Canavarların Gözlerinin İçine Bak

Jest yüce formuna bürünüp Cassie de Sessiz Dansçı’yı geri kazandığında savaş çok daha amansız bir hal aldı. Az önce birbirlerinin gücünü tartan üç aziz, şimdi sahiden birbirlerini öldürmeye odaklanmıştı.

Kadim orman, üç yüce insanın şiddetli çarpışmasıyla sarsılıyordu. Dövüşçülerin açığa çıkardığı korkunç güçler yüzünden düzinelerce ağaç kesildi, parçalandı ve devrildi; ormanın koca bir şeridi yerle bir oldu.

Jest, karanlık cehennemin en derin dehlizlerinden fırlayıp çıkmış bir iblisi andırıyor, vahşi bir güçle tecrübeli bir katilin soğuk ve hesaplı habisliğini birleştiriyordu. Helie ise sarhoş edici bir öfkeye teslim olmuş, o kusursuz dövüş yeteneğinin şiddetli ve yıkıcı bir felakete dönüşmesine izin vermişti.

Cassie, bizzat Değişen Yıldız tarafından eğitilmiş yetenekli bir kılıç ustasının zarafeti ve ölçülü hamleleriyle ikisine de göğüs geriyor, sükunetini koruyordu. Ancak artık onun hareketlerinde de acımasız bir soğukluk ve yakıcı bir öldürme niyeti vardı.

Yine de...

Yavaş yavaş zemin kaybediyordu. Jest, Cassie’nin keskin saldırılarına karşı Helie’yi canlı bir kalkan olarak kullanmaktan çekinmiyordu. Cassie ise kadını öldürmeyi her şeyden çok istese de kendini tutmak zorundaydı.

Ölümcül saldırılardan oluşan o vahşi kasırganın içinde hayatta kalmayı güçlükle başarıyordu. Jest’in nefreti ve Helie’nin gazabı vücudunda kanlı izler bırakmıştı ama onu henüz dize getirememişlerdi.

Buna rağmen durum hiç iç açıcı değildi.

Hatta umutsuz görünüyordu.

Nihayet Cassie, hançerinin kabzasıyla Helie’nin kafasına vurarak onu sersemletmeyi başardı. Güzel aziz sendeleyip tek dizinin üstüne çöktü, keten rengi saçları kana bulanmıştı. Sersemlemiş bir halde elini şakağına bastırdı, ayağa kalkmaya çalıştı ama tekrar yere yığılarak kendini ölümcül bir darbeye açık hale getirdi.

Cassie elini kana bulamamak için tüm iradesini kullanmak zorunda kaldı.

O sırada,

Zırhı parçalanmış, gövdesinde bir düzine yüzeysel yara açılmıştı. Nefes nefeseydi, solgun yüzünden terler süzülüyordu. Jest’in pençeli elinin yıkıcı darbesini bloklama amacıyla koruyucu bilekliğinin büyüsünü aktif etti; darbenin şiddetiyle geriye savrulurken dudaklarından hafif bir inilti döküldü.

"Bir hata yapmadın mı sence de küçük hanım?"

Jest’in insanlıktan uzak sesi alay doluydu.

Haklıydı, yapmıştı.

Helie’yi savaşın dışına itmek bir avantaj gibi görünebilirdi; sonuçta Cassie’nin karşısında asıl yenmesi gereken tek bir düşman kalmıştı.

Ancak...

Kurnaz ihtiyar gözlerini hala kapalı tuttuğu için Cassie’nin tek görüş kaynağı Helie’ydi. Güzel aziz şimdi sersemlemiş ve görüşü akan kanla bulanıp kızıla boyanmışken, Cassie bir kez daha tamamen ve mutlak bir karanlığa, körlüğe gömülmüştü.

"Bilirsin nasıl olduğunu... Tek bir hata yeterlidir..."

Jest’in sesi o kadar derinden geliyordu ki hangi yönden yükseldiğini kestirmek imkansızdı. Cassie hala diğer dört duyusuyla onu algılayabiliyor, hangi yöne hareket ettiğini tahmin edebiliyordu; fakat bu hayatta kalmak için yeterli değildi.

Geleceği görme yetisi bile kurtuluşu garanti etmiyordu çünkü boynuzlu zebaninin hızı ve gücü kaçışı imkansız kılıyordu.

Cassie, o fevkalade güzel yüzündeki korku dolu ifadeyle geri çekilirken silahlarını kaldırdı ve kendini savunmaya hazırlandı.

"Çok geç!"

Havayı yaran devasa ve ölümcül bir kütlenin üzerine atıldığını hissetti... Sesin az önce geldiği yönden bambaşka bir taraftan geliyordu bu saldırı.

Cassie tökezleyip yere düştü, Jest’in ellerinden birinden kıl payı kurtuldu.

Ama kurtulmuş sayılmazdı...

Aksine, köşeye sıkışmıştı.

Tam o anda, korkunç yaratık onu parçalamak için ileri atıldığında, Cassie yüce tılsımını devre dışı bıraktı ve tüm özünü yankısını güçlendirecek olan yüce hatıraya akıttı.

Fakat güçlendirdiği şey Sessiz Dansçı değildi.

"Yakaladım seni."

Son anda Jest, Cassie’nin yüzündeki o dehşet ifadesinin yerini ince bir gülümsemeye bıraktığını fark eder gibi oldu. Ancak düşmanını önünde yaralı ve savunmasız görünce kendini avın heyecanına kaptırmıştı. Saldırıya kendini çok fazla vermişti, bu yüzden zamanında tepki veremedi.

Bitirmekten başka şansı yoktu...

Ama o şansı asla bulamadı.

Çünkü tam o sırada, korkunç derecede güçlü bir dokunaç boynuna dolandı ve gırtlağını gaddarca sıktı.

Jest’in ivmesi kesildi, pençeleri Cassie’nin boğazının hemen önünde havayı boş yere tırmaladı.

Daha karşı koyamadan, kollarını ve bacaklarını saran diğer dokunaçlar onu kaygan zincirler gibi bağladı.

"N-ne... bu da ne?.."

Jest kafasını çevirebilseydi, bu karanlık dokunaçların narin ve aldatıcı derecede insansı bir figürü örten güzel, kırmızı bir elbisenin altından uzandığını görebilirdi. Figürün yüzü bir peçenin ardına gizlenmişti ve silüeti tekinsiz bir şekilde Düşmüşlerin Şarkısı’na benziyordu.

Bu, Cassie’nin önceden oyuklara gizlediği Azap Yankısı’ydı.

Ve yankıların ne düşünceleri ne de duyguları vardı; Jest’in onları birer kuklaya dönüştürmek için manipüle edebileceği hiçbir şeyleri yoktu.

Yaratığın göz bebekleri titredi.

Ardından, tılsımın gücüyle desteklenen yüce yankı, Jest’i dizlerinin üzerine çökmeye zorladı. Aynı anda Cassie de yüzündeki kanı silerek ayağa kalktı.

Şimdi o diz çökmüş, Cassie ise ayaktaydı; gözleri aynı seviyeye gelmişti.

Jest’e bakan Cassie, soğuk bir şekilde gülümsedi.

"Şey mi demiştin... kafamı omuzlarımdan koparacak mıydın?"

Dokunaçlar tarafından boğulan Jest, gülümsemeye çalıştı.

"O... yapma be küçük hanım! Sadece masum bir şakaydı... olsa olsa bir mübalağa..."

Ancak genç kız bunu pek komik bulmuş gibi görünmüyordu. Yüzündeki soğuk tebessüm kayboldu, yerini karanlık ve acımasız bir ifadeye bıraktı.

Cassie derin bir nefes aldı.

"...Gözlerimin içine bak ve bunu tekrar söyle o zaman."

O an, gözleri değişti.

Jest o gözlere baktığında, kanlı ruhunun en derin, en karanlık köşelerine kadar sızan bir dehşete tanıklık etmiş gibi geriledi.

Ama artık çok geçti.

Kaçış yoktu.