Aniden Gelen Sessizlik

Derslere odaklanamıyordu. Bunun tek sebebi, göğsünün derinliklerinde hissettiği bu huzursuzluktu. Sebebini düşünmesine bile gerek yoktu. Tanıdığı o çocuk aniden yere yığıldığından beri bu durum devam ediyordu. Yere düştüğünde, ardından gelen yüksek ses onu şaşırtmıştı. Her zamanki gibi aptalca bir ses çıkardığı için şaka yaptığını ya da benzeri bir şey sandı. Ancak sonrasında da tuhaf davranmaya devam etmesi, öğretmeni bile paniğe sevk etmişti.

“Sajocchi…!? Hey, Sajocchi!?”

Arkadaşı Ashida Kei ve sınıftan diğer bazı çocuklar ona seslenmişti. Oraya vardığında, çocuklar zaten onun cansız bedenini destekliyorlardı; bu yüzden yüz ifadesini bırak, hiçbir şey göremiyordu. Ancak Sensei’ye seslendikten sonra yüzüne bakabildi. Her zaman enerjik olmasına rağmen, yüzü kıpkırmızıydı, acı çekiyor gibiydi ve tüm enerjisi çekilmişti.

Onu öyle görünce Aika’nın göğsü sıkıştı, kalbi şiddetle çarpıyordu. Ona inanamaz gözlerle bakıyor olmalıydı. O taşındıktan sonra, sınıf arkadaşları ona seslenmeden önce, öylece dalgın duruyordu.

İyi olacak mı…?

İç huzuru bulmayı umarak, iyi arkadaşına baktı. Her zamanki "her şey yoluna girecek" bakışını almayı bekliyordu. Ancak, yüzü solarken önündeki boş sıraya bakıyordu.