Karanlık Düşlere Yolculuk

"Peki, şimdi ne yapacağız?" Grup, adanın kuzey tarafındaki sarp kayalıkların arasına gizlenmişti. Effie, Açgözlü Sandık’tan ganimetleri yağmalamakla meşguldü; Jet ve Nephis ise bitkin bir halde yere çökmüşlerdi. Mağara Dehşeti’ne karşı verilen savaşta en ön safta onlar çarpışmıştı ama garip bir şekilde, Sunny ve Cassie çok daha tükenmiş görünüyordu.

Kör kız kederle başını iki yana salladı. "Ben... emin değilim."

Az önce bulgularını birbirleriyle paylaşmışlardı. Aletheia Kulesi’ne sızmanın yolu, katledilmiş bir Ulu Titan’ın kalıntıları, en üst katta uyuyan o kadın... ve onu uyandırmayı nasıl başaramadıkları.

Sunny’nin neşesi iyice kaçmıştı. Bunca zaman ve emek boşa gitmişti, ellerinde koca bir hiçten başka bir şey yoktu. Adadan kaçış, hâlâ her zamanki gibi imkansız görünüyordu. Lanet olsun.

Bir an sessiz kaldıktan sonra bakışlarını Nephis’e çevirdi.

Aklını kurcalayan bir şey vardı. "Cassie, Dokuzlar’dan biriyle tanıştığını söyledi?"

Bu sorunun mevcut durumlarıyla doğrudan bir ilgisi yoktu ama merakına engel olamıyordu. Belki de adanın eski ustası hakkında daha fazla bilgi edinmek, yeni bir çözüm yolu bulmalarına yardımcı olabilirdi.

Nephis hafif bir şaşkınlıkla ona baktı. "Evet, tanıştım."

Sunny bu onaya pek tepki vermedi. "İkinci Kabus’unda mıydı?"

Bundan neredeyse emindi ama Nephis beklenmedik bir şekilde başını salladı. "Hayır... Onunla Kabus Çölü’nde karşılaştım."

Bu cevap herkesin kafasını karıştırdı. Effie ve Jet, Dokuzlar’ın kim olduğunu bilmedikleri için; Sunny ve Cassie ise bildikleri için şaşkındı.

Düşler Alemi’nin kadim geçmişinden gelen biri, günümüzde nasıl hayatta olabilirdi?

Kafa karışıklığını fark eden Nephis açıklamaya başladı:

"Kabus Çölü’ne ilk girdiğimde, mistik bir ağaca çivilenmiş iki iskelet buldum. Biri kendisine Kudretli Azarax, diğeri ise Dokuzlar’dan Eurys diyordu. O ağaca bir ceza olarak bırakıldıkları izlenimine kapıldım."

Bir an duraksadı ve alçak sesle ekledi:

"O Eurys, kendisinin tanrılardan birinin boğazını keserek onları öfkelendiren naçizane bir köle olduğunu söyledi. Gerçi sözlerine ne kadar güvenilir emin değilim... Bana kalırsa İblis Ordusu’nun üst düzey bir askeri gibiydi. Her neyse, onu ağaçtan indirdim ve bana Yeraltı Dünyası’na kadar rehberlik etti. Kabus’a girmemden kısa süre önce yollarımız ayrıldı."

Sunny hayretler içinde ona bakakaldı. Bu... gerçekten çılgınca bir hikayeydi. Bir ağaca çivilenmiş konuşan iki iskelet mi? Tabii, Kabus Çölü huzur içinde ölmeyi reddeden eski kemiklerle doluydu ama Sunny’nin gördüklerinden hiçbiri onunla konuşmamıştı.

Bir an için, Nephis İkinci Kabus’tan döndükten hemen sonra onun rüyasını ziyaret ettiği zamanı hatırladı. Orada, gövdesine iki figürün gaddarca çivilendiği korkunç bir ağaç yok muydu?

"Peki ya bir tanrının boğazını kesme meselesi neydi? Kesinlikle bir kelime oyunuydu bu..."

Değil mi?

İlginç.

Auro, Savaş Tanrısı’nın imparatorluk ordusunda bir askerdi. Ancak bu Eurys, Kıyamet Savaşı’na iblislerin safında katılmış gibi görünüyordu. Aletheia ise Ariel’in Mezarı’na, belki de savaşın hiç ulaşmadığı tek yere gelmişti.

Şimdi tüm bunlardan ne anlam çıkarması gerekiyordu?

Sunny’nin varmak zorunda kaldığı talihsiz bir sonuç varsa, o da Dokuzlar’dan Eurys hakkındaki bu bilginin ona zerre kadar faydası olmadığıydı.

Aletheia’nın Adası hâlâ kaçılamaz görünüyordu. Son bir düzine döngüdür tek umutları olan kule, tam bir çıkmaz sokağa dönüşmüştü.

Cassie derin bir iç çekti. "O kadını tekrar uyandırmayı denemeliyiz sanırım. Eğer hiçbir şey işe yaramazsa... pek hoşuma gitmese de ona saldırmayı düşünebiliriz."

Sunny kaşlarını kaldırdı. "Onu öldürmek mi istiyorsun?"

Kör kız kaşlarını çattı, bir an sessiz kaldı ve sonra kısık bir sesle konuştu: "Eğer gereken buysa, yaparım."

Sunny buna biraz şaşırmıştı. Cassie... sandığından daha fazla değişmişti. Unutulmuş Kıyıda tanıdığı o utangaç kız, kendisine yardımı dokunacak olsa bile, hiçbir kışkırtma olmadan bir yabancıyı öldürmeyi asla aklından geçirmezdi.

Daha doğrusu, başka bir seçeneği varsa bunu düşünmezdi.

"Peki, neden şaşırıyorum ki?"

Geçen yıllar hepsini değiştirmişti. Sunny, Unutulmuş Kıyıda olduğu kişi değildi artık... Bunun iyiye işaret olduğunu umuyordu. Cassie’nin de aynı kalması beklenemezdi.

İçini çekti. "Aslında onu uyandırmamıza gerek yok."

Herkes sorgulayan gözlerle ona baktı. Bir anlık sessizliğin ardından Nephis hafifçe kıpırdandı: "Yoksa kastettiğin..."

Sunny başını salladı. Bir keresinde Nephis’in rüyasına girmişti... Yani uyuyan kadının rüyalarına da girebilirdi. Bu sayede onu uyandırmaları gerekmeyecekti.

Hepsi Kabus ve onun yeteneklerinden biri olan Düşgezer sayesinde mümkündü. Bu yetenek, o korkunç küheylanın rüyalar arasında seyahat etmesine... ve usta kişisini de yanında götürmesine izin veriyordu.

"Evet. Kabus’un beni o kadının rüyalarına taşımasını sağlayabilirim. Belki bana adadan kaçmamıza yardım edecek bir şeyler söyler."

Diğerleri ona kasvetli bakışlar fırlattı. Bir süre sonra Jet sordu: "Yavaş yavaş Yozlaşan bir Azizin zihnini ziyaret etmek istediğine emin misin Sunny? Bu... tehlikeli olabilir."

Effie de onaylarcasına başını salladı. "Bak Sunny... Eminim o korkunç atının yardımı olmadan da pek çok genç hanımın rüyalarını ziyaret etmişsindir ama bu başka bir şey. Bu Leke, sadece bir sırrı bilmekle yayılıyor diye düşünüyorsunuz, değil mi? Ya o sırrı kadının rüyasında öğrenirsen?"

Sunny omuz silkti. "Bunu yapmak istediğimden değil, mecbur olduğumdan yapıyorum. Çok fazla... endişelenmeyin. Dikkatli olacağım."

Hâlâ Hakikat Aynası’na sahipti. İşler sarpa sararsa, Nephis’in Özlem yeteneğini kopyalamak için onu kullanır ve Kabus’un kendisini o gizemli Azizin rüyasından olabildiğince hızlı uzaklaştırmasını sağlardı.

Bu... kulağa gerçekten bir plan gibi geliyordu.

Başını salladı. "O zaman karar verilmiştir. Bir sonraki devir başladığında Cassie ve ben tekrar Aletheia Kulesi’ne gideceğiz."

Ve umarım bu sefer elimiz boş dönmeyiz.