Sualtı Surları

Sunny iskelenin çiçek açan diğer ucuna vardığında Jet zaten oradaydı. Üzerine tam oturan siyah zırhıyla, tırpanına yaslanmış bekliyordu. Rıhtımı Sonsuz Şehir'e bağlayan uzun köprüye diktiği buz gibi gözlerinden ölümcül bir soğukluk yayılıyordu.

Sunny yanındaki gölgelerin içinden sıyrılıp onunla aynı yöne baktı.

Naeve, Aether ve Bloodwave nerede?

Jet kısaca ona baktı.

Gemiyi koruyorlar. Eli silah tutan tüm uyanmış ekibini içeriye yerleştirdik, ustalar da kritik noktaları savunmak için dağıldı. Azizler ise üst güverteleri koruyor; Aether köprüde, Naeve baş tarafta, Bloodwave ise kıçta bekliyor. Bu üçü, bizi aşmayı başaran her şeye karşı koyabilir... ya da en azından sen yetişene kadar onu oyalayabilir.

Sunny başıyla onayladı. Oksijen eksikliğini telafi etmek için özünden bir miktar yaktı.

Nefes alışverişleri nasıl?

Jet hafifçe gülümsedi.

Gece Bahçesi'nin içindeyken iyiler. Ama o korumanın dışına çıktıklarında... muhtemelen boğulurlar. Yine de Gece Azizlerinden bahsediyoruz; ellerinde bu havasızlıkla başa çıkabilecek sayısız bellek var. Onlar için endişelenmene gerek yok.

Sunny bir an onu inceledi.

Peki ya sen?

Jet gözünü ayırmadan ona baktı.

Ben zaten ölüyüm. Havayı ne yapayım?

Sunny hafifçe öksürdü.

Jet normalde tıpkı her insan gibi nefes alırdı; en azından özü tükenmediği zamanlarda. Vücudu da oksijeni diğer insanlar gibi işlerdi. Ancak görünen o ki, tıpkı Sunny'nin yüce aşaması gibi, onun özel bünyesi de buna bir alternatif sunuyordu.

Etraftaki havada en azından normal şekilde konuşmaya yetecek kadar oksijen vardı. Bu hoş bir sürprizdi.

Jet tek kaşını kaldırdı.

Eee, plan ne?

Sunny köprüyü bir süre inceledikten sonra, karşı tarafta havanın hafifçe dalgalandığı, neredeyse görünmez bir noktayı işaret etti.

Şunu görüyor musun? Önce gidip bir bakalım, sonra ne yapacağımıza karar veririz. Yeşim Zırhı çağırıp gölgelerin derinliklerine uzandı ve oradan siyah bir odaçi çıkardı. Keskin namluyu omzuna yaslayıp kendinden emin adımlarla Sonsuz Şehir'e doğru yürümeye başladı.

Jet de arkasından geldi.

Onlar uzun köprüde ilerlerken, altlarındaki siyah sular gümüşi ışığın yansımalarıyla parıldayarak dalgalanıyor, köpürüyordu.

Yine de etrafta ürkütücü bir sessizlik ve huzur vardı, yaprak bile kımıldamıyordu. Sunny şimdiye kadar bir iblis denizini yara yara ilerleyeceklerini düşünmüştü ama şaşırtıcı bir şekilde henüz hiçbir şey onlara saldırmamıştı.

Gölge duyusu da çevredeki her şeyi rahatça algılayabiliyordu... En azından köprünün sonuna kadar. Oradan sonrasında algısı, sanki bir şey tarafından bastırılıyormuş gibi bulanıklaşmaya ve körelmeye başladı.

Garip...

Sunny kaşlarını çattı.

Bu da ne?

Bir noktada, ayaklarının altındaki pürüzsüz taş zemin engebeli bir hal aldı. Yere çömelip su damlalarını eliyle sildi ve zemini yakından inceledi.

Köprüye tuhaf bir düzenle ince çizgiler kazınmıştı. Bir süre bunları inceleyen Sunny'nin kaşları hayretle yukarı kalktı.

Bir... rün dizisi mi?

Gerçekten de taş köprünün üzerine karmaşık bir büyü oluşturan sayısız rün kazınmıştı. Sunny rün büyüsü konusunda Cassie kadar bilgili olmasa da temel ilkeleri biliyordu. Yine de kendi mütevazı bilgisini sınamasına gerek yoktu, ne de olsa işin ustasına sorabilirdi.

Cassie?

Yollarına devam ederken, önlerinde uzanan gizemli rün zincirini incelemeyi sürdürdüler.

Sonunda Cassie durum hakkında fikir yürütebilecek kadar şey görmüştü:

Bu yardımcı bir büyü... Benim yapabileceğim her şeyin çok ötesinde ama yine de daha büyük bir dizinin küçük bir parçası sadece.

Sunny başını hafifçe yana eğdi.

Ne işe yarıyor peki?

Uzun bir sessizliğin ardından Cassie'nin sesi zihninde yankılandı. Sesi sanki çok uzaklardan geliyormuş gibi kısık ve pürüzlüydü ama yine de seçilebiliyordu.

Bu rünlerin ve başka bir yerde bulunan ana büyünün varlığını korumasını sağlıyor. Daha doğrusu... Sonsuz Şehir'in doğasından gelen büyünün, bu rünleri silmesini engelliyor; kazındıkları yüzeyleri sürekli ilk günkü haline getirerek rünleri koruyor.

Sunny gözlerini kıstı.

Öyleyse ana büyü ne işe yarıyor?

Cassie'nin hafif, melodik gülüşü zihninde yankılandı.

İşte onu bilmiyorum. Önce onu okumam gerekir, değil mi?

Sunny içini çekti.

Köprünün neredeyse sonuna gelmişlerdi. Sunny durup bir an hareketsiz kaldı, ardından rıhtım duvarlarından fark ettikleri o tuhaflığı incelemek için başını kaldırdı.

Jet ıslık çaldı.

Hadi canım.

Sunny de onunla aynı fikirdeydi.

Hemen önlerinde, havanın hafifçe dalgalanması görünmez bir bariyerin varlığını ele veriyordu.

Sonsuz Şehir'i koruyan kubbenin içinde, şehrin büyük kısmını kaplayan ikinci bir kubbe daha vardı. Bu, Sunny'nin Gece Bahçesi'nin suya batıp batamayacağını görmek için oluşturduğu gölge kubbesine çok benziyordu; ilki kadar devasa olmasa da ona yakın büyüklükteydi ve ikinci bir savunma hattı görevi görüyordu.

Burada, Sonsuz Şehir'in temelleri açığa çıkmış, hırçın suların üzerinde karanlık kayalıklar gibi yükseliyordu. Ve o kayalıkların üzerine... Gözün alabildiğine uzanan devasa rünler kazınmıştı.

Sanki tüm şehri çevrelemişlerdi. Ayrıca bu rünlerin Sonsuz Şehir'in temeline kazınma şeklinde son derece tanıdık bir şeyler vardı...

Görünüşleri, Daeron'un o büyük dikilitaş üzerindeki mesajıyla neredeyse tamamen aynıydı, sadece çok daha büyük bir ölçekteydi.

Ana büyü bu işte. Sanırım amacının ne olduğunu biliyorum...

Sunny uzun süre sessiz kalarak ikinci kubbenin dalgalanan bariyerine baktı.

Karanlık bir tebessüm belirdi yüzünde.

Sanırım ben de biliyorum.

Jet ona sorgulayan bir bakış attı.

Başının üzerinde yükselen uçsuz bucaksız su kütlesine bakan Sunny konuştu:

İlk bariyer Sonsuz Şehir'in kendi öz büyüsüyle... Sükut İblisi'nin ilahi büyüsüyle yaratılmış. Amacı, dışarıdakileri içeriyi sokmamak.

Ardından bakışlarını kadim taşa kazınmış devasa rünlere çevirdi.

İkinci bariyer ise karmaşık bir rün dizisi; tıpkı Alacakaranlık'ı koruyan dizi gibi. Yılan Kral tarafından yapılmış.

Yüzü iyice gölgelendi.

Ve amacı... İçeridekileri dışarı salmamak.