Uçurumun Eşiğinde

Prenses Hel, Işıkkatili'nin kulağına bir şeyler fısıldadıktan sonra hiç konuşmadı. Yerine oturup sessiz kaldı, ellerinden yere kan damlamaya devam ediyordu.

Savaş konseyi bir süre daha devam etti, zira aktarılması, değerlendirilmesi ve çözüme kavuşturulması gereken pek çok küçük mesele vardı. Rain can kulağıyla dinliyordu, komuta çadırında konuşulanların kendi kaderini doğrudan etkileyeceğini, hatta belki de belirleyeceğini biliyordu.

Ve bir bakıma, öyle de oldu.

Kılıç Ordusu, Song kuvvetlerini ezici bir şekilde mağlup etme yolunda ilerliyor gibiydi; bu iğrenç çatışmayı başlatan saldırgan taraf çok öndeydi ve her geçen gün aradaki farkı açıyordu. Bu pek de adil görünmüyordu.

Ancak kraliçenin kızları, tüm bu duruma karşı garip bir sakinlik içindeydi. Üstün bir düşmanla karşı karşıya kalındığında sergilenmesi beklenen temkinli ve muhafazakar bir strateji izlemek yerine, rahatsız edici bir cüretle hareket etmeyi seçtiler.

Nihayetinde toplantı sona erdi ve komuta çadırında toplanan herkes dışarıya aceleyle çıktı. Yapacak çok işleri vardı.

Maharana klanından Dar, dudaklarında karanlık bir gülümsemeyle ayrıldı. Keder Azizesi, kızına bir bakış attı, kısa bir baş selamı verdi ve aynı kasvetli ifadeyle dışarı yürüdü. Ki Song'un kızları da kısa süre sonra onları takip etti.

Ancak Leydi Seishan kıpırdamadan durdu. Canavar Efendisi ve Işıkkatili de öyle.

En sonunda, komuta çadırında kalan tek kişiler üç kız kardeş oldu; Rain, Tamar ve Canavar Efendisi'nin arkasında süzülen hayaletler sayılmazsa.

Özel bir şeyler konuşmak istiyor gibiydiler.

Tamar boğazını temizledi.

"Size özel bir alan bırakalım mı, Leydi Seishan?"

Komutanları arkasına dönüp gülümsedi.

"Gerek yok, genç Tamar. Sadece sessiz kaldığınızdan emin olun."

Sonraki tartışma sırasında mı yoksa tartışmanın kendisi hakkında mı sessiz kalmaları gerektiğini belirtmedi. Her halükarda, Rain konuşmaya hiç niyeti yoktu.

Zaten çok fazla şey bildiği için Ravenheart'tan kaçmak zorunda kalmıştı.

Işıkkatili, Tamar'a baktı, sonra arkasına uzanıp koyu renkli pelerininin kapüşonunu çekti. Bir an sonra, gözleri derin gölgelerde gizlenmişti ve dudaklarından küçük bir iç çekiş döküldü.

"İkiniz yapılması gerekeni halledebilecek misiniz?"

Üç kız kardeş yakında bölünmüş ordunun komutasında olacaktı.

Canavar Efendisi, Song kuvvetlerinin bir kısmıyla savaş kampında kalacaktı. Görevi, kalenin inşasını tamamlarken onu Kabus Yaratıklarının saldırısından korumaktı.

Bu sırada Aziz Seishan, Godgrave'in Kalelerinden birinin bulunduğu iddia edilen yere doğru bir keşif gücüne liderlik edecekti. Kahin Ölüm Şarkıcısı, hedeflerinin üzerindeki geniş bir alana ulaşana dek kadim kemiğin yüzeyinde onlara yol gösterecekti.

Oradan, keşif gücünün elitleri Çukurlara girip Kaleyi fethedecekti. Görev kesinlikle ölümcül görünüyordu ve zafer garanti değildi. Ancak Leydi Seishan sakin ve kendinden emin kaldı, en ufak bir tereddüt bile göstermedi.

Sanki Kaleyi alıp almayacağı değil, ne kadar yakında ve ne pahasına alacağı sorusuydu.

Ancak eğer başarılı olursa… Kraliçe Song, Alanını Godgrave'de tezahür ettirebilecekti ve konumları artık o kadar umutsuz görünmeyecekti.

Son kız kardeş, Işıkkatili, ne kampta kalacak ne de keşif gücüne katılacaktı. Bunun yerine, bir şeyler yapmaya çalışacaktı…

Rain ne olduğundan tam emin değildi, zira ayrıntılar kimseyle paylaşılmamıştı. Karanlık Dansçı'nın söylediği tek şey, düşmanın ilerleyişini yavaşlatmak için yola çıkacağıydı. Hiçbir birliğe komuta etmeyecekti, ancak yanına birkaç Aziz alacaktı.

Rain, Işıkkatili'nin tam olarak ne yapmayı planladığını merak ederken, Aziz Seishan sorusunu yanıtladı:

"Sorun değil, Revel. İyi olacağız. Endişelenmene gerek yok."

Kuzgun saçlı güzel ona baktı ve karanlıkça gülümsedi.

"Ben ne zaman endişelendim ki? İstediğine sor. On yıl boyunca kayıp olduğun zamanlarda bile bir kez olsun endişelenmedim."

Canavar Efendisi güldü.

"Ne kadar duyarsızca."

Leydi Seishan başını salladı.

"Eğer birileri için endişelenmek istiyorsan, kendin için endişelen. Üçümüz arasında en belirsiz göreve sahip olan sensin."

Işıkkatili kapüşonunun altından ona baktı.

"Nesi belirsiz ki? Howl, Silence ve Moon da geliyor. Hatta Keder Azizesi de. Hazırlıklı olduğumuzu biliyorsun."

Leydi Seishan bir an duraksadı.

"Diğer her şey iyi, ancak Gölgeler Lordu bir bilinmez. Hakkında pek bir şey bilmiyoruz. Hiçbir iz yok… sanki bir iblis gibi, birdenbire ortaya çıkmış."

Kız kardeşi karanlıkça gülümsedi.

"O zaman aynı şekilde havaya da karışabilir."

Rain, görevini yapan bir muhafızmış gibi davranarak ileriye bakıyordu.

Ancak aklında çok şey vardı.

'Birdenbire ortaya çıktı…'

Öğretmeni de birkaç yıl önce böyle ortaya çıkmamış mıydı?

Kaşlarını çatmamaya çalıştı.

Gölgeler Lordu hakkında pek bir şey bilmiyordu, ama o ve öğretmeni garip bir şekilde benziyorlardı. Bir kere gölgelere hükmediyorlardı… başka benzerlikler de vardı. Hatta aynı kişi olduklarına yarı yarıya ikna olmuştu.

Ancak öğretmeni son dört yıldır her gün yanındaydı, Gölgeler Lordu ise tüm bu zaman boyunca Godgrave'deydi. En azından art arda iki kış gündönümünde oradaydı, başıboş Uyuyanları kurtarıyordu. Öğretmeni hiç yanından ayrılmamıştı ve o gündönümlerinde de birlikteydiler.

Peki… neydi bu?

Gölgeler Lordu, öğretmenine benzer bir varlık mıydı? Büyük ve tuhaf güçlere sahip, gizemli hedefler peşinde koşan bedensiz bir gölge miydi? Belki de yoldaş mıydılar? Ya da en azından aynı kaynaktan mı geliyorlardı?

'Öğretmene sormalıyım.'

Gerçi muhtemelen saçma sapan bir şeyle cevap verirdi.

O an, Canavar Efendisi kıpırdandı, Leydi Seishan'a baktı ve kasvetli bir sesle sordu:

"Peki diğeri? Hiçliğin Prensi'nden bir haber geldi mi?"

Leydi Seishan bir süre duraksadı, sonra zarifçe gülümsedi.

"Ah, evet."

Nedense, o zarif gülümsemesi birdenbire oldukça uğursuz görünüyordu.

Hoş, kadifemsi sesi boş komuta çadırında usulca yankılandı:

"…Başlamak üzere."