Görsel İşitsel Odasında

Monitörden başımı çevirdim. Okul sonrasıydı, görsel işitsel odasındaydık ve Yanami'nin raporunu okumayı yeni bitirmiştim. En azından o öyle adlandırıyordu.

"Bunu hak etmek için ne yaptım ben, Yanami-san?"

"Dürüst olmak gerekirse, ne yapmadın ki?"

"K-kötü adam," diye tükürdü Komari. Harika.

Konuşacaklarımız da bu kadarmış. Oysa Yanami'nin Shiratama-san ile yaptığı "röportajın" asıl amacının ortak bir zemin bulmak olduğunu sanmıştım.

"Ne düşünüyorsun, Komari?" diye sordum. "Harika olduğumu söylüyor. İyi bir karakter yargıcı bence. Ruhun derinliklerine inen keskin gözler..."

"S-seninkiler bozuk." Ardından hemen sırtını döndü.

Yanami oturdu ve yazmaya başladı.

"Daha fazla fıkraya ihtiyacımız yok. Bunu Shiratama-san için yapıyoruz, senin egonu okşamak için değil. Konuya sadık kal."

Durdu ve bana bir bakış attı. "Şunu da belirteyim, o saçmalıkları sadece sen ne zaman onun olduğu yöne baksan gözlerin parladığı için söylüyor."

Bu kadar yanlış mıydı? Bu kadarına bile hakkım yok muydu?

O ve ben atışmayı sürdürürken Komari birden ayağa kalktı.

"B-ben onunla konuşurum."

Bu bizi susturdu. Sırıttı. "B-bazı şeyler bir kız eli değmeden olmaz."

"Bu lafı dün de duyduğuma yemin edebilirim," dedim.

Ama neyse ki istekliydi, ki bu nadir görülen bir şeydi. Yolun açık olsun, başkan yardımcısı.