunu yönlendirdiği gibi, onu da oradan uzaklaştırdı.

Onlar gözden kaybolana dek, ben orada şaşkınlıktan donakalmıştım. Sonra öylece durmaya devam ettim. Koluma değen o his, beni kendime getirdi. Yumuşaktı. Kızın kokusu hoştu.

“O senin…?”

Başını salladı. “Evet, kız kardeşim.”

“Tanaka Sensei onunlaydı.”

“Nişanlılar.”

Bu, tanışıklıklarını açıklıyordu. Peki ya Nan-JUS’u açıklıyor muydu? O tam olarak neydi? Hâlâ bir şeyleri kaçırıyormuşum gibi geliyordu.

Shiratama-san kolumu sıktı. Artık neredeyse yapışıyordu. Fısıltılı bir sesle, “Hadi, özel bir yere gidelim,” dedi.