İnsanlığın Kalkanı

Uyanmış Akademisi’nin İkinci Nesil Uyuyanlardan oluşan ilk kafilesini ağırlamasının üzerinden neredeyse üç yıl geçmişti.

Dünya bir nebze de olsa durulmuştu. İnsanlık, Rüya Aleminde hâlâ dört bir yandan kuşatılmış durumdaydı ancak epey bir zamandır hiçbir Hisar düşmemişti. Uyanık dünya ise hâlâ Kabus Kapılarının pençesindeydi fakat bu kapılar artık insanlık için varoluşsal bir tehdit oluşturmuyordu.

Şimdilik.

Genç Anvil heybetli bir savaşçıya, Bastion'ı savunanlar arasında ise herkesin hayranlık duyduğu bir kahramana dönüşmüştü. Küçük kardeşinden bir yıl sonra İlk Kabus'u fetheden Madoc ile birlikte, Muhafız'ın oğulları artık Cesaret Şövalyeleri'ne liderlik ediyor, aç ormanın dehşet verici yaratıklarına karşı en ön safta çarpışıyorlardı.

Anvil, Akademi'den arkadaşları olan Kırık Kılıç ve Cennetin Gülüşü ile de sık sık omuz omuza veriyordu; her üçü de yeni neslin en parlak yıldızları olarak anılmaya başlayarak hatırı sayılır bir şöhret kazanmışlardı.

Hem Cesaret hem de Ölümsüz Alev klanlarının gücü ve prestiji her geçen gün artıyordu. Onlarla aşık atabilecek tek güç, Gecegezer'in etrafında toplanan seçkin Uyanmış ailelerin ittifakı, yani Gece Hanesi'ydi.

Kadim klanların kültürü hızla kökleşiyordu. Hatta Jest bile kendini bir anda kendi klanının başında bulmuştu.

Gösterişli bir Gerçek İsmi olmadığı için, klanına şaka olsun diye Dagonet adını vermişti.

Ne yazık ki kimse bunun bir şaka olduğunu anlamamış gibiydi. Bu yüzden insanlar şimdi ona büyük bir ciddiyetle Dagonet Klanı'ndan Usta Jest diyorlardı.

Bu tam bir fiyaskoydu...

Hayatta kalan tek oğlu artık on beş yaşındaydı.

İşler yolunda gidiyor gibi görünse de Jest'in içindeki huzursuzluğun sebebi de tam olarak buydu.

Muhafız da en az onun kadar tetikteydi.

Bir gün, klanının hizmetkarlarıyla birlikte Ayna Nehri'ndeki devriyeden dönüp Bastion'ı ziyaret eden Jest, onu kalenin derinliklerindeki yer altı odasında buldu. Muhafız, karanlık salonun ortasında yükselen ve sessizlik ile sarmalanmış devasa aynaya dikmişti gözlerini.

Aynanın üzeri bir kanvasla örtülü olduğu için doğal olarak ortada bir yansıma yoktu.

Bu yer altı salonunu onlarca yıl önce, kaleyi istila eden Kabus Yaratıklarından temizlerken keşfetmişlerdi. O zamanlar aynanın üzeri örtülü değildi ve içindeki o tüyler ürpertici aleme kısa bir anlığına da olsa şahit olmuşlardı.

O ilk gruptaki pek çok kişi bu yüzden can vermiş, ayna da o günden beri çoğunlukla örtülü kalmıştı. Muhafız ancak bir Yükselmiş olduğunda ayna alemine tekrar girmeye cesaret edebilmişti.

Jest, dostunun orada ne bulduğundan pek emin değildi ama o olaydan sonra zaten müthiş olan güçlerinin muazzam bir artış gösterdiği aşikardı.

"Eyvah, yine o ifade var yüzünde."

Muhafız, Jest'i fark edince dönüp gülümsedi. Yirmi yılı yan yana geçiren bu ikili, birbirlerine o kadar alışmışlardı ki ilişkileri artık sıradan bir dostluğun çok ötesindeydi.

Hatta bunca yıldan sonra Jest'e hâlâ tahammül edebiliyor olmanın, Muhafız'ın en büyük başarılarından biri olduğu bile söylenebilirdi...

Her neyse, Muhafız tek kaşını kaldırdı.

"Nasıl bir ifadeymiş o?"

Jest içini çekti.

"Şu 'yine bir işler karıştıracağım' ifadesi."

Muhafız biraz tereddüt etti, sonra başıyla onayladı.

"Öyle."

Bir süre sessiz kaldı, ardından iç geçirip sırtını örtülü aynaya döndü.

"Hadi, gidelim bu kasvetli yerden."

Kısa süre sonra Bastion'ın ana kulesinde, büyük yuvarlak bir masaya yayılmış haritalara bakıyorlardı. Haritaların bazıları Rüya Alemini tasvir ediyordu ama şaşırtıcı bir şekilde çoğu, uyanık dünyanın tanıdık kıtalarını gösteriyordu.

Muhafız haritalara kederli bir bakış attı.

"Bu noktaların her biri Kabus Kapılarını temsil ediyor; hem aktif olanları hem de kapatmayı başardığımız o az sayıdaki kapıyı. Kırmızı olanların hepsi bu yıl ortaya çıktı. Noktanın büyüklüğünden kategorisi anlaşılabiliyor; Üçüncü Kategori Kapılar, İkinci Kategori Kapılardan doğal olarak daha büyük."

Bir an duraksadı, sonra başka bir haritayı işaret etti.

"Bu ise Kapı Krizi öncesinden kalma. Tabii o zamanlar Obel Ölçeği henüz icat edilmemişti, bu yüzden doğruluğu pek yüksek değil. Obel Ölçeği demisken, o artık istikrarlı bir şekilde çalıştığı için, yeni çıkan kapılarla başa çıkma hızımız katbekat arttı. Dünya huzur içinde... En azından gerçekçi bir şekilde olabileceği kadar."

Jest haritaları bir süre inceledikten sonra kasvetli bir ses tonuyla sordu:

"Kapı Krizi öncesi haritaları sadece eğlence olsun diye incelemiyorsun, değil mi?"

Muhafız, eşini Kapı Krizi sırasında kaybetmişti; bu yüzden bu konu onun için hassas bir mevzuydu.

Başını iki yana salladı.

"Elbette hayır. İlk Dördüncü Kategori Kapı'nın ne zaman açılacağını kestirmeye çalışıyorum."

Jest'in yüzü asıldı, yüreğine ağır bir yük çöktü. Cevabı zaten bilmesine rağmen yine de o soruyu sordu:

"...Yani, Üçüncü Kabus'a meydan okumayı mı planlıyorsun?"

Muhafız inkar etmedi, sadece sakince onayladı.

"Elbette."

Jest'e baktı; çelik grisi gözleri o tanıdık, bulaşıcı kararlılıkla parlıyordu.

"Ölümsüz Alev, Kabus Büyüsü'nün inişinden dokuz yıl sonra Yükselmiş oldu. O zamandan beri on iki yıl geçti ve insanlık henüz bir sonraki adımı atamadı. Sence bu Büyü bizi daha ne kadar kayıracak? Çok uzun süreceğini hiç sanmıyorum."

Muhafız haritalara tekrar baktığında gözlerindeki fer aniden söndü, yerini yorgun ve bitkin bir ifade aldı.

"...Bu bir yarış, ne de olsa. İçinde yaşadığımız bu dünya... Hepsi korkunç bedelleri olan sonu gelmez bir yarıştan ibaret; ne kadar süredir önde olursan ol, asla tam anlamıyla rahatlayamadığın bir yarış. İşte bu yüzden Üçüncü Kabus'u sadece fethetmek istemiyoruz; onu fethetmek zorundayız. Mecburuz!"

Jest bir süre sessiz kaldı, kalbinde bir duygu fırtınasının koptuğunu hissediyordu.

Pek çok şey hissediyordu. Ama en çok da korkuyordu.

Sonunda hafifçe kıkırdadı.

"Ah... Anlıyorum. Demek bu yüzden sen ve karım arkamdan bu kadar çok vakit geçiriyordunuz. Tanrı aşkına! Neredeyse aranızda bir ilişki olduğuna inanacaktım."

Muhafız öksürdü, sonra belli belirsiz gülümsedi.

"Ne... Ne saçmalıyorsun sen? İlişki mi? Saçmalık! Sadece seni geride bırakıp bir Kabus'a meydan okumak için kafa kafaya vermiştik."

Jest yumruklarını sıktı.

Elbette. Hem kendisi hem de karısı, Muhafız ile birlikte Bastion'ı fetheden o ilk grubun üyeleriydi; onun en sadık ve en güçlü takipçilerinden ikisiydiler. Her ikisi de birer Ustaydı. Jest, Muhafız'ın hayal ettiği dünyayı inşa etmede hayati bir rol oynamış olsa da karısı çok daha yıkıcı bir Veçheye sahipti.

Bu yüzden Muhafız'ın onu tekrar yanında istemesi şaşırtıcı değildi.

Bu sefer Jest'i neden geride bırakmayı seçtiği de şaşırtıcı değildi.

Yine de...

Jest bunu Muhafız'ın kendi ağzından duymak istiyordu.

"Neden?"

Muhafız içini çekti.

Masaya doğru eğildi ve fısıltıyla konuştu:

"Çünkü en iyi formunda değilsin. Çünkü Üçüncü Kabus'un ne kadar süreceği belli olmaz ve oğlun artık on beş yaşında; eğer Büyü onu çağırırsa, en azından ebeveynlerinden biri yanında olmalı. Çünkü bu dünyayı inşa etmek için çok zaman harcadık ve ben yokken her şeyin dağılmasını önleyecek, güvendiğim birini geride bırakmam gerekiyor."

Muhafız bir an duraksadıktan sonra ekledi:

"Çünkü Anvil ve Madoc artık büyüdüler, zaten Uyanmış olsalar bile hâlâ birinin onlara göz kulak olmasını istiyorum. Bu dünya köpekbalıklarıyla dolu, malum. Ve sen benim en iyi köpekbalığımsın."

Jest uzun süre sessiz kaldı.

Söylemek istediği çok şey vardı... Dilini yakan pek çok acı kelime.

Ama sonunda sadece sırıttı.

"Bence sende bunama belirtileri başlıyor ihtiyar. Ben köpekbalığı değilim. Bariz bir şekilde insanım."

Muhafız kıkırdadı.

"Ha! Bak bu... harbi komikti."

Sonra bir an donup kaldı ve başını salladı.

"Hayır, bekle. Sahiden güldüm. Belki de gerçekten bunuyorumdur..."

İkisi de kahkahayı bastı.

...Kısa bir süre sonra Muhafız, aralarında Jest'in karısının da bulunduğu en güçlü savaşçılarından oluşan bir grubu yanına alarak Üçüncü Kabus'a meydan okumaya gitti.

Ancak bu sefer, hiçbiri geri dönmedi. İnsanlığı koruyan o parlak kalkanın, Cesaret Muhafızı'nın efsanesi işte böyle son buldu.