Eve Dönüş

Koridorlar bomboştu, bu yüzden Ellie’nin odasına kadar hiç kesintiye uğramadan yürüdüm. Bir yandan da küçük kız kardeşimi nasıl selamlayacağımı düşünüyordum. Bizim ne zaman döneceğimizi bilmeden, hem beni hem de anne babamızı beklemenin onun için ne kadar zor olduğunu biliyordun. Ben de halden anlayan, düşünceli bir ağabey olarak, onun binek hayvanına uygun şekilde yeniden tasarlanmış büyük ahşap kapının önüne geldiğimde hafifçe vurdum. Ardından tiz, nefes nefese bir sesle inledim: "Ellie... Ben ağabeyinin hayaletiyim. Seni korkutmaya geldim!"

Kız kardeşimin bu şakadan hiç ama hiç hoşlanmadığını anlamak için dahi olmaya gerek yoktu. Kapının ardındaki soğuk sesi duyuldu: "Boo, saldır."

Ancak yaklaşık üç yüz kiloluk bir ayının üzerime doğru son sürat koştuğunu gördüğümde, kız kardeşimin espri anlayışının aslında anneminkine ne kadar çok benzediğini fark edebildim.

Boo’nun gövdesi bana öyle bir çarptı ki kendimi koridorun diğer ucunda uçarken buldum. Darbenin şiddetiyle duvarların yıkılmamış olmasına şaşırarak, bu devasa mana canavarını üzerimden ittim ve kollarımla kendimden uzak tuttum.

"Seni görmek de çok güzel dostum," dedim, altında biriken salya gölgesinden kaçınmaya çalışarak.

Canavar homurdandı, yüzüme doğru tükürük ve köpük karışımı bir sıvı püskürttü.

"Hayalet mi? Gerçekten mi ağabey?" diye söylendi kız kardeşim, kollarını göğsünde kavuşturup yapmacık bir öfkeyle bakarak.

Boo’yu kenara çekip yüzümdeki ıslaklığı kolumla sildim. "Bunu hak etmediğimi söyleyemem."

Ellie’nin asık suratının yumuşaması çok sürmedi. Bana doğru yürüyüp kollarını boynuma doladı. "Hoş geldin, ağabey."

Kız kardeşimin başını şefkatle okşadım. Kaleye döndüğümden beri bedenimi esir alan o amansız gerginliğin ilk defa eriyip gittiğini hissediyordum. "Hoş bulduk ufaklık."