Zaferin Eşiğinde

Uçan Hollandalı ve onun tayf donanmasına karşı verilen savaş bitmek üzereydi. Jet, Kanakht'ın Ruhu'nu içeriden parçalayıp ustasını Sis Bıçağı ile kestiğinde, her şey aniden ve hiç beklenmedik bir şekilde sona erdi.

Şu anda, hayaletimsi formuyla soğuk sisin içinde dikilirken cidden Azrail'in kendisini andırıyordu.

Tüm İradesini Gece Gezgini ile gölgesini tekrar birbirine dikmeye harcayan Sunny, hafifçe ıslık çaldı.

"Kız harbi sağlammış..."

Dürüst olmak gerekirse harika hissettiriyordu. Bir kez olsun başkası beklenmedik, akıl almaz, hatta saçmalık sınırında bir başarıya imza atmıştı. Tahtından edilmek Sunny'nin hiç umurunda değildi, aksine halinden gayet memnundu.

"Bu tuhaf inkar ve sevinç karışımı his... İnsanlar benim yanımdayken böyle mi hissediyor acaba?"

Belki de öyleydi.

"Neler mırıldanıyorsun sen orada?"

Sunny, derisini kavuran korkunç yanıklar ve dünyayı İradesine boyun eğdirmenin getirdiği bitkinlik yüzünden bembeyaz kesilmiş, soğuk terler döküyordu. Gece Gezgini de pek farklı sayılmazdı çünkü ruhu resmen bir iğneyle dikiliyordu. Kendi sesinin tonu biraz gergindi. Sunny ona hafifçe gülümsedi.

"Jet halletti. Uçan Hollandalı'yı öldürdü."

Gece Gezgini gözlerini birkaç kez kırpıştırdı.

"O sevimli genç hanım mı? O iblisi o mu yok etti?"

Sunny kıkırdadı.

"Evet. Sonsuz Şehir'in dışındaki herkese göre, o sevimli genç hanımın kendisi zaten bir iblis."

Ne de olsa bir zamanlar Şeytan'ın komutanıydı.

Sunny umursamaz bir tavır takınmıştı ama Gece Gezgini kadar şaşkına dönmese de kendisi de şaşırmıştı. Jet güçlüydü, evet, ancak daha önce yendiği en güçlü rakip Büyük bir İblis'ti; onda bile Effie ile Kai ona yardım etmişti. Bu yüzden gidip Uçan Hollandalı'yı tek başına katletmesini hiç beklemiyordu.

Hepsine beklenmedik bir hediye vermişti. Savaş alanında hâlâ sayısız tayf vardı ama onları yöneten Zorba yok olunca, tayflar kargaşa içinde bocalayan düzensiz bir canavar sürüsüne dönüştü. Gölge Lejyonu zaten üstünlüğü ele geçiriyordu, bu yüzden savaş artık tam bir katliama dönüşmek üzereydi. Dinlenme İblisi'nin büyücülüğü çökmeye başlamıştı; kubbenin yüzeyinde daha fazla delik açıldıkça, aşağıdaki yıkıntılar artık kendilerini onaramaz oldu. Ezilme, Sonsuz Şehir'i son bir kez daha yerle bir etmişti.

Sunny'nin arkasında kalan Saray, yavaşça sivri metal parçalarından oluşan devasa bir küreye dönüşüyordu.

Sarayın ötesinde ise...

"Hadi ya. Vay canına."

Gölün bütün doğu alanı beyaz alevler ve savrulan siyah toz kasırgalarıyla kaplanmıştı. Nephis, yakıcı ateşten sonsuz bir denize dönüşerek gerçek Yüce formunu ortaya çıkarmış gibi görünüyordu. Alev ve toz girdabı, ateşli felaketin merkez üssüne doğru çekilerek öfkeyle dönüyordu...

Çok geçmeden, suyun üzerinde tek başına süzülen, parlaklığıyla karanlığı aydınlatan ışıltılı bir silüet halinde birleşti.

Nephis, Kanakht'ın Deliliği'ni kendi içine emmiş gibi görünüyordu.

Bu da... yenilmez gibi görünen Oynak Canavar'la başa çıkmanın bir yoluydu elbette.

"Tam onun tarzı."

Bir an hareketsiz kaldı, ardından başını yavaşça öne eğdi ve titreyen eliyle gözlerini kısa bir süre kapattı.

Sonra gözleri saf, vahşi bir beyaz ışıkla tutuştu.

Sunny, insan dışı bir feryadın yankısını duyduğunu sandı.

"Sanırım o da öldü. Ah, aniden üzerime bir üşengeçlik çöktü."

Sunny, Nephis'in Kanakht'ın Deliliği'ni zihnine çekip ona boyun eğmek yerine onu nasıl küle çevirmeyi başardığından pek emin değildi ama yine de bu tam da ondan beklenecek bir şeydi.

Sunny olsaydı, zihnini işgal eden bu çıldırtıcı varlıktan kurtulmanın bir yolunu bulmadan önce muhtemelen birkaç yıl boyunca sinir bozucu fısıltılara katlanmak zorunda kalırdı.

"Yine neden bahsediyorsun sen?" Gece Gezgini merakla ona baktı.

Sunny gülümsedi.

"Hiç... Nephis, Kanakht'ın Deliliği'ni öldürdü de."

Gece Gezgini başını yana eğdi.

"Nephis mi? Şu güzel genç hanım mı?"

Sunny ona öfkeyle baktı.

"Evet. Hem bak buraya piç! Yine mi güzel genç hanım? Başka kelime bilmiyor musun sen?!"

Gece Gezgini mahcup bir şekilde gülümsedi.

"Ne var ki? Sadece olanı söylüyorum."

Bir an duraksadı, ardından sesinde hafif bir heyecanla sordu:

"Peki ya Naeve? O kimi öldürdü?"

Sunny ona şüpheci bir ifadeyle baktı.

"Bir sürü canavar öldürdü işte?"

Gece Gezgini bir süre sessiz kaldı, sonra bakışlarını kaçırarak içini çekti.

"Peki. Elinden geleni yaptı sonuçta..."

Sunny kaşlarını çattı ve Dokumacı'nın İğnesi'ni adamın ruhuna sapladı.

"Ah!"

O anda Sunny Gölge Feneri'ni serbest bıraktı.

Gölgelerin sonuncusu da Kapı'dan içeri girdiğinden, artık onu açık tutmaya gerek kalmamıştı. Sunny toplayabildiği kadarını toplamıştı, geri kalanı ise Gölge Diyarı tarafından yok ediliyordu. Oraya hakim olan öz fırtınası giderek daha yıkıcı ve vahşi bir hal alıyor, sonlarını hızlandırıyordu. Sunny'nin kendi bedenleri bile artık orada güvende değildi.

Bu yüzden elini kaldırarak Gölge Feneri'ni geri çağırdı.

Küçük taş fener, sanki hiçbir şey olmamış... rastgele bir karadeliğe dönüşüp Dinlenme İblisi'nin hem ilahi büyüsünü hem de tüm Sarayını yok etmemiş gibi elinde belirdi. Kapısı açıldı ve içinden yıpranmış üç gölge süzülerek Sunny'nin hırpalanmış üç bedenine dönüştü.

"Hoş geldiniz çocuklar. İyi iş çıkardınız."

Arkalarında, adanın yükseklerinde süzülen karmakarışık metal küre aniden aşağı çakıldı ve kulakları sağır eden bir gürültüyle yere vurdu. Saraydan geriye kalan tek şey buydu; çapı yüz kat küçülmüştü ama ağırlığı hâlâ aynıydı.

Küre yere çarptığı anda Saray Adası sarsıldı ve yüzeyi yarıldı. Havaya kalkan toz ve moloz bulutundan gözlerini koruyan Sunny, sakince dikmeye devam etti.

Gece Gezgini ise bu sırada kalleşçe bir et dağının kıyıya yaklaştığı kuzey yönüne baktı.

Kanakht'ın Eti'nin ulaşması an meselesiydi ve gölge henüz yarı yarıya bağlanabilmişti.

"Yani geriye sadece bu çirkin şey mi kaldı?"

Sunny derin bir nefes aldı.

"Evet. Ama endişelenecek ne var ki? Alt tarafı Büyük bir Titan..."