Edebiyat Kulübü'nün Son Şansı

Kayıp: Nukumizu Kazuhiko, 2-C Sınıfı'ndan

Birinci sınıf oryantasyonu kâbusunun üzerinden bir hafta geçmişti ki zihnim dağınıktı. Dersler sona ermiş, özgürlüğümüze giden yolda sadece sınıf saati kalmıştı. Doğruca kulübe gitmem gerekiyordu. Üye alım sezonu neredeyse bitmişti.

Evet. Zaten.

"Hiç iyi değil," diye homurdandım, şikâyet etmek için sıkça baktığım yeni tavana gözlerimi dikmiştim. Edebiyat kulübü tek bir ziyaretçi bile ağırlamamıştı ve bugün üye bulmak için son şansımızdı.

"Aynen öyle. Hiç de iyi görünmüyorsun."

"Sadece biraz üye sıkıntısı çekiyoruz, hepsi bu."

Ayano Mitsuki. Hikâyesi: Yakishio ile aralarında bir şeyler geçmişti. Ama sonuçsuz kalmıştı. Kafası hâlâ taş gibi kalındı.

"Oryantasyonda kendinize yarattığınız itibardan sonra şaşırdığımı söyleyemem," dedi kısa boylu, dürüst olmak gerekirse biraz narin yapılı bir çocuk. Öğrenci Konseyi saymanı Sakurai Hiroto, Ayano'nun yanına geldi. İkinci sınıf olduğumuz için artık sınıf arkadaşıydık.

"İtibar mı? Ne tür bir itibar?" diye sordum.

"Şey, iyi yönde. Takma kafana."

Gerçeklerden kaçışa yakıt olan tatlı bir beyaz yalan gibisi yoktu. Sakurai-kun'un nezaketine hayrandım ama gerçek şu ki tek bir ilgili parti bile bulamamıştık.

"Ama beşinci bir üye bulamazsak, bütün kulüp feshedilecek."

"Geçen yıl bir ara sadece dört kişi değil miydiniz?" Ayano hatırlattı.

"Kulüpler, üyeleri arasında en az bir birinci sınıf öğrencisi olduğu sürece dağıtılmaz," diye yanıtladı Sakurai-kun. "Bu aslında bir nevi acıma önlemi; böylece yeni öğrenciler, bir kulübe katılır katılmaz kulüpsüz kalmasın."

Mevcut durumumuz için pek de alakalı değildi. Edebiyat kulübünün herhangi bir üye bulması şarttı, yoksa yandık. Ama bu tamamen benim suçum değildi. Bu krizde onların da payı vardı.

Odanın karşısındaki kızlara yan gözle baktım. Yanami ve Komari. Yanami, Komari'nin arkasına bir insan ceket gibi yapışmış, Komari ise Himemiya Karen ile konuşuyordu. Komari bu düzenlemeden memnun görünmüyordu ama dönemin başında olacağından çok daha iyi durumdaydı. Saç uçları daha az kırıktı. Yeni bir gölette yüzmeyi öğrenen bir balık misali, ortama ayak uydurmuştu.

Yakishio ise ne yazık ki aramızdaki tek eksikti. Geçen yıl pek konuşmasak da, onun yokluğu biraz içime oturuyordu. Özellikle de o yarış olayıyla ilgili badireden sonra onu kulüpte tutmayı zar zor başarmışken. Sonuç olarak, her şeyin başladığı zamankinden daha yakın olduğumuzu söylemeye cüret edemezdim ama tek bir şeyden emindim: artık tereddüt etmiyordu. O zamandan beri tam gaz ilerliyordu.

Ayano ve Sakurai-kun'un süregelen sohbetine yarım kulak veriyordum. Çok geçmeden kapı açıldı ve içeri 2-C sınıfının sınıf öğretmeni, sosyal bilgiler uzmanı Amanatsu Konami girdi. Yüzü bu noktada bana biraz fazla tanıdık gelmeye başlamıştı.

Kürsüsüne çıktı ve ellerini çırptı. "Kıçlar sandalyelere! İşimize bakalım şimdi."

Sınıf, ağır adımlarla sıralarına geçti. Öğrenmişlerdi, hem de hiç uzun sürmemişti. Ama ister inanın ister inanmayın, Amanatsu-senpai her zamanki nutuklarından birine başlamadı. Bu aralar keyfi yerindeydi.

Sensei tahtaya duyuruları karalamayı bitirdi, sonra tekrar bize döndü. "Biliyorsunuz, çok yoğunum. Perde arkasında büyük işler, çok büyük işler dönüyor." Umursadığımızı sanır gibi sırıttı. "Ne diyeyim? Hâlâ formdayım. Talep yüksek, arz düşük. Yazık ki benden bir tane var, değil mi?" Kendi kendini beğenmiş aurasını zapt edemeyerek kürsüye vurmaya başladı. Ara sıra düşürdüğü bilgi kırıntılarına dayanarak, bu ani ruh hâli değişikliğiyle ilgili bir teoriye ulaşmıştım: Sensei zirve yapmıştı. "Aman tanrım, kim bırakıyor o beğenileri? Bilginize, onlar bende sökmez! Sensei'nin prensipleri var, sakın beni kolay lokma sanmayın!"

Şimdi yeni bir teorim vardı: flört uygulaması. Eyvah. Amanatsu Konami gerçekten böyle bir büyüyü evcilleştirecek güce sahip miydi?

Sonunda, ve muhtemelen öğrencilerinin sabırsız bakışlarından hiç etkilenmeyerek, sınıf listesiyle kürsüye vurdu ve dedi ki, "Tamamdır, dağılın! Evlerinize sağ salim gidin, yaramazlar!"