Shiratama Riko: İlk Karşılaşma

Ben içeri girdiğimde özne ödev yapıyordu. Karşısına oturdum ama beni fark etmedi. Telefonumdan kitabımı okumaya geri dönmek zorunda kaldım.

“Ah, Komari Senpai. Seni görmemişim. Bir şey söyleseydin ya.”

Aradan birkaç dakika geçti. Beni fark edince gülümsedi ve yazı gerecini kaldırdı.

“Neler oluyor? Neden herkes teker teker geliyor? Sanki bir dizi röportajdan geçiyormuşum gibi hissediyorum.”

İnceleyici bakışları, yapmacık gülümsemesinin ardındaki gerçeği ele veriyordu. Beni çözmüştü. Telefonuma geri dönüyormuş gibi yaptım.

“Bana Pazar gününü sormak istiyorsun, değil mi? Sorun değil. Isırmam ben.”

Özne sabırsızlanmaya başladı. Yaygın uygulama şimdi üzerine gitmemi gerektiriyordu ama bir edebiyat kulübü üyesi olarak kelimelerimin açıklığını daha dikkatli düşünmeliydim. Bu yüzden metin yoluyla iletişim kurmayı seçtim ki tam o sırada bir kriz ortaya çıktı.

“Ah. Şarjın mı bitiyor? İstersen şarj aletimi ödünç alabilirsin.”

Gerçekten de öyleydi. Enerji rezervlerim tehlikeli derecede azalınca, taktiksel bir geri çekilme yapmak zorunda kaldım.