Tuzak ve Zafer

Oyun tahtasında bir zamanlar Kül alanının üç figürüne karşı dizilmiş on iki Kar figürü vardı. Şimdi ise geriye yalnızca üçü kalmıştı: İki İblis ve Hükümdar'ın kendisi. Üstelik Sunny, İblisler'in yarım adım önündeydi.

Hükümdar'a giden yol neredeyse tamamen temizlenmişti ama İblisler'in peşine düşme ihtimali hâlâ masadaydı. Peşine düşseler bile insanı andıran Ağaç İblisi sorun teşkil etmezdi çünkü Sunny ve yoldaşlarının daha güneyindeydi. Ancak ejderha Gerçeklik Tapınağı'nın kuzeyindeydi; yani doğuya doğru hareket ederse eninde sonunda onunla çatışmak zorunda kalacaklardı.

Sunny elinden gelse Lanetli bir İblis ile dövüşmekten kaçınmak istiyordu. Hatta emri altında üç Kutsal gölge olmasına rağmen bu savaştan ölesiye korkuyordu. Bu yüzden Katil'i Gerçeklik Tapınağı'nda bıraktı.

Kar Hükümdarı'nın ne kadar kurnaz olduğu ya da Kül Diyarı'nın figürlerini ne kadar iyi tanıdığı belirsizdi. Yine de stratejik hareket etme konusunda en azından biraz yetenek sergilemişti. Bu yüzden Tapınak karesini düşmanın ellerine bırakmaya büyük ihtimalle yanaşmayacaktı. Sadece kendisine ait kareler çoğaldıkça Kül Diyarı'nın gücü artıp Kar Diyarı'nın gücü buna paralel olarak azalacağı için değil; aynı zamanda yolunu kesen biri olmazsa Sunny Tapınak'a kolayca geri dönebileceği için.

Mesele aslında gayet basitti: Kar Hükümdarı, rakibi yakalanmak istemediği sürece onu kıstıracak kadar figüre sahip değildi artık. Sunny iki Kar İblisi ile tehlikeli bir kedi fare oyunu oynayarak tahtada süresiz olarak gezinebilirdi. İstediği kadar zaman kazanabilir, örneğin yaraları tamamen iyileşene ya da tüm gölgeleri eski gücüne kavuşana kadar bekleyebilirdi.

Üstelik elinde Fare Kral'dan kalan yeşim figür de vardı. Gerçeklik Tapınağı'na, Kül Kalesi'ne ya da muhtemelen Korku Tapınağı'na ulaşmasına izin verilirse gücü daha da artacaktı. Kai ve Katil'i yanında tutmak zorunda bile değildi. Onları Ariel'in Oyunu'nun bu minyatür diyarında kendi başlarına gezmeye gönderebilir, Kar Diyarı bölgesel üstünlüğünü tamamen kaybedene kadar zirve üstüne zirve fethettirebilirdi.

Bu yüzden... Sunny, İblisler'den en az birinin Gerçeklik Tapınağı'nı fethetmek için bir hamle ziyan edeceği üzerine bahse giriyordu. Durumu onlar için daha da cazip hale getirmek adına figürlerinden birini, Katil'i, sulara gömülen tapınağın çatısında bırakmıştı.

Sunny ve Kai taş yamaca oturmuş, sessizce gün doğumunu izliyordu. Şafağın büyüleyici altın parıltısı etrafı sarmış, kar tüyleri donarak ruhani köprülere dönüşmüştü. İkisi de konuşmuyordu; Fare Kral'a karşı verdikleri savaştan sonra hâlâ tükenmiş haldelerdi. İblisler'in ne yapmayı seçeceğine ya da ne yapmalarının emredileceğine bağlı olarak pek çok şey karara bağlanacak olsa da ikisi de son derece huzurlu hissediyordu.

Önlerinde korkutucu savaşlar olsa bile bunlar günler sonrasına kadar gerçekleşmeyecekti. Ariel'in Oyunu'na hâlâ hapsolmuş olsalar da tahtadaki korkunç Kâbus Yaratıkları'nın neredeyse tamamı temizlenmişti; bu da ansızın etraflarının sarılmayacağı ve saldırıya uğramayacakları anlamına geliyordu. Ölüm Oyunu başladığından beri Sunny ilk kez kendini köşeye sıkışmış bir canavar gibi hissetmiyordu. Işıl ışıl güneşin manzarasının tadını çıkararak derin bir nefes aldı.

"Hadi ama..."

Sonunda cam köprüler tamamen oluştu ve İblisler harekete geçti. Sunny nefesini tuttu, kalbinin bir an durduğunu hissetti.

"İşte bu!"

İs kaplı yüzünde kocaman, dişlerini gösteren bir gülümseme belirdi.

Tahmini gerçekleşiyordu, hem de olabilecek en iyi şekilde.

"Ağaç İblisi doğuya hareket ediyor."

Kai'nin sesi sakindi. İnsansı canavar cam köprüde ilerliyor, bulundukları konumun tam güneyindeki dağa doğru kayıyordu. Umutsuz bir takibe gönderilmişti.

Ancak ejderha...

Sunny'nin bunu Kai'den duymasına gerek yoktu çünkü ejderhanın bulut denizini aşarak uçtuğunu kendi gözleriyle görebiliyordu. Büyük canavar uzaktan bakıldığında küçücük bir nokta gibi görünüyordu ama şüphe yoktu; güneye, Gerçeklik Tapınağı'na doğru uçuyordu. Bu da Sunny ile Kar Hükümdarı arasında artık hiçbir engelin kalmadığı anlamına geliyordu. Keyifle gülümsedi.

Garip bir durumdu... Belki de Kar Hükümdarı onun geçişini engellemeyi umursamıyordu. Belki de Sunny'nin yaraları tamamen iyileşmeden bir an önce gelmesini istiyordu. Eğer öyleyse ejderhayı uzaklaştırıp açık bir yol üstlenmek, Katil'i Tapınak'ta yalnız bırakmakla aynı amaca hizmet ediyordu. Bu bir tuzaktı.

...Muhtemelen Kar Hükümdarı ejderhayı kontrol etmeyi başaramamıştı; ne de olsa Lanetli bir İblis muazzam bir güce sahipti ve Hükümdar'ın kendi gücünden çok da aşağı kalır yanı yoktu. Her halükarda sonuç Sunny'nin istediği şeyle birebir örtüşüyordu.

"Yolumuz temiz Kai. Yolumuz temiz..."

Nihayet Ariel'in Oyunu'nun sonu görünmüştü. Kazanmaları gereken tek bir savaş kalmıştı; aralarındaki en korkunç ama yine de sonuncu savaş: Kar Hükümdarı'nın kendisine karşı verilecek savaş.

Sunny yavaşça nefes verdi ve ejderhanın iki dağı ayıran devasa uçurumu geçişini izledi. Katil ok üstüne ok fırlatırken patlamaların filizlendiğini bile görür gibi oldu. Tam ejderha lav gölüne ulaşmak üzereyken...

Sunny gözlerini kıstı ve gölgesini serbest bırakarak onu ruhunun besleyici karanlığına geri çağırdı. Çok uzaklarda bir yerde, ölümcül avcının zarafet dolu figürü gölgelerin içinde eriyip kayboldu.

Birkaç saniye sonra, devasa ejderha çatısına indiğinde Gerçeklik Tapınağı sarsıldı. Avından mahrum kalan Lanetli İblis korkunç bir kükreme koyuverdi; gürültünün yankıları altın bulutların arasında süzülüp uzak volkanın yamacındaki Sunny ile Kai'ye kadar ulaştı ve ikisini de titretti. Kısa süre sonra da Kar Diyarı'nın hamlesi sona erdi.

Sunny mutlu bir iç çekip Kai'ye baktı.

"Gördün mü?"

Tatmin olmuş bir edayla gülümsedi.

"Sana bir şey söyleyeyim mi dostum... Hilesini yapamayacağım bir oyun henüz icat edilmedi."