Mülakat Vakti

Maomao’nun, çiçek hastalığına bu denli hâkim, halktan tek bir doktor tanıdığı vardı: Kokuyou.

Yüzünün yarısı çiçek hastalığı izleriyle kaplı genç bir adamdı. Ne var ki kendi talihsizliğini pek de umursamıyor gibiydi.

Konferans biter bitmez Maomao, Kokuyou’ya bir mektup gönderdi. Yo da aynı kolaylıkla yapabilirdi bunu, ama fikir Maomao’dan çıktığı için işi kendisi üstlendi.

Harika! diye yanıt geldi. Orada olacağım! Kesinlikle!

Tam da Maomao’nun beklediği gibiydi.

Yo, mektubu görünce alaycı bir şekilde, “Pek de doktor işi,” diye mırıldandı.

Bu adam, bir zamanlar saray hanımları sınavına girebilmek umuduyla kadın kılığına girmeye kadar ileri gitmişti. Yüksek makamdan gelen bir çağrıyı asla geri çevirmezdi.

Kokuyou’nun mesajıyla birlikte, Sazen’den de bir mektup geldi.

Yo, mektubu biraz kafa karışıklığıyla incelerken, “Sazen... Şimdi senin eczaneni işleten o değil miydi?” diye sordu. Mektup, Kokuyou’nunkinden çok daha uzundu.

Mektubu birlikte okudular. İçeriği ikisini de derinden etkilemiş, gerçek bir acıma hissiyle sessizliğe bürünmüşlerdi. Özeti şuydu: Lütfen Kokuyou’yu benden almayın! Mektupta gözyaşı lekeleri vardı ve tonu, kocasının savaşa gönderilmesini çaresizce engellemeye çalışan bir kadınınkini andırıyordu.

“Sazen ne zaman bir doktorla evlendi?”

“Hiçbir fikrim yok.”

Maomao, Yo’nun şaka yapıp yapmadığından emin değildi, ama Zümrüt Evi’nin eczanesine daha önce gitmişti, bu yüzden Sazen’in yetişkin bir adam olduğunu bilmesi gerekirdi.

Sazen, Kokuyou’ya bağımlı gibi görünüyordu. Maomao onu terk ettiği için kötü hissetse de, bu onları bir süreliğine ayırmak için iyi bir fırsat olacaktı.

Her halükarda, Kokuyou’nun kendisi tamamen istekliydi, bu yüzden Sazen’i görmezden gelip onu en kısa zamanda saraya getirmek oldukça kolay olacaktı.

Mülakatı yapacak kişiler Maomao’nun yaşlı adamı (yani Luomen), Doktor Liu, yaşlı doktor ve üst düzey hekimlerden bir diğeri olacaktı.

Yaşlı doktor, köye dönmeden önce Kokuyou’yu görmek için beklemeye karar vermişti. Zira Kokuyou doğrudan onun emrinde çalışacağı için kiminle muhatap olduğunu bilmek istiyordu.

Kokuyou’yu tavsiye edenler olarak, Maomao ve Yo odanın bir köşesinde oturmuş, not tutucu görevi göreceklerdi.

Kokuyou, o bildik pişkin sırıtışıyla içeri girdi. Her zamankinden biraz daha iyi giysiler giymişti ve mülakatçıların önüne oturduğunda, yüzünün yarısını kapatan bezi çıkardı. Doğuştan yakışıklı yüzü, izleri daha da çarpıcı hale getiriyordu.

“Ben Kokuyou,” dedi. “Tanıştığımıza memnun oldum.”

Doktor Liu, sözü açarak sordu: “Çiçek hastalığı tedavisinde deneyimli olduğunuzu duyduk. Bu doğru mu?”

“Deneyimimi tam önünüzde görebilirsiniz. Tıp sanatındaki hocam, beni bir çiçek hastasının iriniyle temasa geçirdi. Hastalığı kaptım ve... sonuçları görüyorsunuz işte. Ölmediğim için gerçekten şanslıydım!”

Her zamanki gibi, hayatının zorlu kısımlarından bahsederken lafını esirgemedi.