Benim Kalem

Evin içi zevkli ve minimalist bir anlayışla döşenmişti; şık, ferah, ancak bir o kadar da boş hissettiren bir tasarımdı.

Birinci katta bir oturma odası, yemek odası, mutfak, kiler, banyo ve bir misafir yatak odası vardı. Her yer eşyalıydı ve buzdolabı da dahil olmak üzere her şey en pahalı yiyeceklerle doluydu.

Lanard etrafa gururla bakındı ve bu gösterişsiz evin aslında barındırdığı tüm gizli güvenlik özelliklerini uzun uzun anlattı. Dış cephe panellerinin arkasında kalın zırhlı alaşım levhalar gizliydi, geniş pencereler bir an içinde kapanabilen titanyum panjurlarla donatılmıştı ve hem hava hem de su filtreleri yalnızca olağan çevresel toksinlere değil, bilinen çoğu biyokimyasal tehdide de dayanıklıydı.

Bu denli kapsamlı güvenlik önlemleri aşırıya kaçmış gibi görünse de, aslında sıradan insanlar bile evlerini küçük birer kaleye dönüştürmeye çabalıyordu. Kimse bir sonraki Kapı'nın ne zaman açılacağını ve kendilerine ne kadar yakın olacağını bilmiyordu. Çoğu ev sahibi bu koruyucu özellikleri asla kullanmayacak olsa da, onlara sahip olmak yaşam kalitesinde büyük bir fark yaratıyordu.

Lanard, ajansının kurduğu tüm aydınlatma armatürlerini tuhaf bir şekilde uzun bir süre anlattı, sesi coşkuyla doluydu. Adamın tasarım lambalarına özel bir düşkünlüğü vardı sanki. Sunny ise ona, çoğu zaman hiçbirini kullanmayacağını söylemeye gönlü elvermedi. Ne de olsa karanlıkta gayet iyi görebiliyordu.

"…ev, şehir elektrik şebekesine bağlı, ancak acil durumlar için elbette otonom bir enerji kaynağı var. Büyü teknolojisi, tabii ki. Güç üniteleri kolayca temin edilebilir ve çok uzun süre dayanır…"

Büyü teknolojisi derken, otonom jeneratörün modern teknoloji ile Uyanmış güçlerinin birleşimiyle yapıldığını kastediyordu. Gerektirdiği güç ünitelerinin ya şarj edilmesi ya da uygun bir Yardımcı Nitelik'e sahip biri tarafından yaratılması gerekiyordu. Bu tür cihazlar sıradan insanlar için bir lüks olarak görülse de, aslında şehrin altyapısının çok büyük bir kısmı büyü teknolojisiyle işliyordu.

Dünyadaki her şey Uyanmışlar tarafından yaratılmamıştı, ancak neredeyse tüm endüstriler bir şekilde onların katılımını gerektiriyordu. Sunny'nin annesinin kenar mahallelerdeki bir yeraltı fabrikasında monte ettiği hava filtreleme sistemleri bile, Kabus Büyüsü taşıyıcılarından biri tarafından yetiştirilen lifler içeriyordu.

İşte bu yüzden, Yardımcı Nitelikler bir dövüşte genellikle işe yaramaz olsa da, onlara sahip olan insanlar toplum tarafından çok değerli görülüyordu.

Sunny, oturma odasındaki eğlence sistemi hakkında birkaç soru sordu, aldığı cevaplardan sonra başının arkasını kaşıdı ve ikinci katı görmek istediğini belirtti.

İkinci katta ebeveyn yatak odası ve her biri kendi banyosuna sahip iki küçük yatak odası ile parlak ışıklı bir ev ofisi bulunuyordu. Ayrıca çatı katındaki depo alanına açılan bir kapak da vardı. Lanard seçtikleri mobilyalar hakkında birkaç şey anlattı, ardından bilinmeyen bir nedenle ebeveyn yatak odasının ses yalıtımından birkaç kez bahsetti.

Sunny kaşlarını çattı ve ona tuhaf bir bakış attı.

"Yani… huzur ve sessizlik içinde uyumak güzel de, benim gerçek dünyada uyuyamadığımı biliyor, değil mi? Ne tuhaf bir adam…"

Sonunda, evin en ağır şekilde tahkim edilmiş ve en iyi korunmuş kısmı olan, yerin derinliklerinde yer alan bodruma indiler. Bir anlamda, burası o gösterişsiz gri evin kalbiydi.

Bodrum katının tamamı, duvarları, zemini ve tavanı ağır zırhlı seramik alaşım levhalarla kaplı tek bir geniş alandı. Bu, bir Uyanmış'ın kendi evini yok etme veya komşuları alarma geçirme endişesi taşımadan burada antrenman yapabilmesi için yapılmıştı.

Sunny, buradaki her bir antrenman ekipmanının Saint ile yaptığı antrenmanlara dayanabilmesi için fazladan ödeme yapmıştı. Önceki düellolarında kaybettiği tüm güzel şeyleri hâlâ hatırlıyor ve yasını tutuyordu. En sevdiği masası gibi… ya da rahat koltuğu… ya da gururu…

Bodrum, evin geri kalanından ve dış dünyadan izole edilebilir, ağır şekilde tahkim edilmiş, geçilmez bir alaşım kutuya dönüşebilirdi. Bu ek güvenlik seviyesinin nedeni, bodrumun en ucundaki küçük bir nişte duruyordu.

Orada, paranın satın alabileceği en iyi, son teknoloji ürünü, güzel ve inanılmaz pahalı bir uyku kapsülü duruyordu. Sunny ona doğru yürüdü ve yumuşakça aydınlatılmış, lüks beşiğe bir süre baktı, sonra gülümsedi.

"Artık kas ağrısı yok…"

Kapalı halindeyken kapsül, çelik bir monolite benziyordu. Yüksek teknolojili tabutlar arasında, bu zırhlı olanı gerçek bir güzellikti. Sunny ona tabut bile diyemezdi doğrusu. O şey… o şey tam bir lahit idi.

Onun yardımıyla, fiziksel bedenini herhangi bir hasara maruz bırakmadan Rüya Diyarı'nda aylarca kalabilecekti. Elbette Büyü'de bu kadar uzun süre kaybolmayı planlamıyordu, ama tedbirli olmak pişman olmaktan iyiydi.

Lanard kıkırdadı:

"Yalan söylemeyeceğim, kendimi böyle bir ortamda bulduğum her seferde biraz korkmaktan kendimi alamıyorum. Dracula'yı hiç duydunuz mu, efendim?"

Sunny ona bir göz attı, sonra omuz silkti.

"Pek sayılmaz. O da ne?"

Kısa boylu adam titredi.

"Sadece bir efsane, neyse ki. Dracula, insan kanıyla beslenen ve yer altında bir tabutta uyuyan bir iblisti. Bu yüzden de…"

Sunny gülümsedi:

"Ah, bir vampir mi? Evet, bir iki tane ile tanıştım."

Lanard'ın yüzü soldu, bir süre sessiz kaldı, sonra ciyakladı:

"T-t… tanıştınız mı?"

Ona hiç dikkat etmeden Sunny, ilkinin yanında duran ikinci kapsüle döndü.

Bu cihaz, bir uyku kapsülüyle karıştırılabilecek kadar benzer görünüyordu, ancak uykuyla hiçbir ilgisi yoktu. Yani… teknik olarak değil.

Onun da bir beşiği ve ağır bir kapağı vardı, ancak Sunny'nin yeni lahdinin aksine, insan vücudunu uzun süreler boyunca barındırmak için tasarlanmamıştı. Hatta kapağın içinde, insanları ekipmanı aşırı kullanmamaları ve sorumlu davranmaları konusunda uyaran bir plaket bulunuyordu.

Bu, mevcut en iyi Rüya Manzarası kapsülüydü; teknoloji ve büyü arasında bir sınırda var olan gelişmiş sanal gerçeklik simülasyonuna girmeyi sağlıyordu.

…Sunny'nin o şey için büyük planları vardı.