FARKINDA OLMAYAN GALİPLER

İki gün geride kalmış, gece yine çökmüştü. Bu da demek oluyordu ki Kar Diyarı'nın üç heybetli gölgesi Gerçeklik Tapınağı'nı kuşatmış... ve başarısız olmuştu.

Biri onları durdurmuştu. Ama kim?

Sunny kendi acınası haline şöyle bir baktı, ardından gözü Katil'e kaydı. Sonunda dönüp Kai'ye baktı.

Çok geçmeden, dişlerinin arasından boğuk bir lanet savurdu. Zihni darmadağındı.

"Ne oluyor... ulan?"

Ariel'in Oyunu'na adım attığından beri bu lafı dilinden düşürmez olmuştu. Yine aynı tuzağa düşmemek için dikkat etmeliydi, tabii diline yeni bir pelesenk daha eklemek istemiyorsa. Ki zaten bunlardan fazlasıyla vardı.

Her halükarda, Sunny ile Kai Kar İblisi'ni izlerken bir tür zihin saldırısının kurbanı olmuşlardı. Sonra da... sonra da işte bir şeyler yaşanmıştı.

Ancak o yaşanan şey her neyse, Kar İblisi'nin Tapınak'ı ele geçirmesine ve canlarını almasına engel olmuştu.

Sunny'nin şu ana kadar gördüklerinden çıkardığı kadarıyla, bu mucizeyi gerçekleştiren Katil'den başkası değildi. Gerçi bu durum pek mantıklı sayılmazdı; zira Katil, yanındaki iki Lanetli Canavar'ı bir kenara bıraksanız bile, Lanetli bir İblis'i devirecek gücün kıyısından geçemezdi. Yine de inkâr edilemez bir gerçek vardı ortada.

O gerçek de hâlâ nefes alıyor oluşlarıydı. Sunny derin bir iç çekti.

Katil'in ağzından tek kelime laf çıkmayacağına göre, yaşananları kendi imkânlarıyla çözmekten başka çaresi yoktu. Ama her şeyden önce...

'Önce Kai'yi şu duvardan kurtarsam iyi olacak.'

Oklarla sütuna mıhlanmış ve ağzı tıkanmış haldeki dostu pek rahat görünmüyordu. Katil ağzını bir sebeple tıkamış olmalıydı elbette...

'Acele etmeden, adım adım halledeceğim.'