Ara Komşuları Düşünmek

Komari Chika aynada kurdelelerini düzeltti. Hâlâ karanlıktı, şafak sökmeden hemen önce. Yakınında, küçük erkek kardeşi hâlâ uyuyordu. Onu uyandırmamak için dikkatlice ceketini giyerken, soğuk sonbahar havası bluzundan içeri sızıyordu.

Koto-senpai dün gece aramıştı. Okuldaki hazırlıkların sorunsuz ilerlediğini duyduğuna Komari ne kadar sevinse de, orada olamadığı için canı sıkılmıştı.

Sürgülü kapıyı açmadan önce kardeşine son bir kez baktı. Festival günüydü. Aynı zamanda edebiyat kulübünün senpai'siyle geçireceği son gündü.

Dışarı çıktığında Komari ön kapıyı kilitledi ve derin bir iç çekti. Kaçışı fark edilmemişti. Ailesini endişelendirmek istemiyordu; zira bu kadar erken çıktığını bilselerdi kesinlikle telaşlanırlardı.

Esnemesini bastırıp döndü. Evinin önünde tanıdık bir minibüs park etmişti. Arabaya yaslanmış duran kız ise daha da tanıdıktı; gözlüklüydü.

"Günaydın."

Komari'nin sesi çatallandı. "S-Senpai?! Neden buradasınız?"

"Dün telefonda bir şeyler çeviriyormuşsun gibi gelmişti. Haklıymışım galiba." Tsukinoki Koto başparmağıyla omzunun üzerinden minibüsü işaret etti. "Benim tatlı, uykusuz Komari-chan'ımın okula tek başına gitmesine gönlüm razı olmaz. Atla içeri."

"U-uykusuz değilim. Dün bütün gün uyudum. A-araba kullandığınızı görürse kızacağını biliyorsunuz."

"Eh, varsın kızsın! Hadi gidelim şimdi, vakit kaybediyoruz!"

Koto, Komari'yi adeta itekleyerek yolcu koltuğuna oturttu. Kendisi de sürücü koltuğuna geçip anahtarı çevirdiğinde, motor mırıldanarak çalışmaya başladı. Hoparlörlerden anında, iki genç adamın birbirine tutkuyla evlenme teklif ettiği bir sesli drama yükseldi.

"S-Senpai…"

"Fena değil, değil mi? Bunu özel günler için açıyorum."

"S-sesini kısın lütfen. Evim t-tam orada."

Koto'nun ifadesi anında ciddileşti. Başını salladı ve dediğini yaptı. "Doğru. Komşular."

"K-komşular."