Melun Lanet

O tamamlandı.

Sunny, Anvil'in gözlerini diktiği yere baktı. Dev bir cenaze ateşini andıran, beyaz alevlerle sarılmış kraliçe bedeninin devasa silueti karşısında bir an hareketsiz kaldı. Kadının cansız bedeni cayır cayır yanıyordu.

Sunny'nin solgun yüzü, Nephis'in o yüce formundan yayılan uzak ışıkla aydınlandı.

Ona bakarken derin bir nefes aldı, içindeki ölümcül öfkeyi bastırmaya zorladı kendini.

Yüzü buz kesti, ifadesizleşti.

Anvil'e soğuk bir bakış fırlattı, bir süre sessiz kaldıktan sonra sesindeki belirgin küçümsemeyle konuştu:

Görüyorsun ya, senin asıl sorunun bu. Hayal gücünden, belki de hırstan yoksunsun.

Sunny ileriye doğru bir adım atarak kılıcının ucunu Anvil'in boynuna dayadı.

Nephis mi? Tamamlanmış öyle mi? Henüz tamamlanmış sayılmaz Anvil... Tanrı mertebesine ulaşana kadar da tamamlanmayacak. Sen ve diğer iki gulyabani gibi o, Kabus Büyüsü'nü tamamen dize getirene kadar asla pes etmeyecek. Nihayetinde senin günahın da bu işte. İnsanlığın tahtına oturmaya senin değil, onun layık olmasının sebebi bu. İşte bu yüzden ölmelisin.

Anvil ona karanlık bir tebessümle baktı.

Komik, değil mi?

Sunny'nin bakışları daha da sertleşti.

Tam olarak komik olan neymiş?

Anvil omuz silkti.

Bu açıdan babasının tıpatıp aynısı. Ama bence annesine çok daha fazla benziyor.

Sunny kendini tutarak derin bir nefes aldı.

Elbette Anvil'in işini hemen bitirmek yerine onunla laf dalaşına girerek vakit kaybetmesinin bir sebebi vardı. Sunny'nin birdenbire kötü adam tiratlarına merak salmasından kaynaklanmıyordu bu. Gerçi Anvil'in haddini bildirmek içini rahatlatmamış değildi, yalan yok.

Asıl sebep, Kılıç Kralı bu dünyadan rezilce göçüp gitmeden önce ondan koparması gereken bir bilgi olmasıydı.

Öğrenmek zorunda olduğu bir şey vardı.

Yavaşça içini çekti.

Doğru ya... Kırık Kılıç'ı da siz alçaklar öldürdünüz. O da mı insanlığın iyiliği içindi?

Anvil'in gözleri karardı.

Onun neden ölmesi gerektiğini şimdiye kadar anlamış olmalıydın, Gölgelerin Efendisi. O bencil adamın ahmaklığı olmasaydı bunların hiçbiri yaşanmazdı.

Sunny, kralın o kendini haklı gören kafasını uçurma arzusunu bastırarak hafifçe gülümsedi.

Yüzündeki ifadeyi kontrol altında tutarak konuştu:

Aydınlat beni o halde.

Anvil içini çekti ve sakince Sunny'nin gözlerinin içine baktı.

Çünkü Weaver'ın yasaklı soyunu bünyesine katmıştı. Bunu yaptığı an elimiz kolumuz bağlandı.

Sunny hiçbir şeyden haberi yokmuş gibi davranarak hafifçe kaşlarını çattı.

Herkesin, hatta Cassie ve Nephis'in gözünde bile o, Gölge Tanrısı'nın varisiydi. Damarlarında Weaver'ın kanının aktığını kimse bilmiyordu.

Anvil'in de bilmesine imkan yoktu.

Bu sorunun cevabının kendisi için ne kadar hayati olduğunu gizlemeye çalışarak tek kaşını kaldırdı ve sordu:

Peki bu neden bu kadar önemliydi? Weaver'ın soyunda, yoldaşına ihanet etmene, kendi liderini öldürmene sebep olacak ne vardı?

Anvil soğukça gülümsedi.

Çocuklar... Hiçbir şeyden haberiniz yok, değil mi? Şaşıracak bir şey de yok gerçi. Bazı sırları sıradan ölümlülerin bilmemesi gerekir.

Tepelerindeki kılıç kasırgası yön değiştirip sayısız namlu başka tarafa doğrulurken Anvil hafifçe öne eğildi ve sordu:

Kırık Kılıç neden mi ölmek zorundaydı? Ben de sana bir soru sorayım, Gölgelerin Efendisi... Hiç Zincirli Adalar'da bulundun mu? Bulunmuş olmalısın. Tanrılar neden Umut'un krallığını yerle bir edip onu Fildişi Kule'ye hapsetti?

Sunny bu kez gerçekten kaşlarını çatmıştı.

Bir an tereddüt etti, ardından kısık bir sesle cevap verdi:

Çünkü iblisler... Onların kusuruydu.

Anvil kıkırdadı.

Doğru, iblisler tanrıların kusuruydu. Çünkü iblisler, Unutulmuş Tanrı'nın çocuklarıydı.

Sunny nefesini tuttu. Anvil ise başını iki yana sallayarak devam etti:

Yine de tanrılar yedi iblisin hepsini cezalandırıp hapsetmedi. Sadece Umut'u cezalandırdılar. Neden peki?

Sunny cevap vermekte kararsız kaldı.

Emin değilim. Bir keresinde... İnsanlar tarafından tapınılan tek iblisin o olduğunu duymuştum.

Anvil, boynunu kesen kılıç ağzına aldırış etmeden, acı bir kabullenişle başını salladı.

Evet. Çünkü Umut, asıl arzunun kıvılcımlarını taşıyan insanlara karşı şefkat gösteren tek iblisti. Onların arasında yaşamaya başladı, onlarla ilgilendi ve onlara lütuflar bahşetti. Sonuç olarak insanlar tarafından çok sevildi... Ona tapındılar.

Sesi ağırlaştı ve karanlık bir ton aldı:

Ama o, Unutulmuş Tanrı'nın kızıydı. Unutulmuş Tanrı'nın soyunu taşıyordu. Dolayısıyla ona tapınan herkes... Aslında Unutulmuş Tanrı'ya tapınmış oluyordu. Onun adını, onun ulu gücünü yayıyorlardı. Ve onlar bunu yaptıkça...

Sunny'nin gözleri yavaşça irileşti. Anvil ise bunu fark etmemiş gibi aynı sert tonla konuşmasını sürdürdü:

O da uykusunda kıpırdanıyor, uyanmaya her an daha da yaklaşıyordu. Tanrılar bu yüzden Umut'un krallığını yok edip onu hapsetti. İblislerin soy üretmesini bu yüzden yasakladılar. Ve işte bu yüzden, gizlice yaratılan Weaver'ın soyu, asla var olmaması gereken melun bir lanettir.

Dişlerini sıktı.

Unutulmuş Tanrı, bugün uyanmaya hiç olmadığı kadar yakın. Şimdi düşün bakalım... İnsanlığın en çok saygı duyduğu kahraman olan Kırık Kılıç'ın, damarlarında o melun laneti taşırken devasa ve güçlü bir hükümranlık kurmasına izin verilseydi ne olurdu? Kaç insan onu tanır, sever ve ona tapınırdı? Sonunda ne yaşanırdı?

Sunny irkildi, zihninin bir anlığına boşaldığını hissetti.

Ne cevap vereceğini bilemedi... Cevabı bilmek bile istemiyordu.

Kendini kandırmak istese bile onu dürüst olmaya zorlayan kusurunun verdiği acı olmasaydı, tek bir kelime dahi etmezdi.

Göğsüne çöken buz gibi soğukluğu hissederek yavaşça konuştu:

Unutulmuş Tanrı... Gerçekliğin daha çok farkına varırdı. Hatta belki de uykusundan tamamen uyanırdı.

Anvil bu sözler üzerine karanlık bir şekilde gülümsedi.

Evet. İşte şimdi anladın... Kırık Kılıç'ı bu yüzden öldürdük. Çünkü Weaver'ın mirasçısı olan biri asla tanınmamalı, asla sevilmemeli ve insanlık ona asla tapınmamalıdır.