Işığın Gölgesindeki Hakikat

Salondaki herkes Arthur görüş alanına girdiği anda nefesini tuttu; büyük bir sessizlik içinde onun konuşmasını beklemeye başladılar.

Sahnenin tepesinde kelimelere dökülmeyen bir vakarla dikiliyor, açık hava galerisini süzüyordu. Oradaki herkes, kahramanları tam karşılarında ışıklar içinde boy gösterirken adeta büyülenmişti. Buz kütlesinin hemen yanında, dramatik bir duruşla arzıendam ediyordu.

Arthur’u daha birkaç saat önce görmüş biri olarak, şu anki değişiminden ötürü dona kalmıştım. Uzun, kızıl kahve saçlarını gevşek bir düğüm yapmıştı. Alışılagelmiş resmi insan kıyafetleri yerine, biz elfler gibi ipeksi ve işlemeli bir cübbe giymişti. Ancak bizim geleneksel giysilerimizin aksine, cübbesinin bol kolları dirseklerinin hemen aşağısında bitiyordu. Kollarının açıkta kalan kısımları ise tenine oturan ince eldivenlerle örtülüydü. Bu asil görünümü, omuzlarından birine atılmış kar beyazı, gösterişli bir kürk tamamlıyordu.

Dünyanın karşısına ilk kez çıktığında, izlemeye gelen herkesin gözlerini kamaştıran şatafatlı bir zırh kuşanmıştı. Aradan çok da uzun zaman geçmemişti ama şimdi o ışık huzmesinin altında, zarif kıyafetleriyle dururken sadece göz kamaştırıcı görünmüyordu. Çevresine, ancak usta Aldir’in yanındayken hissettiğim cinsten, bu dünyaya ait olmayan bir aura yayıyordu.

Onun bu değişimine o kadar dalmıştım ki, ancak Arthur başını çevirip buzun içine hapsolmuş Vritra hizmetkârına derin derin baktığında bir şeyi fark edebildim: Boynunu kaplayan o kıpkırmızı yanık izlerinden eser kalmamıştı.

Tekrar bize döndü. Sesi alçak ama sarsılmaz bir kararlılıktaydı. “Bir cesedi, kalabalıklar ağzı açık izlesin diye bir tür ganimet ya da hatıra gibi sergilemekten nefret ederim. Ancak bu gece burada bulunan sizler, o kalabalıklardan biri değilsiniz. Buradaki her soylu çok iyi biliyor ki; topraklarınızdaki işçiler, siviller ve tebaanız, bu savaşla ilgili bir haber alabilmek için sabırsızlıkla bekliyor. Şimdiye dek onlara verebildiğiniz tek şey, üstü kapalı tahminler ve asılsız teorilerdi.”