Beklenmedik Endişe

Dersler bittikten sonra hemen revire gittiler. Elbette, Aika iyi arkadaşı Kei ile birlikteydi. Kapıyı çalıp içeri girdiklerinde, hemşire Shindou Sensei onları karşıladı. O çocuktan bahsettiklerinde, buraya geliş amaçlarını anlamış olmalıydı ki, basit bir soğuk algınlığı geçirdiğini açıkladı. Bunu duyduğunda, Aika bilinçsizce rahat bir nefes aldı.

"Aman tanrım, ne de güzel rol kesiyor."

Çocuğun bayıldığında olanları anlattıklarında, Sensei kayıtsız bir izlenim bıraktı. Belki de her şeyi büyüten sadece Aika'ydı. Her neyse, tehlikeli bir hastalığı olmadığını öğrenmeleri onu tekrar rahatlattı. Ancak ateşi hâlâ çok yüksekti.

Aika, ellerini dezenfektanla temizleyip maskesini taktıktan sonra, yatağını gizleyen perdeleri araladı ve içeri girdi. Onun yüzündeki her ifadeyi her gün görse de, böyle uyurkenki halini görmek Aika için yeniydi. Acı çektiği açıkça belli olan halini görünce, hiç iyi olmadığını fark etti.

"Geri dönün, dersler başlamak üzere."

"E-eh, ah—"

Sensei'nin uyarısıyla ikisi de tekrar koridora itildi. Aika, arkadaşının düşünceli ifadesinin doğrudan kendi endişeli duygularına yönelik olduğunu fark etti. O, bir sınıf arkadaşıydı. Kendi küçük kız kardeşine duyacağı türden bir endişeyle onu ziyaret etmesi kaba mı olurdu? Şimdi onun durumunu her hatırladığında, Airi'nin ağlaması aklına geliyordu.

Revirdeydi, hemşire de hemen yanındaydı. Sadece bunu bilmek bile Aika'yı rahatlattı. Nedenini bilmiyordu ama tüm üzüntüsüyle, acısıyla ve ıstırabıyla tek başına baş etmeye çalışıyor gibiydi. Hemşirenin onu gözetlediğini bilmek sonuçta rahatlatıcıydı.

Tanrıya şükür... Dur bir dakika, neden onun için bu kadar endişeleniyorum ki!

Sanki kendi ailesinden biri yatağa düşmüş gibiydi. Bunu fark ettiği an, onu karşı cinsten biri olarak mı gördüğünü bir anlığına düşündü ve bu düşünceyle yüzü kızardı. Kendini ve duygularını kandırmak için arkadaşına seslendi ve onun sayesinde sınıfa döndüklerinde biraz olsun sakinleşmeyi başardı.