Damga ve Zehir

“Nasıl yapabilirim ki?” diye tısladı Jinshi. “Ne dememi bekliyorsun? ‘Ha, bu arada, kendi etime bir damga dağladım’ mı diyeyim?”

“Peki o zaman neden en başta y—”

Jinshi, Maomao’nun ağzını eliyle kapattı. Kız, bağırmanın eşiğine gelmişti.

“Annem katı bir disiplin yanlısı olabilir,” dedi, “ama istemediğim bir şeyi bana zorla yaptırmazdı.”

“Ama ailesi için kefil olamayız.”

“Evet,” dedi Jinshi yavaşça. “Amcam Patrik Hao’dan beklerim.”

Bu patrik Hao, tam bir kötü adam gibi geliyordu kulağa.

Aklıma gelmişken, bize kendi payına düşen belayı yaşatmıştı.

İmparatoriçe Ana ile İmparatoriçe’nin aileleri arasındaki vekalet savaşı, sağlık personelini epey meşgul etmişti. Gerçi, sonunda tüm bu sorunları çıkaran sadece bir grup aceleci genç çıkmıştı ama patrik Hao’nun onları durdurmak için müdahale etmediği gerçeği değişmiyordu.

Jinshi’ye gelince, İmparatorluk küçük kardeşi olarak bir eş almayı göze alamazdı. Bu da kızın masumiyetini kanıtlamanın tek seçenekleri olduğu anlamına geliyordu ama önlerinde pek çok engel vardı. Bunun bir lanet değil, zehir işi olduğunu belirlediklerinden, kızın sürekli zayıflığının zehirlenmeyle açıklanması mümkündü. Ancak onu kimin zehirlediğini bulamazlarsa, kız ölene kadar eriyip gitmeye devam edecekti.

Kesin olan bir şey vardı: Hangisi olursa olsun, hayatı tehlikedeydi.

“Ne yapmak istiyorsun, Usta Jinshi?”

“Pek de önemli değil, değil mi? Annem şefkatli bir insandır. Bu kavanozun ne olduğuyla pek ilgilenmiyor; o genç hanımı kurtarmak istiyor.”

Tabii, onun için kolay!

Maomao kollarını kavuşturdu ve homurdandı. Jinshi de oldukça yumuşak kalpliydi, İmparatoriçe Ana kadar olmasa da. Gerçekten de bir politikacı kumaşı yoktu onda.

“Özetle: Yerinde ne olup bittiğini görmeliyiz yoksa bilemeyiz.”

“Ben de öyle düşünmüştüm,” dedi Jinshi, hevesli görünmese de. Ama yapacaktı.

Maamei ve Basen de ondan daha mutlu görünmüyorlardı. Sadece Chue her zamanki neşeli haliyle duruyordu.