Veda Provası

Öğrenci Konseyi odasına aceleyle koştum. Festival başlamadan bu fotoğrafları yetiştirmem gerekiyordu.

Nefes nefese kapıyı açtım. “Affedersiniz.”

“İk!”

İçeride kedi kulaklı ve hizmetçi kıyafetli bir kız duruyordu. O kadar kusursuzca donup kalmıştı ki neredeyse bir heykel sandım. Ancak seğiren yanakları onu ele veriyordu.

Burası öğrenci konseyi odasıydı, değil mi?

Tekrar bakınca, kedi hizmetçi aslında birinci sınıf başkan yardımcısı Basori Tiara’ydı.

“Y-yardımcı olabilir miyim?!” diye hırladı.

“Şey, sadece bunu teslim etmeye geldim.”

Tiara-san’ın arkasından soluk beyaz kollar uzandı ve onu sardı; minietekli hemşire kıyafeti içindeki Shikiya-san’dı bu. “Tiara-chan…” diye mırıldandı. “’Miyav’ demeyi unuttun…”

“Miyav demeyeceğim, Senpai, ve bu sefer pençelerini bana geçiremeyeceksin!”

Senpai, Tiara-san’a uyuşukça yaslandı. “Başkanın… kötü fikirleri olduğunu mu düşünüyorsun?”

“B-ben öyle demedim! Onun kostüm giyeceğinden emin misin? Böyle bir şeyden bahsettiğini hatırlamıyorum.”

“Başkanı mı sorguluyorsun?”

“Asla! Yapacağım!”

“Yaparsın… miyav.”

“Yapacağım… miyav!” diye çığlık attı Tiara-san, yüzü kıpkırmızı kesilmişti.

Bu diyalog sırasında ne yapacağımı tam olarak bilemiyordum. Keşke ben gelmeden önce halletmiş olsalardı.

Tiara-san başını ani bir hareketle bana doğru çevirdi. Eklemi biraz paslanmış gibiydi. “Ş-şey… N-nasıl yardımcı olabilirim… miyav.” Kulaklarına kadar kızarmıştı. Titriyordu. Gözlerimin içine bile bakamıyordu.

“Şey, mekânımızın fotoğrafları burada. Bu kadar yeterli mi?”

“Evet, bu fazlasıyla yeterli.”

“Tiara-chan,” diye hırıltılı bir sesle konuştu Shikiya-san.

“Fazlasıyla yeterli, miyav!”

Şimdi bununla uğraşamazdım.

A, kostümünün bir de kuyruğu vardı. Acaba nasıl tutturulmuştu, diye düşündüm…

Çıkarken bunu düşündüm.

“Çocuk…” diye seslendi Shikiya-san, sivrisinek vızıltısı gibi bir sesle.

“Efendim?”

Çenesini Tiara-san’ın omzuna yasladı. Beyaz gözleri beni delip geçiyordu. “Orada olacağım…”