Bir Halktan Birinin Kaderi

Jinshi alnına götürüp içini çekti. "Bunu da nereden çıkardın?"

"Eğer böyle bir cezayı gerektirecek bir suç işlersem, hükmü verecek olan sen olursun, değil mi?"

Jinshi onu bir an süzdü. Keyfi kaçmış gibiydi, nedenini tam anlayamasa da. Hatta neredeyse ona dik dik bakıyordu. Arkasındaki Gaoshun'un endişesi giderek artıyordu.

Hmm, belki de az önce ben bir suç işledim.

"Affedersiniz, efendim, haddimi aştım. Boğulma ya da kafa kesme de aynı derecede kabul edilebilir."

"Anlamadım," dedi Jinshi, öfkesinin yerini açıkça bıkkınlığa bıraktığı belli oluyordu.

"Çünkü ben halktan biriyim, efendim," dedi Maomao. Halktan birileri soylulara karşı gelemezdi. Bu doğru ya da yanlış meselesi değildi; dünyanın işleyişi buydu sadece. Gerçi dünyanın işleyişi bazen tepetaklak olabilirdi ama tam da bu anda bir devrimden memnun olacak pek kimse olacağını sanmıyordu. Bu çağdaki yönetim o kadar da kötü sayılmazdı. "En ufak bir hatada kafam kesilebilirdi."

"Ben öyle bir şey yapmazdım." Jinshi onu huzursuzca izledi.

Maomao başını salladı. "Mesele senin yapıp yapmaman değil. Yapabilip yapamaman." Jinshi'nin Maomao'nun hayatı üzerinde tasarruf etme hakkı ve yetkisi vardı, ama Maomao'nun böyle bir hakkı yoktu. İşin özü buydu.

Jinshi'nin yüzü ifadesizdi. Canı mı sıkılmıştı? Anlamak zordu. Belki de bir şeyleri tartıyordu zihninde. Maomao'nun bunu bilmek gibi özel bir ihtiyacı yoktu. Ona öyle geliyordu ki, kafasında birçok farklı düşünce dönüp duruyordu.

Sanırım söylediklerim onu rahatsız etti.

Ne Jinshi ne de Gaoshun daha fazla bir şey söyledi ve yapacak başka bir şeyi kalmayan Maomao, eğilerek ayrıldı.

Bir süre sonra kulağına bir söylenti geldi; ölü kadının kısa bir süre önce zehirleme girişiminin yaşandığı yerde bulunduğuna dair. Bulunan bir notta da bunu belirtmişti. Dava intihar olarak kapatıldı.