İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Masmavi Sular Üzerinde

İri bir gemi, masmavi denizin üzerinde süzülüyordu.

Direkleri göğe uzanıyor, alt kısmı bombeli bir şekilde şişkin duruyordu; tıpkı ikiye bölünmüş bir meşe palamudunu andırıyordu. Küçük bir tepe büyüklüğündeydi. Yalnızca göğe uzanan ağaçlar bu büyüklükte bir meşe palamudu verebilirdi.

Bu tür gemilere “kalyon” denirdi; başlıca görevi okyanusları aşan bir ticaret gemisi olmaktı. İnsan gücüyle kürek çekilerek değil, direklerde asılı duran üç kalın, beyaz yelkenin rüzgarı yakalamasıyla ilerliyordu.

Bu sefer gemi yük taşımıyordu. Natra temsilcisi Wein’i Patura Takımadaları’na götürüyordu.

“Gweh…”

Şu an, söz konusu temsilci, kamarasıdaki koltuğa cansızca yığılmıştı. Deniz tutmuştu.

“Denizde olduğun her seferinde böyle oluyorsun. Limana varıp karaya ayak bastığımızda hep daha iyi hissediyorsun… Anlaşılan sen ve tekneler pek anlaşamıyorsunuz, Wein.”

Ninym, yanındaki sandalyeden onu endişeyle izliyordu. Kendisi iyiydi.

“Ben de şaşırdım… Sadece geminin sallanması değil… Yani, hava da…”

“Evet. Erken ilkbahar için sıcak.”

Patura, anakaranın en güney ucundaydı. Doğal olarak, havası Natra’nınkinden farklı olacaktı. Wein ince giyinmişti, ancak vücudu aşırı sıcaklık değişimine uyum sağlamakta zorlanıyordu, özellikle de Kuzey’de acımasız bir kış yeni bitmişken.

Zayıf olduğu için değildi. Ninym sadece özeldi. Gemi yolculuğundan aşırı havaya kadar bu alışılmadık koşullarda, sadece basit bir kıyafet değişikliğiyle bile rahatça hareket edebilecek bir yeteneğe sahipti.

“Patura Takımadaları’na bugün içinde varmış olmalıyız. O zamana kadar dayanmaya çalış.”

“Hı-hı… Denerim.”

Ninym tamamen dürüst değildi. Bunu daha çok onu teselli etmek için söylemişti. Soljest limanından ayrıldıktan sonra gemi batıya doğru bir rota izlemiş, az sayıda limanda erzak almak için durmuştu ve şimdi son düzlükteydi. Patura artık ulaşabilecekleri mesafedeydi.

Her şey yolunda giderse, gemi gün içinde bir ara varacaktı. Sorun şuydu ki, denizin keyfini tahmin etmek imkansızdı. Gemi bir fırtınaya yakalanırsa, kimsenin güvenli bir varışı garanti değildi.

“Pekala, nerede olacağımı biliyorsun,” diye mırıldandı Wein. “Patura’yı görünce bana haber ver…”

“Anlaşıldı. Ben dışarıda olacağım.”

Onun için endişeleniyordu, ama başında beklemesiyle deniz tutması daha iyi olacak değildi.

“Umarım dönüş yolculuğumuz karadan olur…” Ninym kamaradan dışarı süzülürken arkasından Wein’in iniltisi duyuldu.

***

“—Omph.”

Kapı, geminin güvertesinden sadece bir adım ötedeydi. Ninym, tuzlu havayı ve güçlü güneş ışınlarını içine çekti. Eliyle dağılmış saçlarını geriye iterek geminin pruvasına doğru ilerledi.

“Aaa, Ninym değil mi bu?”

Ses Tolcheila’ya aitti. Nedimeleriyle birlikte okyanusu seyrediyor olmalıydı. Geminin sallanması onu rahatsız etmiyordu. Prenses, Ninym’e emin ve alışkın adımlarla yaklaştı.

“Prens nasıl?”

“Daha iyi, ama dinlenmesi gerekecek.”

Beyaz bir yalandı. Ninym, efendisinin hatırına itibarını korumalıydı.

“Hmm. O zaman Patura’ya çabucak varmamız en iyisi. Bu manzaranın tadını çıkaramaması talihsizlik.” Tolcheila okyanusa baktı ve hayal kırıklığıyla başını salladı.

Ninym ona baktı. “Babasına çekmiş,” diye düşündü. Ne kadar da hırslıydı.

Tolcheila arabuluculuk yapmaya gönüllü olsa da, veliaht prenses onlara kıtanın diğer ucuna kadar eşlik ediyordu. Bu durum Falanya’nın keyfini kaçırmıştı, ancak Ninym bir kraliyet mensubunun bu kadar uyumlu olmasını hiç beklemezdi.

Bana Lowa’yı hatırlatıyor.

Lowellmina, Ninym’in iyi arkadaşı ve Dünya İmparatorluğu’nun İmparatorluk Prensesi’ydi. Okul günlerinde Lowa asla tahmin edilemezdi. Ninym onu bir sürpriz yumurta gibi görürdü.

***

“—Hapşuu!”

“Hasta mı oldunuz, Prenses Lowellmina?”

“İyiyim, Fyshe. Sanırım birileri arkamdan konuşuyor. Dedikoduya alerjim var, bilirsin.”

“…Karnınızı açıkta bırakan kıyafetinizden olmasın sakın?”

“Sen ne dediğinin farkında mısın? Dinle, Fyshe. İyi bir kıyafet gününü ya kurtarır ya mahveder. Keyfin yerindeyse üşümezsin. Hem zaten bahar geldi! Kışı bu tavırla atlattım, bu da çocuk oyuncağı!”