Üç Kişilik Ziyafet

Sunny burada, Gölgeler Âlemi'nde evindeydi. Kasvetli, tehlikeli bir evdi belki ama yine de eviydi. Yalnızca bedeni ve Sureti güç kazanmıyordu; aynı zamanda ruhuna da durmaksızın bir ruh özü seli akıyordu.

Gölgeleri somutlaştırma yeteneği işte bu yüzden hiç olmadığı kadar güçlenmiş, böylesine devasa bir Kabuk çağırabilmişti.

Geniş Kabuk biçimsizdi, belirli bir yapısı yoktu. Ama zaten yüzlerce metreye yayılabilmesini, o dehşet verici Karanlık Yaratığı'ndan hiç de aşağı kalmamasını sağlayan şey tam olarak buydu. Üstelik yabancı bir varlığın özüne dalmadığı için benliğini kaybetme riski de taşımıyordu.

Bunun yerine, gölgelerin doğasında var olan o biçimsizliğe sığınıyordu sadece. Kendisi de bir gölge olduğundan, bu biçimsizliğe hiç yabancı değildi.

Tek talihsizlik, henüz yarattığı bu en büyük Kabuk'un bile Gölgeler Âlemi'nde karşılaştığı çoğu şeyin yanında cüce gibi kalmasıydı; neredeyse elde ettiği başarının tadını kaçırıyordu.

Lanet olsun...

Elbette Sunny'nin böylesi anlamsız duygulara ayıracak vakti yoktu. Kabuk'u oluşturduktan yalnızca bir an sonra, ilkel bir öfkeyle Akbaba ile çarpıştı.

Dalgalanan karanlık kütlesi aç dokunaçlardan bir sel gibi indi; kaynaşan gölge kütlesi ise onu havada karşılamak için yükseldi. Çarpışmaları hem muazzam hem de korkunçtu. Öz nehrinin gümüşi ışıltısıyla yıkanıyorlardı ama bu ışıkla aydınlanmak yerine onu yutuyor gibiydiler.

Lanet'in gövdesinin dikey yamacı boyunca yuvarlandılar; düzinelerce dokunaçla gövdeye tutunurken aynı zamanda sayısız başka uzuvla birbirlerini parçaladılar.

Akbaba'nın dalgalanan bedeninde yüzlerce aç ağız açıldı, kaynaşan gölgelerden koca koca ısırıklar aldı. Karşılık olarak gölgeler de karanlık gezginin bedenine binlerce vahşi diş geçirerek etini acımasızca kopardı.

Karanlık selleri kan gibi aktı.

Kabuk'u yırtılıp kaygan dokunaçlarla delik deşik edilirken bile, Sunny o çalkantılı derinliklerin içinde karanlık bir tebessüm takındı.

Ah, bu hiç iyi değil...

Akbaba ile çarpıştığı ilk anda fark ettiği bir şey vardı. Bu karanlık yaratığı kadim bir iblisti ve kendisinden çok, çok daha güçlüydü.

Biçimsiz gölge kütlesine verdiği korkunç hasar, gölgelerin ona verdiği hasarla kıyaslanamayacak kadar ağırdı. Sunny tekinsiz yaratığı gözü dönmüşçesine paralarken, yaratık onu çok daha beter hırpalıyordu.

Yine de...

Sunny kendi doğal ortamındaydı. Akbaba'ya indirdiği her darbe Karanlık Olan'ı yaralarken, yaratık yalnızca onun Kabuk'una hasar verebiliyordu. Sunny'nin özü yettiği sürece, bu devasa, biçimsiz ve dehşet verici gövdeyi dilediğince onarabilir, baştan yaratabilirdi.

Yalnızca o karanlık dokunaçların gerçek bedenine ulaşmasını engellemesi gerekiyordu. Belki de bu tüyler ürpertici ucube yaratığı yok etmeyi başarırdı.

Ya da dokunaçlardan biri tarafından yutulurdu. Bedeninin ve ruhunun o zifiri karanlığın derinliklerinde yavaş yavaş sindirilmesinin ızdırabını çekmek yerine, tek dileği o esnada ölüp kurtulmaktı.

Hayır. Bu iblisi kesinlikle öldüreceğim.

Ama neden bununla yetinsin ki?

Sunny çarpıkça gülümsedi. Kabuk'unun bir parçasının koparılmasına izin verdi; ardından bu fedakarlığın karanlık dokunaçların saldırısında yarattığı bir anlık duraklamayı kullanarak kendi acımasız karşı atağını başlattı. Devasa Kabuk'tan fışkıran dokunaçlar biçim değiştirdi, mürekkep karası kollardan oluşan bir ormana dönüştü. Her biri yedi parmaklı yüzlerce el, keskin pençeleriyle Akbaba'nın bedenine saplandı.

Onu olduğu yere sabitledi.

Dönüşmemiş olan diğer dokunaç grubu da o anda biçim aldı; uçları tırpan benzeri bıçaklara dönüştü. Bu bıçaklar, Akbaba'yı Lanet'in gölgesinin bedenine bağlayan dokunaç grubunu biçerek hepsini kesti.

Sunny hem Karanlık Olan'ı hem de kendi Kabuk'unu obsidyen yüzeyden uzağa itti. Birbirine dolanmış iki dehşet, biri saf karanlıktan, diğeri engin bir gölge kütlesinden oluşmuş iki varlık hızla aşağı yuvarlandı.

Düşerlerken, biçimsiz Kabuk'tan bir gölge zinciri sürüsü fırladı; Lanet'in gölgesine saplı duran iki fildişi dişe dolandı.

Akbaba gölge kütlesini parçalamaya devam ediyordu. Korkunç dokunaçlarından biri biçimsiz Kabuk'u öylesine derinden deldi ki Sunny'nin bedenine tehlikeli derecede yaklaştı. Aynı zamanda Karanlık Olan onun pençesinden kurtulmaya çalışıyordu.

Fakat Sunny Kabuk'a daha fazla öz akıttı. Parçalandığı hızda olmasa da neredeyse aynı çabuklukla onu yeniden inşa ediyor, fildişi dişleri dayanak noktası olarak kullanarak düşüşlerini yönlendiriyordu.

Az sonra ikisi birden...

Lanet'in gölgesinin etini tıkınırken dünyayı unutan o iğrenç Sülük'ün devasa gövdesine çarptı.

Ne kadar çok, o kadar iyi.

Sunny'nin kana susamışlığı, böylesi iki ilkel dehşeti birden ağırlamaya fazlasıyla yeterdi.

Şimdi son perde zamanıydı.

Sülük bir anlığına açlığının hedefini değiştirip Sunny'nin Kabuk'u iki taraftan da dehşetengiz bir karanlıkla sarıldığında, sayısız dişin saldırısı altında aralarında erirken, Sunny Karanlık Olanlar'a saldırma numarasını tamamen bıraktı. Bunun yerine Kabuk'un tüm korkunç gücünü, üçünü birden Gölgeler Âlemi'nin kara göğüne fırlatmak için kullandı.

Sunny, Akbaba ve Sülük, Lanet'in bedeninden fırlayıp gökyüzünün karanlık boşluğuna doğru uçtular.

Uçarlarken biçimsiz Kabuk kendi içine çöktü, hırpalanmış bir küreye dönüştü. İki kadim dehşet, arkasında dalgalanan yırtık pırtık karanlık yelkenler gibiydi.

Elbette sayısız ağızlarıyla küreyi parçalamaktan ve korkunç dokunaçlarıyla onu deşmekten bir an olsun vazgeçmediler.

Sunny'nin Kabuk'u küçülürken öz sütünün gümüşi parıltısının içinden geçtiler ve yeniden sonsuz karanlığa gömüldüler; Lanet'in gölgesinden giderek daha da uzaklaştılar.

Fakat bu uçuş uzun sürmedi.

Çünkü yalnızca az bir zaman sonra, yaratığın devasa elinin ayasına çarptılar. O el bir an sonra yumruk oldu.

Gölge küresini ve karanlığın o iki devasa varlığını, yok edici pençesinde ezip geçti.