Dehşet Verici Yarış

Bir köprü daha enkaz çığına dönüşerek çöktü, tonlarca sivri taş parçası nehre doğru gürültüyle yuvarlandı. Kırılan köprü parçaları havada asılı kalıp tersine hareket etmeye başladığında, onları engellemek için gölgelerden devasa dokunaçlar yükseldi. Gece Bahçesi'nin rünlerle bezeli salonunda duran Sunny, yüzünü ekşitip hafifçe sendeledi, porselen gibi pürüzsüz yüzü her zamankinden de solgun bir hal aldı.

Sınırlarını zorluyordu.

Gölge Lejyonu'nu doğrudan yönetmek zaten alışık olduğundan çok daha fazla çaba gerektiriyordu, üstelik bir de topları ateşleyen gölge golemleri kontrol ediyordu. Ancak onu en çok yoran şey, Ebedi Şehir'in büyüsünün parçalanan köprüleri onarmasını engellemekti.

Gölgelerden dokunaç yaratmak, Gölge Tezahürü yeteneğinin en basit biçimiydi; hatta bunu bir usta olduktan sonra ilk kez ortaya çıkarmıştı. Sunny artık gölgeleri çok daha karmaşık ve gelişmiş şekillerde biçimlendirebiliyordu ancak bu yükselmiş yetenek gücünü daha önce hiç bu kadar büyük bir ölçekte kullanmamıştı.

Buna yaklaşabilecek tek şey, yakın zamanda Gece Bahçesi'nin etrafına ördüğü kubbeydi ama o kubbenin sadece orada durması yetiyordu. Yaşayan geminin pruvasından uzanan devasa siyah dokunaçların ise hareket etmesi, taş blokları tam olarak kavraması ve Ebedi Şehir'in büyüsünün uyguladığı çekim kuvvetine karşı koyması gerekiyordu.

Siyah dokunaçların muazzam boyutu insanı ürkütüyordu. Sunny, uzun zamandır ilk kez öz kaynaklarının hızla tükendiğini fark etti; bu durum keyfini kaçırdı ve kaşlarını çatmasına neden oldu.

Üstelik özü tükenen tek kişi o değildi. Aether, Gece Bahçesi'nin etrafındaki yıldız ışığı kalkanını korumak için kendi kaynaklarını hızla harcıyordu. Sunny'nin aksine onun ne yedi ruh çekirdeği ne de kendisine durmaksızın ruh özü sağlayan bir egemenlik alanı vardı. Gücü Sunny'den çok daha önce tükenecekti.

Zamanları daralıyordu.

Neyse ki, Ebedi Şehir'in kanalındaki bu dehşet verici yarış sona ermek üzereydi. Gece Bahçesi henüz bitiş çizgisine ulaşmamıştı ama Saray'ın heybetli silueti, gümüş ışıkların parıltılı fonuna karşı karanlık bir dağ gibi ufukta yükselmeye başlamıştı.

Yaşayan gemiyi kuşatan o uğursuz ölümsüz sürüleri de muazzam ve korkutucu bir boyuta ulaşmıştı. Artık Gece Bahçesi'nin her iki yanı, sanki grotesk etlerden oluşmuş iki kıvrım duvarla çevrelenmiş gibiydi; dipsiz ve karanlık uçurumların üzerinden gemiye doğru uzanan sayısız uzuv, dokunaç ve pençe havayı yırtıyordu.

Aşağıdaki kaynayan sular da tuhaflaşmıştı; düzinelerce, belki de yüzlerce ölümsüz yaratığı yutmuştu. Kanakht'ın Eti oradaki yeni bedenleri açgözlülükle enfekte ediyor, onları kendi amaçlarına hizmet edecek şekilde çoktan boyunduruk altına alıp dönüştürüyordu. Asıl amaçları ise Gece Bahçesi'ndeki her bir canlı ruhu yutmaktı.

En kötüsü de Gölge Lejyonu'nun sürekli kayıp vermesiydi. Böylesine akılalmaz ve yırtıcı bir savaşta beklenenden çok daha az gölge yok edilmiş olsa da bu ufak kayıplar birikiyordu. Henüz Sunny'yi endişelendirecek boyutta olmasa da göz ardı edilecek gibi de değildi.

Yozlaşmış Hakikat Arayıcısı, aç etlerin şimşek hızındaki dokunaçları tarafından parçalanarak çoktan yok olmuştu. Yerleşim Adası'nda zaten hasar görmüş olan Kış Canavarı'nın gölgesi de öyle. Sayısız obsidyen eşek arısı, düşen ölümsüzler tarafından yakalanıp ezilmişti ve insan olan azizlerden birkaçı da artık yoktu...

Ancak sessiz gölgeler ne korku ne de tereddüt biliyordu. Büyük kayıplara rağmen yaşayan gemiyi sessiz ve boyun eğmez bir kararlılıkla korumaya devam ettiler. Zaten neden farklı olsun ki? Ölüler ölümden korkmazdı.

Sunny dişlerini sıktı.

Hadi... Biraz daha!

Gece Bahçesi parçalanan köprünün geride bıraktığı enkaz bulutunun içinden geçerken, Sunny rahatlamış bir şekilde iç çekerek taş parçaları üzerindeki kontrolünü bıraktı.

"Uyanık ol Gölge! Sancak tarafı!"

Sunny, Gece Gezgini'ne ters bir bakış attı ve teknik olarak zaten ölü olduğunu belirtmek için ağzını açtı. Ancak Jet ondan önce davranıp kısık sesle kıkırdadı.

Bir sonraki an, konuşamayacak kadar meşgul oldu.

Gece Bahçesi'nin iskele tarafında özellikle devasa bir kabus yaratığı belirdi ve kanalın üzerinden fırlayan etli dokunaç sürüsü yaşayan geminin gövdesini delip geçmekle tehdit etti. Aynı anda yıldız ışığından kalkan biraz daha sönükleşti; bu durum Aether'ın da sınırına yaklaştığını ele veriyordu.

Dahası, belki de sınırını çoktan aşmıştı; Gece Azizleri'nin en genci solgunlaşmıştı ve yüzünden soğuk ter damlıyordu. Daha önce sakin ve soğukkanlı olan yüzü şimdi derin bir öfkeyle kasılmıştı. Ellerini yumruk yapmıştı.

Kahretsin...

Gece Bahçesi, kendisiyle o devasa et dokunaçları arasında mümkün olduğunca mesafe bırakmak için sağa doğru kıvrıldı. Toplar gürledi ve büyülü ok yağmuru devasa kabus yaratığının üzerine yağarak onu paramparça etti. Bir an sonra, kıvranan etlerden oluşan o grotesk tepe dehşet verici bir kan ve et yağmuruyla patlayarak etrafı kızıla boyadı. Birkaç saniye sonra ise Gece Bahçesi karşı adanın temeline çarptı; geminin gövdesi taş duvara sürünerek çatlaklar oluşturdu. Sunny sessizce küfrederek gölgelerini ve en güçlü savaşçılarını geminin sağ tarafına doğru gönderdi.

Kısa bir süre için gemi ile peşindekiler arasında hiç boşluk kalmadı. Yıldız ışığı onları kesip yaksa da birkaçı Gece Bahçesi'nin güvertesine çıkmayı başardı.

Lanet olsun!

Aziz, İfrit ve Yılan neredeyse anında üzerlerine çullandı, ardından sayısız gölgenin koordineli saldırısı geldi. Yaratıklar ciddi bir hasar veremeden biçilip suya döküldü ancak bu sırada Sunny'nin sessiz savaşçılarından birkaç düzinesini de beraberlerinde götürdüler.

"Daha hızlı gidemez misin?!"

Rün çemberinde duran Gece Gezgini gülümsedi. Gümüş gözleri gece gökyüzündeki yıldızlar gibi parlıyordu ve genç yüzü bu puslu ışığın içinde kayboluyor gibiydi.

"Bu biraz tehlikeli olabilir."

Sunny alaycı bir tavırla güldü.

"Şu an güvendeymişiz gibi mi duruyor?" Gece Gezgini bir an duraksadı. Sonra gülümsemesi biraz daha genişledi.

"Haklısın. O zaman sıkı tutunsan iyi edersin..."