Girdabın Eşiğinde

Sular altında kalan tapınaktaki savaş sırasında Cassie’nin yapay Yankı’sını iş başında izlemişti. Her ne kadar o an çok güçlü görünmese de bunun tek sebebi, o zamanki düşmanlarının bu kukladan hem Kademe hem de Sınıf olarak çok daha üstün olmasıydı. Sunny, uyanmış biriyken o şeyle savaş meydanında karşı karşıya gelmeyi asla istemezdi.

Ancak en etkileyici olan, o şeyin yapay olmasıydı.

Bu konuyu Cassie ve Nephis’e danıştıktan sonra, Valor Klanı’nın demir ustalarının sadece Yadigar değil, Yankı da yaratabildiğini öğrenmişti. Yine de bir Yankı üretmek, hem aşırı uzun süren bir süreçti hem de çok fazla değerli kaynak gerektiriyordu. Bu yüzden var olan yapay Yankı sayısı zaten oldukça azdı ve hepsi klanın en kıymetli üyelerine aitti.

Buna rağmen Sunny, günün birinde kendisinin de Yankı dokuyup dokuyamayacağını merak etmekten geri duramıyordu. Bu yüzden boş vaktinin çoğunu o kılıç kuklasını inceleyerek geçirmişti.

Şimdilik pek iyi gittiği söylenemezdi ama Sunny’nin hevesi de kırılmamıştı.

Zaten İsimlerin Büyüsü’nü öğrenme çabaları da bir sonuç vermiyordu. Ufku bir nebze genişlemiş olsa da bu gücü gerçekten kullanabilmek yeteneklerinin ötesinde gibi görünüyordu. Bir tesellisi varsa, o da Cassie’nin de bu konuda en az kendisi kadar zorlanıyor olmasıydı.

Yeteneksizliği paylaşmak, yutması daha kolay bir hap gibi geliyordu.

Öte yandan genç kızın rün büyüsündeki ustalığı yavaş yavaş artıyordu. Hatta İsimlerin Büyüsü ile Rün Büyüsü arasında birbirini besleyen bir bağ var gibiydi; sonuçta her ikisi de farklı yöntemlerle olsa da varlıkların Gerçek İsimlerini çağırmak üzerine kuruluydu. Bu sayede Cassie ve Nephis birbirlerinin gelişimine yardımcı olabiliyorlardı.

Bunun sonucunda kör kız, Zincir Kıran’ın her yanına işlemiş olan efsunlardan bazılarını onarmayı gerçekten başarmıştı. Tıpkı söylediği gibi, zarif gemi artık yeniden uçabiliyordu; tek sorun, çok uzun süre veya çok hızlı uçamamasıydı. Kadim gemiyi öz ile beslemenin ağırlığı o kadar fazlaydı ki Neph’in rezervlerini bile bir dakikadan kısa sürede kurutabilirdi.

Yine de bu güç, onları Rüzgar Çiçeği’nin merkezindeki adaya taşımaya yetmeliydi.

...Şimdi tek yapmaları gereken, orayı gerçekten bulmaktı.

Sunny ufka dik dik bakıp endişelenmemeye çalışırken, Zincir Kıran’ın güvertesinden hızlı bir gölge geçti. Sonra siyah bir kuş, yanındaki dala tünedi.

Kuzgun geri dönmüştü. Garip olan şuydu ki... Yankı son zamanlardaki aksi halinden kurtulmuş gibiydi. Aksine, heyecanlı görünüyordu.

Sunny tek kaşını kaldırdı.

"Ne oldu?"

Kuzgun birkaç kez zıpladı, sonra kanatlarını açarak vakladı:

"Jet! Jet!"

Ağaçtan aşağı atlayan Sunny, güverteye sessizce indi ve gölgelerin içinde eridi. Bir salise sonra geminin baş kısmında belirdi, gergin gözlerini ufka dikti.

Elinde yayıyla yakınlarda duran Azize, ona kayıtsız bir bakış attı. Yakut gözleri sessizce parlıyor, hiçbir duygu kırıntısı ele vermiyordu.

Keşke ben de her zaman bu kadar sakin olabilseydim...

Sunny birkaç dakika boyunca hareketsiz kaldı, ardından Cassie ve Nephis’e zihinsel bir mesaj gönderdi:

Sanırım yaklaşıyoruz.

Gerçekten de uzaklarda, Büyük Nehir’in akan yüzeyi sanki sisle örtülmüş gibi hafifçe bulanıklaşmıştı. Kuzgun’un heyecanı da hesaba katılırsa, orası Rüzgar Gülü olmalıydı.

Kasırga rüzgarları, yıkıcı akıntılar ve boğucu sis... Oranın tam olarak ne kadar korkunç bir yer olduğunu yakında göreceğiz.

Birkaç an sonra Cassie de geminin başında ona katıldı. Nephis kıç tarafında kalarak dümen küreğini tutmaya devam etti ama Alacakaranlık Örtüsü’nün bağı üzerinden cevap verdi:

Anlaşıldı.

Sunny içini çekip kör kıza baktı. Elindeki ahşap asanın tepesindeki ruh parçası parlıyor, ışığı tam olarak uzaktaki puslu noktayı işaret ediyordu.

"Şüpheye yer yok o zaman."

Cassie yavaşça başını salladı.

"Evet. Vardık."

Zincir Kıran dönüş yaparken kutsal ağacın dalları hışırdadı. Nephis gemiyi geniş bir spiral çizerek ilerletti ve yaklaşan tehlikenin tam akıntısına göre konumlandırdı. O sırada Sunny, huzursuz suların yüzeyinde süzülen sis tutamlarını şimdiden görebiliyordu.

İşe koyulma vakti.

Odaklanarak gölgeleri çağırdı. Üçü bu devasa girdapla nasıl başa çıkacaklarını uzun uzun tartışmışlardı; aslında yapmaları gereken çok fazla bir şey yoktu.

Karşılaşacakları ilk engel geri püskürten rüzgârdı. Bu yüzden Sunny, itme kuvvetini azaltmak için yelkenleri indirdi. Gemi akıntı sayesinde girdaba doğru sürüklenecekti; yeterince yaklaştıklarında ise Nephis rüzgârın öfkesini dindirmek için onun Gerçek İsmini çağıracaktı.

İkinci engel hırçın akıntılar olacaktı. Sunny’nin su üzerindeki otoritesi onları sakinleştirecek kadar güçlü değildi ama Zincir Kıran elementlerin gazabına dayanacak kadar sağlamdı. Alabora da olmayacaktı; tek ihtiyaçları olan yetenekli bir dümenci ve onları sisin içinden geçirecek bir rehberdi.

Cassie, Yol Gösteren Işık’ın yardımıyla bu iki görevin de üstesinden gelecekti. Zincir Kıran’ı kontrol etme konusunda aralarında en yetenekli olan oydu.

Ancak uçan gemiyi engellerin sonuncusu ve en tehlikelisi içinden geçiremeyecekti.

Girdabın merkezindeki adaya yeterince yaklaştıklarında ama girdap tarafından yutulacak kadar derinlere girmediklerinde, Zincir Kıran havalanmak ve dümenci özünü tüketmeden kıyıya ulaşmak zorundaydı. Nephis bir Dehşet’ti ve aynı zamanda Güneş Tanrısı’nın soyuna sahipti; bu da diğer özelliklerinin yanı sıra ruhunu muazzam derecede güçlendiriyordu.

Öz rezervi aralarında en geniş olan oydu, bu yüzden o son anlarda dümen küreklerini devralma görevi ona düşecekti.

Gri sisin ilk tutamları Zincir Kıran’ın pruvasına değdiğinde, Sunny vücudunun titremesine engel oldu ve karanlık bir ifadeyle yaklaşan sis duvarına baktı.

Sis, her yerde sis... Etrafta sis olduğunda hiçbir zaman iyi şeyler olmazdı. Rüya Aleminde bu, her zaman korkunç bir şeylerin yaklaştığının habercisiydi.

Bunun için hazırlandık.

Derin bir nefes alıp Cassie’ye baktı ve gülümsedi.

"Hadi gidelim de Effie ile Jet’i bulalım o zaman."