Zihnin Derinliklerindeki Alev

Kısa bir süre önce Nephis, Kutsama’ya dayanmış bir hâlde adanın doğu kıyısında dikiliyordu. Saray Gölü’nün çalkantılı suları önünde uzanıyor, karşı kıyıda ise Ebedi Şehir’in kalıntıları sonsuz bir yıkım ve yeniden doğuş döngüsüne hapsolmuş gibi görünüyordu.

Yükselen siyah toz bulutları moloz yığınlarını gözden saklıyor, bu karanlık peçenin altında bir şey hareket ediyordu.

Yaklaşıyordu.

Ne olabilirdi ki?

Nephis bilmiyordu ama uzun zamandır tatmadığı bir his göğsünü sarıverdi.

Korkunun kırık bir kırıntısıydı bu.

Korkunun soğuk, sinsi sarmaşıkları, alıştığı o tetikte olma halinin altından süzülüp yüreğini sızlatmaya başladı.

Çok garip.

Dünyada hâlâ onu korkutabilecek bir şey kalmış mıydı gerçekten? Öyle biri ya da bir şey var olsa bile, siyah tozların arasına saklanan bu meçhul kâbus yaratığına böylesi bir anlam yüklemesi imkânsızdı. O halde neden korkuyordu?

Zihinsel bir saldırı altında mıyım yoksa?

Kaşlarını çattı.

Kesinlikle öyle olmalıydı. Başka türlü korkması mümkün değildi.

Şu mahluk da neyin nesiymiş görelim bakalım. Kutsama’yı yukarı kaldırdı; alevlerini serbest bırakıp o tozu dumanı yakıp kül etmeye niyetlendi. Ancak tam o anda, belirsiz bir karaltı belirdi toz bulutunun içinden.

Nephis’in korktuğu şey tam olarak buydu.

Yırtık pırtık bir uzay giysisi giymiş bir adam, ellerini arkasında birleştirmiş kalıntıların arasında yürüyordu. Yüzü yuvarlak kaskın siperliği arkasında kalmıştı ama çatlakların arasından kurumuş et parçaları seçiliyordu. Adam suyun kıyısında bir an duraksadı, ardından hafif bir adımla gölün yüzeyine basıp ağır ağır yürümeye başladı.

Nephis gözlerini kıstı.

Bir süre hareketsiz kaldıktan sonra sessizce havaya süzüldü.

Gölün ortasına kadar uçup tam suyun üzerinde durdu, Kutsama’nın ucunu aşağıya doğrultmuştu.

Tuhaf adam, aralarında yalnızca az bir mesafe kalana kadar yürümeye devam etti. Sonra durup kaskının çatlak siperliğinin altından ona baktı.

Aralarında ağır bir sessizlik peydah oldu.

Ardından, o yırtık kaskın içinden boğuk, hırıltılı bir gülüş yükseldi.

“Küçük Nephis, benim güzel kızım. Kocaman olmuşsun.”

Nephis cevap vermedi. Adam onu bir süre süzdükten sonra, sanki dokunmak ister gibi tereddütle elini kaldırdı.

Fakat hemen ardından eli dermanı tükenmişçesine yanına düştü.

“Aster Amcana bir merhaba demeyecek misin?” Sesinde neredeyse incinmiş bir eda vardı.

Nephis sessizce adama baktı. Sonra dudaklarında hafif bir tebessüm belirdi.

“Korktuğum şeyin bu olduğunu mu sanıyorsun?”

Adam yavaşça omuz silkti.

“Sevgi, nefret, korku, cesaret... Bunların hepsi insana dair duygular değil mi? Ama biz insan değiliz, küçük kız. Hiç olmadık, asla da olmayacağız.”

Nephis keyifsizce kıkırdadı.

“Anlıyorum. Sanırım korktuğum şey gerçekten de bu.”

Derin bir nefes aldı ve gözlerinde beyaz alevler tutuşurken adama buz gibi bir bakış fırlattı.

“İyi denemeydi... ama sen Asterion değilsin.”

Başını hafifçe yana eğdi, ardından mesafeli bir tonla ekledi:

“Yine de adı anıldığına göre, şu an bizi izliyordur herhalde.”

Kutsama’yı bir kez daha kaldırıp yırtık uzay giysili adama doğrulttu ve istifini bozmadan konuştu:

“Görsün bakalım. Söyle, sen gerçekte neyin nesisin? Kanakht’ın Zihni mi? Kanakht’ın Düşünceleri mi? Yoksa Kanakht’ın Cehaleti mi?”

Adam kahkahayı bastı.

“Ah... bir nefilim. Dünyadaki bunca mahluk varken, neden senin gibi aşağılık bir türe denk gelmek zorundaydım ki?”

İleri doğru bir adım attığında biçimini kaybetti; bir anda engin ve kavranamaz bir varlığa dönüştü.

“Ben neyim biliyor musun? Kanakht’ın Deliliği. Bana öyle derlerdi.”

Nephis kasvetli bir baş sallamayla karşılık verdi.

“Anlaşıldı. Öyleyse...”

Kutsama’nın namlusu kör edici bir parlaklıkla ışıldadı; gölün suları, eti kemikten ayıracak o dehşet verici sıcaklıkla kaynamaya başladı.

“Zihnimden defol git.”

Bir sonraki an, dünya amansız, sarsıcı ve bembeyaz bir cehennemin içinde patlayarak yok oldu.