O Kadar mı?

Sessizlik.

İlk ders günümüz dünyasıydı. Sınıfın derin sessizliğini tebeşirin tahtaya vuran tıkırtısı bölüyordu. Kürsüdeki öğretmen elindeki ders kitabını açmış, dur durak bilmeden anlatıyor, biz arkadakiler ise korkuyla karışık bir can sıkıntısı içinde sadece her şeyi deftere geçiriyorduk. Kalemimi deli gibi kâğıdın üzerinde oynatıyordum ama içimi öyle bir bıkkınlık kaplamıştı ki... Motivasyonumu artıracak hiçbir şey yok muydu?

Kafamı kaşırken öğretmenin eli durdu. Tebeşiri tahtanın kenarına bırakıp kitabın sayfalarını çevirmeye başladı. Sonunda biraz nefes alabilecektim. Biz öğrenciler bu boşlukları kalemlerimizi kontrol etmek, burnumuzu kaşımak veya kâüllerimizi düzeltmek için fırsat bilirdik. Arkamdaki Natsukawa ne yapıyordu acaba? Hiç ses çıkarmıyordu. Merakıma yenik düşmüştüm. Arkaya bakmanın bir yolu olmalıydı. Tamam, harika bir fikrim vardı. Tembellik ediyormuş gibi yapıp dirseğimi sıraya dayadım. Solumdaki pencerenin camından Natsukawa’nın yansımasını görmeye çalıştım. Fakat o an dehşet dolu bir acıyla sarsıldım.

“I-Igh?!”

“Ha? N-Ne oldu?”

“O ses de neydi?”

Kahretsin! Sol elimdeki sakatlığı tamamen unutmuştum. Çenemi avucuma yaslayayım derken acı bütün bedenimi sardı. Sol bileğimi acıyla kavramak zorunda kaldım. Elim sargılı olduğundan dışarıdan pek bir şey belli olmuyordu, bu yüzden sakatlığımı tamamen unutmuştum. Tam da yaranın üzerine çenemi öyle bir bastırmıştım ki... Nasıl bu kadar aptal olabilirdim?

“Sajou, arkada bir sorun mu var?”

“E-Evet... Yani hayır, iyiyim...”

Öğretmen ne olduğunu anlamaya çalışarak bana baktı. Gözlerimden yaşlar süzülürken bir şekilde cevap vermeyi başardım. Çok utanç vericiydi. Şurada bir delik olsa hiç düşünmeden içine atlardım.

“...Aptal.”

Arkamdan hayal kırıklığı dolu fısıltıyı duydum. Tamamen yıkılmış bir halde ellerimi dizlerimin üzerine koydum ve ders bitene kadar hiç kıpırdamadan oturdum.