Karanlık Dev

Toprak altlarında sarsılırken, kamptaki cıvıl cıvıl hava bir anda buz kesti. Daha az önce geç akşam yemeklerinin tadını çıkaran Alev Muhafızları bir anda ayağa fırlayıp silahlarına sarıldı. Bir an sonra, her türlü saldırıyı püskürtmeye hazır, savunma formasyonuna geçmişlerdi bile.

Nephis de doğrulmuştu. Gözlerinde yanan beyaz alevler daha da şiddetlendi, arkasındaki ateş yükselerek karanlığı biraz daha uzağa püskürttü.

"Ne oluyor?"

Uzaklardan yaklaşan bir Kabus Yaratığı mı vardı, yoksa kadim tapınağın ustası onlara ihanet etmeye mi karar vermişti?

Bunu yakında öğrenecekti.

Savaşa hazır halde hareketsizce beklerlerken toprak bir kez daha titredi. Çürümüş yapraklar ve nemli orman kokusu taşıyan soğuk bir rüzgâr esti. Dünyanın üzerine gergin bir sessizlik çöktü.

Bir an sonra Nephis yanı başında yeni bir varlık hissetti. Başını hafifçe çevirdiğinde, Gölge Lordu'nun kampın kenarında durduğunu, sakince karanlığı süzdüğünü gördü. Sanki onu doğurmak için gölgelerin kendisi ayaklanmış gibi, hiçbir ses çıkarmadan bir anda belirivermişti.

Maskesini çıkarmış gibi görünüyordu ama Nephis arkasında kaldığı için yüzünü göremiyordu.

Alev Muhafızları bu ani belirşle irkilerek geri çekildi. Her biri deneyimli birer usta sayılırdı ve çoğu, duyularını keskinleştiren Anılar taşıyordu. Onlara hissettirmeden yaklaşmak hiç kolay değildi…

Henüz birkaç saniye geçmişti ki Gölge Lordu bunu zahmetsizce başarmıştı.

Nephis, astlarının onun karşısında ne kadar savunmasız olduğunu fark edip kaşlarını çattı.

"Ne oluyor?"

Gizemli Aziz'e hitap ederken sesi soğukkanlılığını koruyor, gerekli saygıyı barındırıyordu.

Gölge bir an sessiz kaldı, ardından içini çekti.

"Önemli bir şey değil. Uykudaki Büyüklerden biri uyandı, hepsi bu."

Kısa bir duraksamadan sonra ekledi:

"Sorun çıkmasın diye onları genelde uykuda tutarım ama en huysuz olanları bazen uykularından kaçabiliyor."

Büyük bir Kabus Yaratığı mı? Onları uykuda tutmak mı?

Nephis hafifçe kaşlarını çattı.

"O zaman birlikte mi savaşmalıyız?"

Kadim tapınağın ustası, hâlâ yüzü ona dönük olmadan başını iki yana salladı.

"Gerek yok. Sadece bir canavar."

Bunu söyledikten sonra öne doğru bir adım attı.

Karanlık çalkalandı, devasa bir pelerin gibi etrafını sardı. Gölge Lordu'nun figürü karanlığın içinde eridi, ışıksız boşlukla bir oldu.

Ve sonra, o boşluk yukarı doğru patladı.

Nephis gizli bir şaşkınlıkla izlerken, gölgelerden örülmüş bir dev kemik ovasının üzerinde yavaşça yükseldi.

Beden, Gölge Lordu'nun birebir kopyasıydı. Önce devasa gövde biçimlendi, ardından iki devasa kol belirdi. Dev önce diz çökmüş gibi görünüyordu, sonra yavaşça ayağa kalkarak kadim tapınakla aynı boya ulaştı. Gölgeler dalgalanıp katılaştı, sırtının kıvrımlarını birebir oluşturdu. Nephis, obsidyen teninin altında yuvarlanan yağsız kasları görebiliyordu.

Bir an sonra, karanlık devin üzerini kaplayan parlak oniks tabakası, onu geçilmez bir zırh takımıyla kapladı. Kafası artık çok uzaktaydı; efsunlu fenerlerin ışığı, yüzünü gizleyen karanlık örtüyü dağıtmaya yetmiyordu.

Dev bir adım attığında bütün ova sallandı.

Bir Dönüşüm Yeteneği mi?

Gölge devin boyutu, Effie'nin Müteal formuna ulaştığı zamanki haline yaklaşamazdı bile ama yine de dehşet vericiydi.

Ar arkalarından bir hışırtı ve tüyler ürpertici bir tıslama duyuldu. Alev Muhafızları arkalarını döndüklerinde, tapınağın girişinde beliren devasa bir yılan başı gördüler. Yaratık, tüm mangayı tek bir ısırıkta kolayca yutabilecek kadar büyüktü. Pulları, Gölge Lordu'nun kasvetli zırhıyla aynı renkteydi.

Obsidyen yılan, uzun bedeni sonu gelmez bir karanlık nehri gibi akarak Hisar'dan dışarı süzüldü. İçeri adım attıkları andan itibaren kadim tapınağın tüm büyük salonunu sarmış, etraflarını çevrelemiş olmalıydı.

Nephis dikkatle izledi.

Dehşet mi?

Devasa yılan kemik ovası boyunca süzüldü, donup kalmış Alev Muhafızları'nın yanından geçerek gölgelerden yapılmış deve yaklaştı. Boynu havaya doğru yükseldi ve bir ağaç yılanı gibi Gölge Lordu'nun bacağına dolanarak bedenine tırmandı.

Yaratık devin omuzuna ulaştı, ardından uzanmış kolu boyunca süzüldü.

Sonra… değişti.

Yılan başının az önce durduğu yerde, aniden devasa bir kılıcın keskin ucu belirdi. Yavaş ama bir o kadar da fark edilemeyecek kadar hızlı bir şekilde, Müteal Dehşet'in bedeni dalgalandı ve akıl almaz bir odaçiye dönüştü. Kabzası ve kavisli namlusu, gölge devin boyu kadar uzundu.

Sonunda, kemik ovasının üzerinde, bedeni korkunç bir oniks zırhla kaplı, devasa bir obsidyen kılıç tutan karanlık bir titan duruyordu.

Göklerden ölümlüler diyarına inmiş… ya da belki de uçurumun ışıksız derinliklerinden yukarı tırmanmış kadim bir tanrı gibi görünüyordu.

Alev Muhafızları'na hiç aldırış etmeyen gölge dev bir adım daha attı.

Karanlığın içinden bir şey üzerine atıldı… Alacalı kürkü soluk kurtçuk sürüsüyle kaynayan, yerden yüksekte dikilen tiksinti verici bir canavarlık. Biçimsiz başı keskin boynuzlarla taçlandırılmıştı, kocaman açılmış çenesi devasa dişlerden bir duvarı açığa çıkarıyordu.

Uzuvları pençeler, kitinsi tırpanlar ve zonklayan dokunaçlardan oluşan bir karmaşadan ibaretti.

Bu iğrenç mahlukatın görüntüsü Alev Muhafızları'nın yüreğine bir ürperti saldı.

Ancak karanlık devin göğe uzanan kılıcı yalnızca bir kez indi.

Tek bir darbe. Büyük Canavar'ın boynu temiz bir şekilde kesildi, kafası yere yuvarlandı.

Devasa beden devrildi ve ölü tanrının göğüs kemiğinin üzerindeki kemik yüzeye çarparak orayı bir kez daha titretti.

Büyük Canavar… ölmüştü. İşte bu kadar basit.

Karanlık dev ona tiksintiyle baktı, ardından başını sallayıp kendi üzerine çöktü, bir gölge dalgasına dönüştü.

Bir an sonra geriye kalan tek şey, iğrenç canavarlığın cesedi ve obsidyen odaçinin ucunun beyaz kemikte bıraktığı derin oluktu.

Tanrımezarı'nın üzerine bir kez daha sessizlik çöktü.

Nephis, yüzündeki ifade okunmaksızın canavarlığın cesedine dik dik baktı.

Sonunda başını hafifçe yana eğdi.

Tek darbe.

Kendine Gölge diyen adamla bir anlaşma yaptığına aniden memnun olmuştu.

Onun düşmanı olmaktansa müttefiki olmak çok daha iyiydi.