Gölgelerin Meydan Okuması

Sunny, yüzünün Dokumacı Maskesi ardında gizlendiğine ve o aşılmaz karanlığa gömüldüğüne ilk kez bu kadar sevindi. Son birkaç dakikadır yüz ifadesini kontrol etmekte epey zorlanıyor olmalıydı.

Hatta çok uzaklardaki diğer iki bedeninden biri, şaşkınlıktan neredeyse dengesini kaybedip yere kapaklanacaktı.

Sizi gidi tembeller...

Neyse ki kendini çabuk toparladı.

Kahretsin Neph...

Son sözlerinin yankısı hâlâ İsimsiz Tapınak’ın taş duvarlarında dolaşırken Nephis hafifçe kaşlarını çattı. Sunny az önce onu tehditkar bir tonla kendisini kandırmaya çalışmakla suçlamış, hatta hoşnutsuzluğuna inandırıcılık katmak için Yılan'a küçük bir gürültü koparmasını emretmişti.

Şimdi nasıl bir tepki verecekti?

Beklenenin aksine, Neph’in yüzünde belli belirsiz bir tebessüm belirdi ve gözleri tatmin olmuş bir ifadeyle parıldadı.

"Görüyorum ki tahmin ettiğimden çok daha fazla şeyden haberdarsınız, Gölge Lordu. Güzel. Bu beni büyük bir zahmetten kurtarır."

Sunny bir an duraksadı. Bu... Hiç de beklediği bir tepki değildi.

Yüzsüz! Tamamen yüzsüz bu kız!

Nephis bu sırada elini kılıcının kabzasına götürdü ve başını hafifçe yukarı kaldırdı.

"Savaşın kaçınılmaz olduğunu ve tam da burada, Tanrımezarı’nda patlak vereceğini zaten bildiğinize göre, bundan kaçamayacağınızı da anlamış olmalısınız. Öyle ya da böyle, iki hükümranlığın çarpışmasının ortasında kalacaksınız. Bu yüzden... Kalenizi terk edip uyanan dünyaya kaçma niyetiniz yoksa, bir taraf seçmeniz en doğrusu. Aslında, zaten bir seçim yaptığınızı düşünüyorum."

Sunny kaşlarını çatıp hoşnutsuz bir ifadeyle ona baktı.

Nasıl oldu da bunu anlayabildi?

Tabii ki en başından beri Kılıç Hükümranlığı ordusunun üst kademelerine sızmayı amaçlıyordu. Tanrımezarı’nda İsimsiz Tapınak’ı kurmasının ve Valor elçilerinin yemi yutmasını beklemesinin sebebi de buydu.

Ama Nephis'in bunu tahmin etmesine imkan yoktu.

Sunny karanlığın içinde başını iki yana salladı ve sesindeki tüm duyguları silerek sordu:

"Yaptım mı dersin?"

Nephis başıyla onayladı.

"Yapmış olmalısınız. Ne de olsa Song Klanı'nın elçisini zaten geri çevirdiniz. Karşı tarafa katılma niyetiniz olmadığına göre, geriye tek bir seçenek kalıyor. Biz."

Sunny bir süre sessiz kaldı.

Ardından tahtının kolçaklarını kavrayarak öne doğru eğildi. Sesine sinsi, tehlikeli bir ton katarak sordu:

"Kim diyor bunu?"

Genç kadının pürüzsüz, mermer gibi beyaz yüzünde hafif bir kafa karışıklığı belirdi. Karanlığın derinliklerine bakarak mırıldandı:

"Ne?"

Sunny gülümsedi.

"Song Klanı'nın elçisini geri çevirdiğimi kim söyledi? Öyle bir şey yapmadım."

Bu elbette koca bir yalandı. Dokumacı Maskesi yüzündeyken tek bir doğru söz söyleyemezdi ve bu bedeni maskeyi neredeyse hiç çıkarmıyordu. Ne de olsa Gölge Lordu’nun görevi, Sunny’nin sırlarını korurken güçlülerin dikkatini üzerine çekmekti.

Ancak bu durum şimdi işine yaramıştı.

Neph’in ifadesi değişmedi ama yaydığı baskı giderek keskinleşti. Şu an muhtemelen İsimsiz Tapınak'ın kendisi için bir ölüm tuzağı olup olmadığını tartıyordu. Arkasındaki Aziz ve İblis kaçış yolunu kapatmıştı. Önünde ise Sunny ve Ruh Yılanı duruyordu.

Kabus ile tapınağın o biçimsiz koruyucusu da pek uzakta sayılmazdı.

Yine de Nephis soğukkanlılığını yitirmedi. Karşısındaki o aşılmaz karanlık duvara bakarak sakince sordu:

"Reddetmediniz mi?"

Sunny sessizce içini çekip arkasına yaslandı.

Bundan sonrası... Kendisini Nephis’e kabul ettirirken, bunu sanki onun ısrarıyla yapıyormuş gibi hissettirmeliydi. İnsanlar ellerine kolay geçen şeylerin kıymetini bilmezdi. Eğer Sunny değersiz bir araç gibi görülmek yerine kıymetli bir müttefik muamelesi görmek istiyorsa, Valor Klanı’na onun desteğini aldıkları için kendilerini son derece şanslı hissettirmeliydi.

Bir an sessiz kaldı.

"Yüce Song Klanı'nın cömert teklifini reddetmedim. Ancak... Kabul ettiğim de söylenemez. Bunun yerine, Ki Song’un gönderdiği elçiye sadakatimi kazanması için bir şans verdim. Benden daha zayıf olanlarla omuz omuza dövüşme fikrinden nefret ederim, anlarsınız ya."

Sunny gülümsedi.

"Bu yüzden size de aynı şansı tanıyacağım, Değişen Yıldız. Eğer Valor elçilerinden biri zırhımda tek bir çizik bile bırakmayı başarırsa, teklifinizi kabul edeceğim. Ne diyorsunuz?"

Nephis teklifi düşünerek hemen cevap vermedi. Sonunda sordu:

"Bir düello mu? Hangimizle dövüşmek istiyorsunuz?"

Sunny kısık sesle güldü.

"Herhangi birinizle, hepinizle... Fark etmez. Beceri yönümü bile kullanmayacağım. Sizi sadece saf kılıç tekniğiyle alt edeceğim."

Neph’in dudağının kenarı yukarı doğru kıvrıldı.

"Küstahça."

Sunny’nin karanlık ve tekinsiz kahkahası tapınakta yankılanırken Ateş Muhafızları korkuyla ürperdi.

"Küstahça mı? Aksine... Son derece mütevazı davranıyorum."

Keyfi garip bir şekilde yerine gelmişti. Doğrusunu söylemek gerekirse... Sunny insanlarla dövüşmeyi özlemişti. Son yıllarda düzgün bir düello yapma fırsatı çok az olmuştu.

Kabus Alemi’nin keşfettiği o ölümcül köşeleri, her türden korkunç canavar ile doluydu. Sayısız ucube ile yüzleşip onları öldürmüş, kendisi de defalarca ölümün kıyısından dönmüştü.

O savaşlar amansız, korkunç ve acı doluydu... Bazen de insanı tuhaf bir esrikliğe sürüklüyordu.

Ancak korkunç bir canavarla çarpışmanın verdiği o gerilim dolu haz, yetenekli bir insana karşı dövüşmenin verdiği sevinç ve heyecandan çok farklıydı. Canavarların çoğunda dövüş sanatının o estetik ruhundan eser yoktu.

Ateş Muhafızları ise farklıydı; Sunny bu insanları çok iyi tanıyordu. Her biri olağanüstü birer savaşçıydı. Henüz sadece Üstat olsalar bile, kendisini biraz frenlediği takdirde onlarla çarpışmak oldukça keyifli olacaktı.

Ve tabii ki bir de Nephis vardı. Efsanevi babası Kırık Kılıç'ın geride bıraktığı mirası devralıp onu bambaşka bir seviyeye taşıyan dahi bir kılıç ustası.

Eski öğretmeni, rakibi ve ortağı.

Onunla yeniden kılıç tokuşturma düşüncesi bile Sunny’nin heyecandan kalbinin hızlanmasına yetiyordu.

O bunları düşünürken, Nephis birkaç saniye karanlığın içine baktı ve ardından kararlı bir şekilde başını salladı.

"Peki. Kabul ediyorum."