Savaşın Gölgesinde Bir Soluk

Sylvie’yi birlikte ziyaret etmek için Ellie’nin odasına doğru yöneldim. Adımlarım her zamankinden çok daha hafifti, hatta içimde garip bir mutluluk hissi vardı.

Yakın zamanda herhangi bir göreve çıkmayı ertelemek istediğimi söylediğimde Virion önce donakaldı. Ona hak vermiyor değildim; daha yeni bir Öncü kaybetmiştik, belki de iki. Böyle bir durumda mola istemem bizim taraf için ağır bir darbe olacaktı.

Fakat kendimi eğitmek için zamana ihtiyacım vardı. Savaş bu hızla tırmanmaya devam ederken, sonra bana böyle bir fırsat kolay kolay gelmezdi. Durumu ona bu şekilde izah ettiğimde, Virion istemeyerek de olsa hak verdi.

Gönülsüzce, “Sana en fazla iki ay verebilirim,” dedi. “O zaman bile, çok büyük bir gelişme yaşanırsa seni sahaya sürmeyeceğime dair söz veremem.”

Büyük bir gelişme ifadesi biraz muğlak kalsa da adildi.

Sözlerine devam etti. “Ayrıca, eğer görevlere çıkmayacaksan Konsey toplantılarına katılmanı bekliyorum. Geçmişteki olayları düşününce, burada bulunmanın ve fikirlerini paylaşmanın faydalı olacağını biliyorum.”

Bunu kabul etmek biraz daha zordu. Gerek şimdi gerekse önceki hayatımda en çekindiğim şeylerin başında bugünkü gibi toplantılar gelirdi. Yine de o tırpanın paha biçilemez bir kaynak olarak nitelendirdiği boynuzları incelemek ve özümsemek için zamana ihtiyacım vardı.

Alduin araya girdi. “Peki ama burada, kalede nasıl eğitim yapmayı planlıyorsun?”

Dört parmağımı havaya kaldırarak cevap verdim. “İşte bu da ödül olarak isteyeceğim şeylerin bir parçası. Her biri farklı bir element uzmanlığına sahip dört büyücüye ihtiyacım var.”

Virion şaşkınlıkla, “Dört mü?” diye tekrarladı. Konsey üyelerinin kafası karışmıştı ama Öncülerin gözlerindeki ışıltıdan ne planladığımı anladıklarını görebiliyordum.