Sessizliğin Dehşeti

Görevim çoktan bitmiş olmalıydı. Fakat henüz Maria’ya kavuşamadım ve her seferinde olduğu gibi yine okul festivali başlamadan hemen önceki o sınıfta uyanıyorum.

Sınıf elbette bomboş. Kokone ortadan kaybolduğundan beri elimde o kayıt cihazı da yok.

Okul binasında yürümeye başlıyorum. Katılımcısı olmayan bir festival için hazırlanan bu bina insana çok tuhaf, yapay geliyor. Sanki bir dioramaya hapsolmuşum gibi. Kendi ayak seslerimden başka hiçbir ses duyulmuyor. Yaşama dair tek bir iz bile yok; değil bir insan, buraya bir hayalet bile sızamaz. Bir romanı harf harf, kelime kelime okuyan biri kadar dikkatli adımlarla okulu turluyorum.

Kimse yok.

Şimdi ne kadar olmasını dilersem dileyeyim, tek bir kişi bile yok.

Tekerrür eden bu dünya benzer tecrübelerle doluydu. Zaman gittikçe hızlanmış, yoğunluğunu kaybetmişti; koca bir gün, bir bardak anlık hazır eriştenin üç dakikalık bekleme süresi gibi geçip gidiyordu. Ancak artık burada kimse kalmadığına göre, zaman canavarca bir şeye dönüştü. İnanılmaz derecede yavaşladı. Zaman algım olmadan geçen her bir dakika, sanki bir saatmiş gibi hissettiriyor.

Şişen zaman göğsümü sıkıştırıyor, beni nefessiz bırakıyor. Dahası, bir zamanlar şekilsiz olan bu kavramın artık keskin bir ağzı var; beni bir kamaitachi hortumu gibi lime lime ediyor. Ya da bana öyle geliyor, ta ki bir sonraki an beni ezecek kadar ağırlaşana dek. Vücudumu çekiştirip bir lastik bebek gibi esnetiyor. Ürperirim. Uzuvlarım ne zaman kopacak, organlarım ne zaman parçalanacak, kafam ne zaman gövdemden ayrılacak?

Hepsinden daha korkuncu ise tüm bunların duyusal birer illüzyondan ibaret olması. Bunları tek bir kelimeyle özetleyebilirim:

Yalnızlık.

Okuldan çıkıyorum. Trenler çalışmıyor. İstasyonda boş vagonlar öylece duruyor. Yakınlarda bırakılmış bisikletlerden birine atlayıp eve yöneliyorum. Orada da kimse yok. Elbette yok. Roo ve diğerlerini bu dünyadan temizlemek için çok uzun zaman önce öldürdüm.

Mantıklı geliyor ama bunu kabul edemiyorum.

Birdenbire, bu durumun böyle sürmesine izin veremeyeceğimi anlıyorum.

Yüzler görmek istiyorum.

Birini görmek istiyorum.

Bisikletle insanların olabileceği yerlere sürüyorum.

Çarşı merkezi.

Kimse yok.

Eğlence parkı.

Kimse yok.

Alışveriş merkezi.

Kimse yok.

Stadyum.

Kimse yok.

Kimse yok. Kimse yok. Kimse yok. Kimse yok. Kimse yok. Kimse yok. Kimse yok. Kimse yok. Kimse yok.

Maria’nın apartman dairesi.

Kimse yok.

Bugün kendimi burada asmaya karar veriyorum.